III SA/Łd 654/07

Dnia 15 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę III SA/Łd 654/07 UZASADNIENIE W dniu 26 sierpnia 2007 roku T.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] dnia [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] Starosta [...] uznał T. K. za osobę bezrobotną od dnia 19 grudnia 2006 roku oraz odmówił przyznania stronie zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że T. K. w dniu rejestracji spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest niższa niż 365 dni, a to z kolei uzasadnia odmowę przyznania prawa do zasiłku. We wniesionym w dniu 2 stycznia 2007 roku odwołaniu od powyższej decyzji, T.K. podniósł, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem w zakresie obliczenia okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśnił, że w okresie od 2 lutego 2004 roku do dnia 20 maja 2006 roku zatrudniony był przez syndyka zajmującego się upadłością prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Zatrudnienie ustało wraz ze sprzedażą całego majątku w maju 2006 roku. Wtedy też zgłosił się do Urzędu Pracy w Z. w celu rejestracji jako osoba bezrobotna, jednakże uzyskał informację, że nie może zostać zarejestrowany do czasu wykreślenia przedsiębiorstwa A. z ewidencji działalności gospodarczej, co z kolei może nastąpić dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania upadłościowego jego zakładu. Konieczne dokumenty zainteresowany skompletował w dniu 19 grudnia 2006 roku. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ma ustalenie, kiedy faktycznie T. K. zgłosił się do urzędu pracy z zamiarem dokonania rejestracji. Organ odwoławczy wskazał na szereg okoliczności, których wyjaśnienie umożliwić miało podjęcie przez organ I instancji prawidłowego rozstrzygnięcia. W związku z powyższą decyzją, w dniu 15 lutego 2007 roku przesłuchano zainteresowanego na okoliczność charakteru i przebiegu jego wizyty w urzędzie w maju 2006 roku. Następnie w dniu 19 lutego 2007 roku przesłuchana została pracownica urzędu pracy, która udzielała skarżącemu stosownych informacji w maju 2006r. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] odmówił uznania T. K. za bezrobotnego od dnia 22 maja 2006 roku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 22 maja 2006 roku, a więc podczas pierwszej wizyty w urzędzie pracy, strona nie spełniała warunków do zarejestrowania jako osoba bezrobotna i w związku z tym nie wydano jej karty rejestracji bezrobotnego. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynikało bowiem, iż prowadzone przez niego przedsiębiorstwo nie zostało jeszcze wykreślone z ewidencji działalności gospodarczej. Wykreślenie nastąpiło dopiero z dniem 4 grudnia 2006r. (decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]). Organ powołał się na brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z którego wynika, iż za osobę bezrobotną uważa się osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy /.../ zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego urzędzie pracy, jeżeli m.in. nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności /.../. W dniu 28 lutego 2007 roku T. K. wniósł do Wojewody [...], za pośrednictwem organu I instancji pismo zatytułowane odwołanie, w którym domagał się przyznania mu statusu osoby bezrobotnej wraz z zasiłkiem dla bezrobotnych od dnia 22 maja 2006 roku. Po przekazaniu odwołania do Wojewody [...], organ odwoławczy pismem z dnia 12 marca 2007 roku wezwał Starostę [...] do odebrania od skarżącego oświadczenie, czy jego pismo z dnia 28 lutego 2007 roku jest również żądaniem uzupełnienia decyzji z dnia [...] w trybie art. 111 § 1 k.p.a., w zakresie uprawnień zasiłkowych od dnia 22 maja 2006 roku oraz co do rozstrzygnięcia w zakresie statusu i uprawnień od dnia 19 grudnia 2006 roku. Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie statusu osoby bezrobotnej i uprawnień T. K. do zasiłku na dzień 19 grudnia 2006 roku. Organ wskazał, że zakończenie postępowania w tym zakresie uzależnione jest od zakończenia postępowania w sprawie uprawnień skarżącego na dzień 22 maja 2006 roku. W piśmie z dnia 22 marca 2007 roku T. K. oświadczył, że jego odwołanie z dnia 28 lutego 2007 roku jest również żądaniem uzupełnienia decyzji Starosty [...] z dnia 22 lutego 2007 roku w zakresie uprawnień zasiłkowych na dzień 22 maja 2006 roku. Pismem z dnia 27 marca 2007 roku Starosta [...] wezwał skarżącego do stawienia się w siedzibie organu w celu zapoznania się z treścią art. 111 § 1 k.p.a. oraz złożenia oświadczenia w sprawie odwołania z dnia 28 lutego 2007 roku. W dniu 28 marca 2007 roku T. K. złożył do protokołu oświadczenie, z którego wynika, że podanie z dnia 28 lutego 2007 roku jest wyłącznie żądaniem uzupełnienia decyzji z dnia [...] w zakresie uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] przekazał według właściwości rzeczowej Staroście [...] wniosek z dnia 28 lutego 2007 roku o uzupełnienie decyzji z dnia [...] w kwestii uprawnień zasiłkowych. Decyzją z dnia [...], uzupełniającą decyzję z dnia [...] w trybie art. 111 k.p.a., Starosta [...] orzekł o braku uprawnień T. K. do zasiłku dla bezrobotnych w dniu 22 maja 2006 roku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że T. K. prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie przysługiwało w dniu 22 maja 2006 roku, bowiem nie mógł posiadać wówczas statusu osoby bezrobotnej. Pismem z dnia 20 kwietnia 2007 roku (zatytułowanym odwołanie) T. K. wniósł o zarejestrowanie go jako osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku po dniu 4 grudnia 2006 roku, to jest po wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. W dniu 23 kwietnia 2007 roku skarżący uzupełnił powyższe pismo o oświadczenie, że jest to wyłącznie wniosek o przyznanie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 19 grudnia 2006 roku. Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] podjął zawieszone postępowanie w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i uprawnień do zasiłku z dniem 19 grudnia 2006 roku. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., Starosta [...] uznał T. K. za osobę bezrobotną z dniem 19 grudnia 2006 roku oraz odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że łączny okres uprawniający do zasiłku i udokumentowany przez stronę wynosi 337 dni (od 18 czerwca 2005 roku do 20 maja 2006 roku – zatrudnienie w przedsiębiorstwie A. w upadłości). Okres ten jest krótszy od wymaganego przez art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okresu 365 dni i nie daje podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonym w dniu 22 maja 2007 roku, T. K. podniósł, że powinien był zostać zarejestrowany już w maju 2006 roku. Skarżący wniósł o przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z prawem. W dniu 17 lipca 2007 roku skarżący złożyć w obecności pracownika urzędu wojewódzkiego oświadczenie, że podtrzymuje swoje odwołanie z dnia 20 kwietnia 2007 roku od decyzji z dnia [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 111 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynków pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), Wojewoda [...] utrzymał w mocy: 1. decyzję Starosty [...] z dnia [...], uzupełnioną decyzją z dnia [...], 2. decyzję Starosty [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że osoba spełniająca warunki do uzyskania statusu bezrobotnego uzyskuje go dopiero po dokonaniu rejestracji we właściwym powiatowym urzędzie pracy. W myśl art. 33 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Szczegółowe zasady rejestracji bezrobotnych określono w § 2 - 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.). wojewoda podniósł, iż bezrobotny, aby skutecznie dokonać rejestracji winien m.in. wypełnić kartę rejestracyjną, przedłożyć komplet wymaganych dokumentów i poświadczyć własnoręcznym podpisem prawdziwość danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. W przypadku osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą dokumentem niezbędnym do ustalenia, czy osoba ta spełnia warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej jest prawomocna decyzja właściwego organu ewidencyjnego o wykreśleniu prowadzonej działalności z tej ewidencji. Zasada ta dotyczy również osób fizycznych, które ogłosiły upadłość (w oparciu o przepisy ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze). Organ wyjaśnił, że zarówno w myśl art. 7e ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 roku - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) obowiązującego do dnia 31 grudnia 2006 roku, który przewidywał, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, jak i obowiązującego od dnia 1 stycznia 2007 roku art. 30 ust. 1 i art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz.1807 ze zm.), wpisowi do ewidencji podlegają informacje o ogłoszeniu upadłości, umorzeniu i zakończeniu tego postępowania; wpis do ewidencji podlega wykreśleniu w przypadku stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Wojewoda podniósł, że ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 60, poz. 535 ze zm.) wprowadziła w art. 5 ust. 2 możliwość ogłoszenia upadłości przez osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. Po dniu ogłoszenia upadłości działalność gospodarcza nie jest i nie może być faktycznie prowadzona przez upadłego przedsiębiorcę. Mimo zaprzestania faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorca nadal figuruje w ewidencji do czasu zakończenia postępowania upadłościowego i całkowitej likwidacji majątku. Organy ewidencjonujące działalność gospodarczą odmawiają wykreślenia z ewidencji przedsiębiorcy, w stosunku do którego Sąd wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości, ponieważ postępowanie upadłościowe, którego celem jest likwidacja majątku, nadal trwa, syndyk wprawdzie w swoim imieniu, ale nadal na rzecz upadłego przedsiębiorcy wykonuje szereg czynności faktycznych i prawnych, nazwa przedsiębiorcy nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym. Wykreślenie przedsiębiorcy z ewidencji może być dokonane jedynie w przypadku całkowitego zakończenia postępowania upadłościowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że T. K. dokonał w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. rejestracji w wyżej wymieniony sposób dopiero w dniu 19 grudnia 2006 r. W tym dniu skarżący zgłosił się do właściwego dla swojego miejsca zamieszkania urzędu pracy, a następnie wypełnił i podpisał kartę rejestracyjną oraz przedstawił dokumenty potwierdzające, iż spełnia warunki uzasadniające przyznanie mu statusu osoby bezrobotnej. W ocenie organu, dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia, że skarżący w dniu 22 maja 2006 roku zgłosił się do urzędu pracy w celu dokonania rejestracji. Skarżący nie spełniał w tym dniu warunków osoby bezrobotnej i dlatego nie można było dokonać rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej. W związku z powyższym, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji z dnia [...], z dnia [...] i z dnia [...] w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 maja 2006 roku oraz przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia 19 grudnia 2006 roku. Ponadto Wojewoda [...] wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji dokonanej w dniu 19 grudnia 2006 r., tj. w okresie od 18 czerwca 2005 roku do 18 grudnia 2006 r. skarżący udokumentował 337 dni zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu w firmie A. w upadłości. Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono bowiem skarżącemu okres zatrudnienia ww. firmie od dnia 18.06.2005 r. do dnia 20.05.2006 r. Z uwagi na jednoznaczny zapis art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy, wcześniejsze okresy zatrudnienia i opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, przypadające przed dniem 18 czerwca 2005 roku nie mogły zostać zaliczone do okresu uprawniającego, od którego zależy przyznanie prawa do zasiłku. W skardze do Sądu T. K. wyjaśnił, że nie zgadza się z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] oraz wniósł przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych z dniem 22 maja 2006 roku oraz statusu osoby bezrobotnej z tym dniem. Oświadczył, iż przez niedbałość pracowników PUP w Z. został w maju 2006r. poinformowany, że nie należą mu się żadne świadczenia, jak również nie może być zarejestrowany jako bezrobotny, do czasu uzyskania wyrejestrowania Firmy A., której był właścicielem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Materialne przesłanki przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz zasiłku dla bezrobotnych określają przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Na potrzeby niniejszych rozważań należy dokonać pewnego podziału okresów objętych rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji. Pierwszy z nich to okres od dnia 22 maja 2006 roku, czyli od daty, w której skarżący podjął pierwszą próbę rejestracji w urzędzie pracy, drugi zaś od dnia 19 grudnia 2006 roku, a zatem od momentu skutecznej rejestracji i uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Nie ulega wątpliwości, że osoba spełniająca warunki do uzyskania statusu bezrobotnego uzyskuje go dopiero po dokonaniu rejestracji we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za osobę bezrobotną uważa się osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy /.../ zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego urzędzie pracy, jeżeli m.in. nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności /.../. W myśl natomiast art. 33 ust. 2 tej ustawy, rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Powyższa regulacja została uzupełniona o przepisy wykonawcze stanowiące zasady rejestracji bezrobotnych. Zasady te określono w przepisach § 2 - 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. Nr 262, poz. 2607 ze. zm.). Z cytowanych przepisów wynika między innymi, jakie dokumenty winien złożyć bezrobotny, aby skutecznie dokonać rejestracji. Osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą zobowiązane są do legitymowania się prawomocną decyzją właściwego organu ewidencyjnego o wykreśleniu prowadzonej działalności z tej ewidencji. Nie ma tu znaczenia forma prawna prowadzonej działalności, a więc wymóg ten dotyczy także osób fizycznych prowadzących jednoosobowo działalność gospodarczą, również w sytuacji, gdy osoba taka ogłosiła upadłość w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2003 r., Nr 60, poz. 535 ze zm.). Stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm.), wpisowi do ewidencji podlegają informacje o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika, zmianie postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika, umorzeniu i zakończeniu tego postępowania. Oczywistym jest zatem, że do czasu prawomocnego ukończenia postępowania upadłościowego, nie może dojść do wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji, której celem jest między innymi zachowanie jawności i przejrzystości prowadzenia działalności gospodarczej oraz zapewnienie pewności obrotu gospodarczego. Dopiero zakończenie postępowania upadłościowego i tym samym trwałe zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej, może skutkować wykreśleniem przedsiębiorcy z rejestru. Stąd też za zasadne należy uznać rozstrzygnięcie o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 22 maja 2006 roku, a w konsekwencji o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że postanowienie Sądu Rejonowego dla w Ł. z dnia [...] stwierdzające ukończenie postępowania upadłościowego przedsiębiorcy T. K. jest prawomocne od dnia 1 grudnia 2006 roku. Nie mogło zatem wcześniej dojść do wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji, a więc także nie mogło dojść do skutecznej rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej. Bez znaczenia pozostaje tu subiektywne przekonanie skarżącego, że od czasu rozwiązania umowy o pracę z syndykiem masy upadłości w likwidowanym przedsiębiorstwie, był on osobą bezrobotną. W świetle cytowanych wyżej przepisów, w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nadal prowadził on działalność gospodarczą (w zakresie ograniczonym zasadami postępowania upadłościowego). Stosownie do treści art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Nie było tu zatem miejsca na dokonanie oceny faktycznej sytuacji skarżącego w oderwaniu od przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Okoliczność, iż decyzja dotycząca statusu skarżącego na dzień 22 maja 2006r. wydana została dopiero w dniu [...], a następnie uzupełniona w dniu [...], nie ma dlatego istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego w sprawie, gdyż wydanie przez organ takiej decyzji w maju 2006r. nie wpłynęłoby na zmianę oceny uprawnień przysługujących skarżącemu na dzień 22 maja 2006r. Odnosząc się do drugiego ze wskazanych na wstępnie okresów stwierdzić należy, że skutecznej rejestracji T. K. dokonał w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. dopiero w dniu 19 grudnia 2006 r. W tym dniu skarżący zgłosił się do właściwego dla swojego miejsca zamieszkania urzędu pracy, a następnie wypełnił i podpisał kartę rejestracyjną oraz przedstawił dokumenty potwierdzające, iż spełnia warunki uzasadniające przyznanie mu statusu osoby bezrobotnej. Jednym z dokumentów była decyzja Prezydenta Miasta Zgierza z dnia [...] o wykreśleniu z dniem 4 grudnia 2006r. z ewidencji wpisu dotyczącego prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. W związku powyższym skarżący uzyskał z tym dniem status osoby bezrobotnej. Nie oznaczało to jednak automatycznie, że przysługiwało mu z tym dniem również prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Jak wskazał organ odwoławczy, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji dokonanej w dniu 19 grudnia 2006 r., tj. w okresie od 18 czerwca 2005 roku do 18 grudnia 2006 r. skarżący udokumentował jedynie 337 dni zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu w firmie A. w upadłości. Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono bowiem skarżącemu okres zatrudnienia ww. firmie od dnia 18 czerwca 2005 roku do dnia 20 maja 2006 roku. Analiza akt sprawy potwierdza poprawność ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organ. Stosownie do treści art. 71 ust. 1 i ust. 2 lit. a) i d) ustawy o promocji zatrudnienia i instrukcjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Ustalenie przez organ, że skarżący nie spełniał wymogów wskazanych w wyżej wymienionym przepisie musi skutkować odmową przyznania zasiłku dla bezrobotnych i nie ma tu znaczenia, czy skarżącemu do wymaganego okresu brakowało kilka dni, czy kilka miesięcy. Przepis ustanawia w sposób jednoznaczny okres wymagany dla uzyskanie uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych i organy nie miały możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia. Cytowany przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy ma charakter bezwzględny, a w związku z tym wcześniejsze okresy zatrudnienia i opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, przypadające przed dniem 18 czerwca 2005 roku nie mogły zostać zaliczone do okresu uprawniającego, od którego zależy przyznanie prawa do zasiłku. Odnieść się również należy do przebiegu postępowania, w efekcie którego podjęto zaskarżone rozstrzygnięcie. Sąd dokonując oceny legalności postępowania stwierdził, że w jego toku doszło do licznych naruszeń procedury administracyjnej. Postępowanie niewątpliwie było niepotrzebnie przedłużane i komplikowane odbieraniem sprzecznych wyjaśnień od skarżącego, mimo, że większość jego pism było całkowicie jednoznacznych. Zbędne, w ocenie Sądu, było również rozbicie postępowania na dwa etapy dotyczące różnych okresów, skoro nie było jakichkolwiek przeciwwskazań do załatwienia sprawy w formie jednej, właściwie uzasadnionej decyzji, jak to się ostatecznie stało w rozstrzygnięciu Wojewody [...] z dnia [...]. Mogłoby to stanowić podstawę zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Mając jednak na uwadze, że zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody [...] należy ocenić jako zgodne z przepisami prawa materialnego, Sąd uznał, iż uchybienia w postępowaniu nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów procedury mogłoby stanowić podstawę uchylenia decyzji. Innymi słowy, nawet uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzających prowadzić by musiało do wydania decyzji w swej treści tożsamej z decyzją zaskarżoną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. TG.