III SA/Łd 653/07

Dnia 11 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 roku sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wysokości dodatku mieszkaniowego 1) oddala skargę; 2) przyznaje adwokatowi S. P. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. [...] kwotę [...] złotych obejmującą stawkę podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi S. P. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. III SA/Łd 653/07 UZASADNIENIE J. L. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o przyznaniu skarżącej dodatku mieszkaniowego na okres od 1 marca 2007 roku do 31 sierpnia 2007 roku w wysokości 63,93 zł miesięcznie. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 16 lutego 2007 roku J. L. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowego w wysokości 63,93 zł na okres od 1 marca 2007 roku do 31 sierpnia 2007 roku. Od powyższej decyzji J. L. złożyła odwołanie podnosząc kwestie utraty mocy obowiązującej Zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] oraz przyjęcia wydatków mieszkaniowych w wysokości 328,34 zł, podczas gdy deklarowano kwotę 354,27 zł. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż organ I instancji nie wyjaśnił w dostatecznym stopniu, dlaczego dla celów obliczenia wysokości należnego dodatku mieszkaniowego przyjęto wydatki mieszkaniowe w wysokości 328,34 zł. Podkreślono również, że obliczenia matematyczne dokonane długopisem przez niewymienioną z nazwiska osobę nie mają wartości dowodu, o jakim mowa w art. 75 k.p.a. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), Prezydent Miasta Ł. orzekł o przyznaniu J. L. dodatku mieszkaniowego na okres od 1 marca 2007 roku do 31 sierpnia 2007 roku w wysokości 63,93 zł miesięcznie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego, zgodnie z art. 6 ust. 6 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przyjęto stawkę czynszu określoną w Zarządzeniu nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. w sprawie określenia wysokości stawek czynszu najmu w lokalach mieszkalnych stanowiących mieszkaniowy zasób Miasta, zmienionym Zarządzeniem [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Organ uznał, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002r. (Dz. U. Nr 8, poz. 70) oraz wyrokiem NSA z dnia 07.03.2003r5. sygn. akt NSA 1580/02, należy przyjąć, iż skarżąca ponosi wydatki na mieszkanie w wysokości 328,24zł. W decyzji organu I instancji zawarte zostało szczegółowe zestawienie wydatków mieszkaniowych, ponoszonych przez skarżącą i przyjętych do wyliczenia kwoty dodatku mieszkaniowego. W odwołaniu od powyższej decyzji J. L. wniosła o jej uchylenie i przyjęcie do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego deklarowanej przez nią kwoty wydatków mieszkaniowych w wysokości 354,20 zł. Skarżąca podniosła, że powołane w treści rozstrzygnięcia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 roku zostało wydane z delegacji ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a nie na podstawie przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych. J. L. wskazała nadto, że powołany w uzasadnieniu rozstrzygnięcia i udostępniony jej wyrok NSA jest opatrzony różnymi sygnaturami na sentencji i uzasadnieniu, przyczyn czego nie byli jej stanie wyjaśnić pracownicy organu. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6, art. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało decyzję organu I instancji z dnia [...[ w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli lokal mieszkalny zamieszkiwany przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1/ wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził do zasobu mieszkaniowego gminy; 2/ opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Organ wskazał, że J. L. zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 42,98m2, na podstawie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Średni miesięczny dochód dwuosobowego gospodarstwa domowego odwołującej się z okresu trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających złożenie wniosku, zgodnie z deklaracją o wysokości dochodu członków gospodarstwa domowego z dnia 15 lutego 2007 roku wynosi 1.555,75 zł. Do dochodu zaliczono kwoty emerytury skarżącej oraz kwoty renty socjalnej wypłaconej jej synowi. Deklarowany dochód odwołującej się jest wyższy od maksymalnego dopuszczalnego dochodu o kwotę 31,05 zł (maksymalny dopuszczalny dochód przypadający na członka wieloosobowego gospodarstwa domowego, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy to najniższa emerytura obowiązująca w dniu złożenia wniosku, czyli kwota 597,46 zł pomnożony przez 125 %, a zatem 746,83 zł). Wydatki mieszkaniowe ponoszone przez J. L. jako podstawa do dodatku mieszkaniowego to kwota 354,27 zł. Lokal mieszkalny zajmowany przez odwołującą się nie wchodzi do zasobu mieszkaniowego gminy, a zatem wysokość wydatków mieszkaniowych przeliczono zgodnie z art. 6 ust. 6 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W konsekwencji spowodowało to obniżenie deklarowanych wydatków mieszkaniowych o kwotę 25,93 zł do kwoty - 328,34 zł. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (średni miesięczny dochód przypadający na członka gospodarstwa domowego J. L. w wysokości 777,88 zł jest wyższy od 100% kwoty najniższej emerytury), wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów w gospodarstwie 2-4 osobowym. Dodatek mieszkaniowy dla dwuosobowego gospodarstwa domowego J. L. stanowi więc różnicę pomiędzy przyjętymi wydatkami mieszkaniowymi w wysokości 328,34 zł, a 15 % średniego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego odwołującej się, czyli 15 % z kwoty 1.555,75 zł. Wyliczony w ten sposób dodatek mieszkaniowy osiągnąłby wartość 94,98 zł. Jednak - zgodnie z art. 6 ust. 8 ustawy - gdy wysokość wyliczonego dodatku przekracza kwotę nadwyżki (dochód odwołującej się jest wyższy od maksymalnego dopuszczalnego dochodu w gospodarstwie wieloosobowym o kwotę 31,05 zł), to dodatkowo należy wyliczony dodatek pomniejszyć o tę kwotę, czyli pomniejszyć do kwoty 63,93 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło nadto, że do wydatków mieszkaniowych ponoszonych przez J. L. zaliczono kwotę 53,73 zł, widniejącą na zaświadczeniu wystawionym przez Spółdzielnię Mieszkaniową A pod pozycją "fundusz wkładów - docieplenia". Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy jest to opłata eksploatacyjna w rozumieniu art. 6 ust. 4 pkt 2, czy też kwota ta powiększa wkład budowlany. Kwoty, które uzupełniają wkład budowlany nie są opłatą eksploatacyjną w rozumieniu art. 6 ust. 4 pkt. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem Kolegium, zaliczenie kwoty widniejącej pod pozycją "fundusz wkładów - docieplenia" do wydatków mieszkaniowych nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie przepisów ustawy oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia. Przepisy w tej kwestii sformułowane są w taki sposób, że ich wykładnia może prowadzić do wyciągania różnych wniosków. Przyjęcie stanowiska, iż wskazana wyżej kwota nie powinna zostać zaliczona do wydatków mieszkaniowych prowadziłoby do ustalenia niższej kwoty wydatków mieszkaniowych, a tym samym spowodowałoby przyznanie odwołującej się dodatku mieszkaniowego w niższej kwocie. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 139 k.p.a., Kolegium jako organ odwoławczy nie mogło wydać decyzji na niekorzyść odwołującej się. Odnosząc się do zarzutu J. L., że pracownicy organu I instancji nie potrafili wyjaśnić przyczyny umieszenia na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2003 roku dwóch różnych sygnatur, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że nie można było oczekiwać wyjaśnienia przez urzędników pomyłki, która nie powstała z ich winy. Pomyłka ta nie miała jednak w ocenie Kolegium, żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie. Powołano się na wspomniany wyrok jedynie w celu wykazania, że Naczelny Sąd Administracyjny - co do zasady - popiera przyjęty sposób wyliczenia należności za zużycie zimnej wody i odprowadzenie ścieków w lokalach mieszkalnych nie stanowiących zasobu mieszkaniowego gminy. W skardze do Sądu J. L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyjęcie do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego deklarowanej przez nią kwoty wydatków mieszkaniowych. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu odwołania od decyzji z dnia 25 maja 2007 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. W uzupełnieniu skargi, wyznaczony z urzędu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organom naruszenie art. 3, art. 6, art. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez błędne wyliczenie i przyznanie wysokości dodatku mieszkaniowego. Ponadto zarzucił naruszenie art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 k.p.a. W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. W uzupełnieniu skargi przedstawiono sposób, w jaki zdaniem skarżącej, organy winny obliczyć należny jej dodatek mieszkaniowy, zarzucając bezzasadne obniżenie podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego poprzez obniżenie ryczałtu za zimną wodę z dotychczasowej kwoty 69,88 na dwie osoby do kwoty 43,95. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca nie zostały wydane z uchybieniami, które powodowałyby konieczność ich uchylenia. Materialnoprawne przesłanki rozstrzygnięć organów administracji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Istotą sporu, do jakiego doszło między skarżącą a organami administracji, jest kwestia obniżenia przez organ deklarowanej przez skarżącą na potrzeby obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego kwoty wydatków mieszkaniowych o kwotę 25,93 złote, stanowiącą różnicę między opłatami za zimną wodę i ścieki pobieranymi przez Spółdzielnię, a kwotą, która pobrana zostałaby, gdyby lokal wchodził do zasobu mieszkaniowego gminy. W konsekwencji doprowadziło to również do obniżenia kwoty przyznanego skarżącej dodatku mieszkaniowego. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wyliczenie kwoty dodatku mieszkaniowego dokonane przez organy należy uznać za prawidłowe. Stosownie do treści art. 6 ust. 6 ustawy, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: a) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, b) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Innymi słowy, jeżeli osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku mieszkaniowego zamieszkuje w lokalu niewchodzącym do zasobu mieszkaniowego gminy, to dla potrzeb obliczenia dodatku mieszkaniowego, deklarowane kwoty wydatków mieszkaniowych muszą zostać skorygowane do wysokości obowiązujących i pobieranych przez daną gminę. Nie ulega wątpliwości, że mieszkanie skarżącej nie wchodzi do zasobu mieszkaniowego gminy, bowiem jest to mieszkanie zajmowane na podstawie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Z zestawienia załączonego przez skarżącą do wniosku o dodatek mieszkaniowy, przedstawiającego koszty utrzymania lokalu ponoszone na rzecz spółdzielni wynika, że miesięcznie za zimną wodę uiszcza ona kwotę 34,94 złotych za osobę, a więc łącznie 69,88 złotych miesięcznie (skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe razem z synem). Stosownie do treści art. 20 ust. 1 z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., Nr 123, poz. 858 ze zm.) przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne określa taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Taryfa jest ustalana na okres jednego roku. W związku z powyższym Zakład Wodociągów i Kanalizacji Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Łodzi stosownym komunikatem ogłosił taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2007 r. Następnie, zgodnie z art. 24 ust. 4 tejże ustawy, Prezydent Miasta Ł. sprawdził, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, i zweryfikował koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia, czego efektem było Zarządzenie z dnia 23 listopada 2006 r. Nr 4687/IV/06. Określone w ten sposób stawki obowiązują w 2007 roku na terenie miasta Łodzi i stanowią podstawę do obliczania opłat za wodę przez administracje nieruchomości i spółdzielnie mieszkaniowe. Stawki dla gospodarstw domowych na terenie gminy Ł., wskazane w komunikacie, zostały ustalone na następującym poziomie: za zbiorowe zaopatrzenie w wodę - 2,13 zł netto (2,28 zł brutto z uwzględnieniem 7% stawki podatku VAT) za metr sześcienny, natomiast za zbiorowe odprowadzanie ścieków – 1,67 zł netto (1,79 zł brutto) za metr sześcienny. Nie ulega wątpliwości, że tych danych zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a organy ograniczyły się jedynie do wskazania stawek nie podając szczegółowej podstawy ich określenia. Jednakże, mając na uwadze zgodność przyjętych przez organ kwot stawek odnoszących się do zużycia zimnej wody i odprowadzania ścieków z obowiązującymi na terenie miasta Ł. taryfami, uznać należy, że uchybienie to nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, a jak już wyżej wskazano, tylko takie naruszenia prawa mogłoby skutkować wzruszeniem zaskarżonej decyzji. W zaskarżonej decyzji dokonano przeliczenia wydatków z uwzględnieniem przeciętnych norm zużycia wody, wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 roku (Dz.U. Nr 8, poz. 70). Skarżąca zarzuca, że powyższe rozporządzenie zostało wydane z delegacji art. 27 ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a nie z delegacji ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zarzut ten nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Bezspornym jest, że cytowane rozporządzenie nie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej określonej w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, jednakże brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że dla przeliczenia deklarowanych wydatków organ winien sięgać jedynie do rozporządzeń wydawanych z odesłania ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przeciwnie, organy administracji zobowiązane są do sięgania do wszelkich aktów prawnych, które mogą stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Wynika to z zasady praworządności wyrażonej w art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W tym przypadku, dla prawidłowego przeliczenia wydatków za zimną wodę i wywóz ścieków konieczne było odniesienie do przeciętnych norm zużycia wody wskazanych w cytowanym wyżej rozporządzeniu – tam bowiem te normy zostały określone i stanowiły podstawę do wydania przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji w Ł. stosownego komunikatu, a przez Prezydenta Miasta Ł. Zarządzenia z dnia 23 listopada 2006 r. Nr 4687/IV/06. Obliczenie kwoty wydatków mieszkaniowych ponoszonych przez skarżącą, dokonane przez organ jest zatem, w ocenie Sądu, obliczeniem prawidłowym. W ten sam bowiem sposób określono by koszty zaopatrzenia w wodę i wywóz ścieków, gdyby lokal stanowił część zasobu mieszkaniowego gminy. Odnieść należy się również do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2003 roku sygn. akt III SA/Łd 1580/02, przywołanego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Po pierwsze wyjaśnić należy, że na uzasadnieniu tego wyroku błędnie wskazano sygnaturę akt I SA 1352/02, która dotyczyła skargi innej strony i orzeczenia innego organu. Był to zapewne wynik błędu pisarskiego, do którego doszło przy sporządzeniu odpisu wyroku i uzasadnienia. Co ważniejsze jednak, treść uzasadnienia wyroku w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że dotyczy ono stron i rozstrzygnięcia wskazanych w sentencji wyroku. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie znalazł jednak podstaw do stwierdzenia, że cytowany wyrok zastosowany został w niniejszej sprawie jako podstawa prawna rozstrzygnięcia organów administracji. Rację należy przyznać skarżącej, że jest to wyrok odnoszący się do indywidualnej sprawy i jako taki nie może stanowić podstawy prawnej decyzji organu administracji. Należy jednak przyjąć, że odnosząc się do pewnych zasad ogólnych przeliczania kwoty deklarowanych wydatków mieszkaniowych, mógł on stanowić dla organu wskazówkę interpretacyjną potwierdzającą prawidłowość przeprowadzonego wyliczenia i tylko z tego powodu został on przytoczony w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. Warto jednocześnie zaznaczyć, iż Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w tymże wyroku, że na potrzeby obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, zgodne z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest przeliczenie deklarowanych wydatków mieszkaniowych według przeciętnych norm zużycia wody i stawek opłat za zużycie wody, wskazanych we właściwych dla danego stanu faktycznego przepisach czy taryfach. Sąd nie uwzględnił również zarzutu pełnomocnika strony skarżącej, dotyczącego naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a. przez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. W aktach sprawy istotnie brak jest dowodu, potwierdzającego umożliwienie skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, jednak zarzut ten może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Z pism procesowych strony skarżącej nie wynika tymczasem, by została ona pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie omawianemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny niniejszej sprawy jest niesporny, rozbieżność stanowisk dotyczy sposobu wyliczenia wysokości przysługującego skarżącej dodatku mieszkaniowego, a to określone zostało przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych i aktami wykonawczymi. Z omawianych względów, Sąd nie dopatrzył się również, aby organy dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., przez nie zebranie w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd skargę oddalił. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 cytowanej ustawy. a.ł.