III SA/Łd 66/18

Dnia 6 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Referent- stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów wniesionych na postępowanie egzekucyjne oddala skargę. III SA/Łd 66/18 UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 33 § 1 pkt 7 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) [dalej u.p.e.a.] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-P z [...] w sprawie odmowy uwzględnienia zarzutów wniesionych pismem z 28 grudnia 2016 r. na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec G.K. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] (nr [...]). W stanie faktycznym sprawy, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł-G wystawił na G.K. tytuł wykonawczy z 22.12.2016 r. Nr [...], obejmujący zobowiązania z tytułu nieuregulowanego podatku od czynności cywilnoprawnych, który następnie skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-P, celem przymusowej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. W oparciu o ww. tytuł wykonawczy organ egzekucyjny 23.12.2016 r. dokonał w obecności G.K. zajęcia ruchomości w postaci telewizora Samsung. Sporządzeniu ww. protokołu o zajęciu towarzyszyły inne czynności, tj. doręczenie zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego nr [...] z 22.12.2016 r., sporządzenie protokołu o stanie majątkowym G.K. oraz doręczenie zawiadomienia z 23.12.2016 r. Nr [...] o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Pismami z 28.12.2016 r. zatytułowanymi "ZARZUTY w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", "SKARGA na zajęcie ruchomości w sprawie 488408" oraz "SKARGA na zajęcie świadczeń emerytalnych z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie 1012/EA2/511/2016/2154119/Cz.nr 2154119 123436" M.R. - w imieniu -zobowiązanej zgłosiła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego (na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a.) oraz wniosła skargę na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia ruchomości i zajęcia świadczenia emerytalnego. Pismem z 09.02.2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-P przekazał ww. zarzuty wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w sprawie. Postanowieniem z 14.03.2017 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł-G, zajmując stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów postanowił uznać je za nieuzasadnione, a pismem z 22.09.2017 r. poinformował organ egzekucyjny, że ww. postanowienie stało się ostateczne. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-P wydał 03.10.2017 r. postanowienie, którym odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych pismem z 28.12.2016 r. na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec G.K. na podstawie tytułu wykonawczego z 22.12.2016 r. nr [...]. Na ww. postanowienie pismem z 17.07.2017 r. pełnomocnik G.K. wniósł zażalenie wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, zarzucając mu naruszenie przepisów u.p.e.a. przez błędną wykładnię i błędne zastosowanie przepisów polegające na nieuwzględnieniu zarzutów naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. przez ich niezastosowanie oraz naruszenie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, przez jego pominięcie. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony podniósł, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego narusza przepis art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a., bowiem jak wynika z powołanego powyżej przepisu egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Tak więc zdaniem pełnomocnika, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, które stronie w przedmiotowej sprawie nie zostało doręczone. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik wskazał, że zgodnie z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie, natomiast w przedmiotowej sprawie, prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi nie doręczono żadnego pisma, w tym tytułu wykonawczego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnianiu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że podstawę zarzutów złożonych przez pełnomocnika G.K. stanowił art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. (powyższe zarzuty pełnomocnik strony podtrzymał również w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego). Jak podniósł organ, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 -7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, zaś w odniesieniu do zarzutów zgłoszonych w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7 - wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zaznaczył, że w postanowieniu z 14.03.2017 r. zawierającym ostateczne stanowisko wierzyciela wskazano, odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia, że egzekucja administracyjna jest wszczynana przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Wierzyciel w ww. postanowieniu zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie nie wystawił upomnienia, gdyż taki obowiązek na nim nie ciążył. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 30.10.2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych wynikających z orzeczeń, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G podkreślił również, że w części E poz. 9 przedmiotowego tytułu wykonawczego stosowna podstawa prawna została wskazana. Naczelnik Pierwszego Urzędu skarbowego Ł-G nadmienił również, iż z pouczenia zamieszczanego w decyzji z 06.12.2016 r. wynika, że w przypadku nieuregulowania zobowiązania wnikającego z decyzji ostatecznej lub decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, podatek będzie ściągnięty w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. W związku z powyższym, uznać należało, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-P wydając rozstrzygnięcie w sprawie złożonego przez pełnomocnika G.K. zarzutu braku doręczenia upomnienia - w sposób prawidłowy oparł się na wiążącym stanowisku wierzyciela, wyrażonym w postanowieniu z 14.03.2017 r. Mając na uwadze dyspozycję art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie był bowiem uprawniony do badania zasadności ww. zarzutu złożonego przez zobowiązaną. Uprawnień do merytorycznego badania zasadności ww. zarzutu nie posiada również organ nadzoru nad organem egzekucyjnym. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez niedoręczenie tytułów wykonawczych i innych pism w przedmiotowej sprawie pełnomocnikowi strony, organ podkreślił, iż ww. zarzut nie mieści się w zamkniętym katalogu wymienionym w art. 33 u.p.e.a., tak więc co do zasady nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania w analizowanej sprawie. Niemniej jednak, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał za istotne nadmienić, że zgodnie z art. 18 ww. ustawy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Tym samym w postępowaniu egzekucyjnym nie stosuje się odpowiednio przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a przepisy k.p.a. Zauważył ponadto, że doręczenie zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego z 22.12.2016 r. dokonane zostało przez pracownika organu egzekucyjnego, bezpośrednio do rąk G.K. 23.12.2016 r. Natomiast stosownie do art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik w myśl art. 33 § 2 i 3 ww. ustawy, zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, iż organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie, np. poprzez złożenie pełnomocnictwa do akt. Natomiast nie można domniemywać istnienia pełnomocnictwa. Dopiero od momentu zawiadomienia organ zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi wszelkie pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu taki, jaki stronie postępowania. Jednocześnie - jak podkreślił organ odwoławczy - z uwagi na treść art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zgodnie z którym wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego), jak i cel postępowania egzekucyjnego, jakim jest doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego jego obowiązków oraz dodatkowo charakter podejmowanych czynności egzekucyjnych - w zasadniczy sposób ogranicza się zakres zastępowania zobowiązanego przez pełnomocnika. Wszczęcie egzekucji administracyjnej nie może odbyć się bez udziału zobowiązanego, który o wszczęciu egzekucji i zastosowaniu środków przymusu skierowanych do jego majątku, winien zostać poinformowany bezpośrednio przez ten organ, a nie przez pełnomocnika. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie ulega wątpliwości, że odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu (jeśli jest to pierwsza czynność egzekucyjna) zawsze doręcza się zobowiązanemu. W analizowanej sprawie pełnomocnictwo dla M.R. do reprezentowania G.K. w postępowaniu egzekucyjnym zostało złożone przy piśmie z 30.01.2017 r., będącym odpowiedzią na wezwanie organu egzekucyjnego z 13.01.2017 r. Natomiast od dnia wpływu ww. pełnomocnictwa do organu I instancji, tj. 01.02.2017 r. wszelka korespondencja związana z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym wobec G.K. na podstawie tytułu wykonawczego z 22.12.2016 r. była kierowana do pełnomocnika strony. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik G.K. zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. przez ich niezastosowanie; art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego pominięcie; art. 26 § 1 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie. W konkluzji wnosząc o stwierdzenie nieważności skarżonego postanowienia-wobec zajścia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podtrzymał wszelkie wywody dotyczące naruszenia przepisu art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. przez ich niezastosowanie oraz naruszenia przepisu art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego pominięcie. Wskazał ponadto, że zmianie uległ stan faktyczny sprawy, a przez to i jej stan prawny, albowiem tytuł wykonawczy wydany został w oparciu o decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] w sprawie [...] określającą na kwotę 8.850 zł wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży, która to decyzja została zaskarżona, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie I SA/Łd 677/17 wyrokiem z 26 października 2017 r. uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 18 kwietnia 2017 r. utrzymującą w mocy wskazaną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-P. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod kątem opisanych wyżej kryteriów zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-P z [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów wniesionych pismem z 28 grudnia 2016 r. na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec G.K. na podstawie tytułu wykonawczego z 22.12.2016 r. (nr [...]), Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszyły tak prawa materialnego jak i procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, na akceptację zasługuje zawarta w zaskarżonym postanowieniu argumentacja prawna organu odwoławczego, zgodnie z którą nie potwierdziły się zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji wymienione w art. 33 § 1 pkt 7 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) [dalej u.p.e.a.]. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie, tj.: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ww. ustawy, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ww. ustawy, 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy. Uregulowana w art. 33 i nast. u.p.e.a. instytucja zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji ma na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także weryfikację samego tytułu wykonawczego (zapisów zawartych w jego treści). Rzeczą organu egzekucyjnego jest w każdym przypadku zweryfikowanie podanych przez zobowiązanego podstaw prawnych zarzutów, tj. przypisanie okoliczności podniesionych przez zobowiązanego do odpowiednich zarzutów enumeratywnie wymienionych w powyższym przepisie. W rozpoznawanej sprawie podstawowy zarzut skarżącej dotyczy okoliczności wskazanych wart. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., a zatem braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. W myśl art. 15 § 1 zd. pierwsze u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Te szczególne przepisy są zamieszczone w rozporządzeniu Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 131). Powołane rozporządzenie ogłoszone zostało 31 października 2014 r., a zgodnie z § 4 weszło w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, tj. 1 listopada 2014, czyli niewątpliwie obowiązywało w dniu wystawiania wskazanego tytułu wykonawczego, tj. 22 grudnia 2016 r. W ocenie Sądu, słusznie organ I instancji, a następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdzili, że w niniejszej sprawie znalazł zastosowanie § 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym, egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych wynikających z orzeczeń, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie egzekwowana należność została określona w decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł-G z 6 grudnia 2016 r., a postanowieniem z 6 grudnia 2016 r. organ ten nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wymagalności (k. 35 i nast. akt sądowych). Zdaniem Sądu, brak zatem było po stronie organu, obowiązku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Powyższe, zdaniem Sądu, daje podstawę do przyjęcia, że zarzut zgłoszony pismem z 28 grudnia 2016 r. jest bezzasadny. Przechodząc do oceny pozostałych sformułowanych w skardze zarzutów, w ocenie sądu za niezasadny należało uznać zarzut doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązanemu zamiast jego pełnomocnikowi. W tym zakresie na akceptację w pełnie zasługuje stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W myśl art. 26 § 5 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z art. 26 § 5 pkt 1 ww. ustawy wynika więc, iż tytuł wykonawczy powinien być doręczony bezpośrednio zobowiązanemu, a nie innej osobie, w tym pełnomocnikowi zobowiązanego bowiem dopiero od tego momentu można mówić o stronach postępowania, a w konsekwencji należy przyjąć, iż dopiero w tym czasie może zostać ustanowiony pełnomocnik przez zobowiązanego. Do pełnomocnictwa w postępowaniu egzekucyjnym mają zastosowanie przepisy art. 32-33 k.p.a., zaś w zakresie doręczeń art. 39-49 k.p.a. z mocy art. 18 u.p.e.a. odsyłającego do regulacji zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego w związku z brakiem odpowiedniej regulacji w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, a pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. O fakcie ustanowienia pełnomocnika organ musi być powiadomiony i dopiero z chwilą zawiadomienia organu egzekucyjnego organ ten jest zobowiązany dokonywać doręczeń pełnomocnikowi i zapewnić mu udział w postępowaniu, jako stronie tego postępowania. Natomiast wcześniej udzielone pełnomocnictwo obejmujące postępowanie dotyczące wymiaru podatku było skuteczne wyłącznie w sprawie, do której zostało złożone wobec czego nie mogło wywołać skutków prawnych w postępowaniu egzekucyjnym dopóki nie zostało formalnie doręczone organowi egzekucyjnemu nowe pełnomocnictwo do reprezentowania w niniejszej sprawie (por. w tym zakresie m.in. wyrok NSA z 23 grudnia 2008 r., akt II FSK 945/08, wyrok NSA z 19 maja 2010 r., II FSK 58/09. Stanowisko zawarte we wskazanych orzeczeniach podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę organ, zarzut naruszenia art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niedoręczenie tytułów wykonawczych i innych pism w przedmiotowej sprawie pełnomocnikowi strony, nie mieści się w zamkniętym katalogu wymienionym w art. 33 u.p.e.a., tak więc co do zasady nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania w tej sprawie. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, sformułowanego w końcowej części uzasadnienia skargi, a dotyczącego zmiany stanu prawnego sprawy z uwagi na wydanie w dniu 26.10.2017 r. przez WSA w Łodzi wyroku w spr. sygn. akt I SA/Łd 677/17, mocą którego uchylona została decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 18 kwietnia 2017 r., która utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł-G z dnia 6 grudnia 2016 r. w przedmiocie określenia G.K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 8.850 zł., zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż skoro decyzja organu I instancji, stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z 22 grudnia 2016 r. nie została przez Sąd wyeliminowana z obrotu prawnego, to tym samym, z uwagi na nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności, nadal podlega ona wykonaniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. D.Cz.