III SA/Łd 662/14

Dnia 26 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 roku sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji dotyczącego zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz w związku z art. 33 § 1 i art. 34. art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.), uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. działającego jako wierzyciel, w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec A. K. na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił wobec A. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. z działalności gospodarczej w wysokości 150.729 zł. Postanowieniem z dnia [...] nadano w/w decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie, na podstawie decyzji z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wystawił w dniu 19 grudnia 2013 r. tytuł wykonawczy Nr[...]. Powyższy tytuł wykonawczy wierzyciel przekazał do realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji właściwemu miejscowo organowi egzekucyjnemu, tj. Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego Ł.-G. W dniu 14 stycznia 2014 r. pełnomocnik zobowiązanego złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podnosząc przedawnienie obowiązku na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz brak jego wymagalności, na podstawie art. 33 pkt 2 ww. ustawy. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. jako wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] . Rozpatrując zarzut przedawnienia obowiązku wierzyciel wyjaśnił, że w omawianej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. - który co do zasady upływałby w dniu 31 grudnia 2013 r. - uległ zawieszeniu (na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa) z dniem 27.11.2013 r., tj. z dniem wydania postanowienia Nr [...] o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe wobec A. K. Zawiadomienie o powyższej okoliczności (z dnia 05.12.2013 r. Nr [...]) zostało skierowane do podatnika i doręczone w trybie art. 150 ustawy - Ordynacja podatkowa. Z kolei, co do zarzutu braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym Nr [...] organ wskazał, że w omawianej sprawie postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] Nr [...] (doręczonym podatnikowi w trybie art. 150 ustawy - Ordynacja podatkowa) nadano nieostatecznej decyzji z [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2007 r., rygor natychmiastowej wykonalności. Wierzyciel podkreślił, że w tych okolicznościach powyższa decyzja podlega wykonaniu, co wynika z art. 239a ustawy - Ordynacja podatkowa. Rozstrzygnięcie to pełnomocnik strony otrzymał w dniu 20.02.2014 r., zaś w dniu 27.02.2014 r. złożył na nie zażalenie, w którym zakwestionował prawidłowość doręczenia A. K. postanowienia z dnia [...] Nr [...] o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej oraz zawiadomienia z dnia 05.12.2013 r. informującego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Pełnomocnik zobowiązanego podniósł, że w terminie ich wydania A. K. nie mieszkał już pod adresem: A., ul. A 10, lecz pod adresem: Ł.. ul. B 104 m 48. Dlatego też, jego zdaniem, nie można uznać, że doręczenie ww. korespondencji nastąpiło w trybie zastępczym, określonym w art. 150 ustawy - Ordynacja podatkowa. W konsekwencji pełnomocnik strony podważył zarówno kwestię możliwości wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...], jak i zaistnienia okoliczności skutkujących zawieszeniem biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po przeprowadzeniu analizy akt sprawy zważył, że podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec A. K. stanowił tytuł wykonawczy, wystawiony w oparciu o decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] Nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 150.729 zł. Z akt sprawy wynika natomiast, że decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] ww. decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] Nr [...] została uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 6 marca 2014 r. W tych okolicznościach wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego o zakończenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19.12.2013 r. Nr [...] W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł-G umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o ww. tytuł wykonawczy. Postanowienie to zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., jak i pełnomocnik zobowiązanego, odebrali w dniu 2 maja 2014 r. Tym samym, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł, zmiana okoliczności faktycznych, polegająca na uchyleniu decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 19.12.2013 r. Nr [...] i umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na jego podstawie powoduje, że postępowanie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tego tytułu wykonawczego stało się bezprzedmiotowe. Wyeliminowanie tytułu wykonawczego, na podstawie którego organ egzekucyjny mógłby skutecznie prowadzić egzekucję z majątku zobowiązanego, oznacza, że nie może toczyć się postępowanie w sprawie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej w oparciu o ten tytuł wykonawczy. Mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy oraz obowiązujące regulacje prawne, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. za zasadne uznał uchylenie zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] Nr [...] i umorzenie postępowania pierwszej instancji. Skoro bowiem postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ zobligowany jest do umorzenia postępowania. Organ podkreślił, że bezprzedmiotowość postępowania obejmuje sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa. O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można mówić, gdy zachodzi brak strony postępowania lub brak przedmiotu, tj. podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. W takiej sytuacji, koniecznym jest wyeliminowanie wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania w sprawie. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] pełnomocnik A. K. zarzucił rozstrzygnięciu: 1) naruszenie art. 34 § 4, § 1 - § 3, art. 33 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. Nr 1015) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 i art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego, zwanej dalej "ustawą" poprzez uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji przed rozpatrzeniem zarzutów z powołaniem się na okoliczności, które miały miejsce po doręczeniu zobowiązanemu tytułu wykonawczego, mając na uwadze w szczególności, iż zarzuty są uzasadnione i wobec tego umorzenie postępowania egzekucyjnego winno nastąpić na podstawie art. 34 § 4 ustawy, po uprzednim uzyskaniu stanowiska wierzyciela; 2) naruszenie art. 150 w zw. z art. 148 § 1 i art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749) art. 239a i art. 239b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749) w zw. z art. 33 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. Nr 1015), art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749) w zw. z art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 Nr 1015) poprzez nieuwzględnienie zarzutu nieistnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym w dacie wystawienia i doręczenia tytułu wykonawczego, mimo iż był on uzasadniony z uwagi na to, że po pierwsze nie został skutecznie nadany decyzji organu pierwszej instancji rygor natychmiastowej wykonalności, a nadto należność której dotyczył tytuł wykonawczy jest przedawniona. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] znak [...] oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż organ egzekucyjny dotychczas nie rozpatrzył merytorycznie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym w dniu 4 stycznia 2014 r. Podkreślił, iż w zarzutach w szczególności zgłoszono, że należność, której dotyczy tytuł wykonawczy, stanowi zobowiązanie podatkowe, które uległo przedawnieniu, a wobec tego nie jest dopuszczalne prowadzenie egzekucji, a nadto, iż obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy z dnia 19 grudnia 2013 r. numer [...] nie jest wymagalny, a wobec tego nie jest dopuszczalne prowadzenie egzekucji administracyjnej tej należności. Zarzuty te są uzasadnione, dotyczą okoliczności, które miały miejsce przed wystawieniem lub doręczeniem tytułu wykonawczego i winny zostać rozpatrzone w pierwszej kolejności, a umorzenie postępowania egzekucyjnego winno nastąpić na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z powyższym, wydanie decyzji kasacyjnej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie miało, zdaniem strony skarżącej, znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie postępowania egzekucyjnego w zakresie rozpatrzenia zasadności zarzutów od tytułu egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia), a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], wydane po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie działającego jako wierzyciel Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr[...]. Mocą zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Przystępując do rozważań należy podnieść, że na podstawie art. 18 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwanej dalej u.p.e.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle zaś art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Jak wynika z art. 144 k.p.a. w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zostało wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 33 § 1 i art. 34 u.p.e.a. Sąd stwierdza, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy podjęte rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, iż organ odwoławczy oparł swoje orzeczenie na fakcie wydania w dniu [...] przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – G. postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19 grudnia 2013 r. Nr [...] z uwagi na wyeliminowanie przez organ odwoławczy z obrotu prawnego decyzji, stanowiącej podstawę do wystawienia ww. tytułu wykonawczego. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zasadnie przyjął, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] powoduje konieczność uchylenia postanowienia o nieuznaniu przez wierzyciela zgłoszonego w tym postępowaniu egzekucyjnym zarzutu braku wymagalności i przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym Nr [...] oraz umorzenia w tym zakresie postępowania w pierwszej instancji. Umorzenie postępowania egzekucyjnego czyniło bowiem bezprzedmiotowym orzekanie w sprawie zasadności podnoszonych w tym postępowaniu zarzutów. Podkreślić wypada, że przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wprowadza wyjątek od obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie ma jednak swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego. Ograniczenie bowiem wynika z kryterium umorzenia postępowania pierwszej instancji, a zatem tylko do przypadków gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem w pierwszej instancji (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 1996, s. 590; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Katowicach z dnia 1 lipca 1999 r. , sygn. akt I SA/Ka 2437/97, publ. LexPolonica; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 1986 r., sygn. akt II SA 1829/85, publ. ONSA 1986/2 poz. 43). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie z kilku różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe (co nie kłóci się z formułą przepisu stanowiącego o "bezprzedmiotowości") oraz przedmiotowe (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 8. wydanie Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2006, s. 489). Wobec powyższego z uwagi na niesporny fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...], z całą pewnością bezprzedmiotowe stało się rozpatrywanie zarzutu przedawnienia i braku wymagalności obowiązku podatkowego, zgłoszonego w tym postępowaniu. Powyższe rozważania, jak również treść wskazanych przepisów prawa wskazują, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zasadnie uchylił postanowienie wierzyciela nieuznające zarzutów i umorzył postępowanie pierwszej instancji, uznając to postępowanie za bezprzedmiotowe. Na skutek umorzenia postępowania egzekucyjnego zakończyło się w ten sposób postępowanie wszczęte na wniosek wierzyciela domagającego się prowadzenia egzekucji, a tym samym przestał istnieć przedmiot do którego odnosiły się zgłoszone zarzuty. W tej zaś sytuacji tj. sytuacji braku postępowania egzekucyjnego do którego odnoszą się zgłoszone zarzuty nie można ani załatwić sprawy zgodnie z wnioskiem strony skarżącej ani też wniosku tego oddalić. Brak jest bowiem przedmiotu w odniesieniu do którego należałoby badać merytorycznie kwestie objęte zarzutami. Por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2014 r. w spr. o sygn. akt II FSK 1607/12, w którym Sąd stwierdził, iż: "Wraz z umorzeniem postępowania egzekucyjnego jednocześnie zostaje umorzona egzekucja administracyjna prowadzona w ramach tego postępowania, więc rozpoznanie zarzutów wniesionych przez zobowiązanego na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zmierzających do umorzenie postępowania egzekucyjnego lub zastosowania mniej uciążliwego środka (art. 34 § 4 u.p.e.a.), staje się bezprzedmiotowe i organ egzekucyjny może umorzyć postępowanie w sprawie zarzutów na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w związku z art. 18 u.p.e.a." (dostępne na stronie: nsa.gov.pl). Reasumując, skoro postępowanie egzekucyjne, wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] zostało umorzone, to postępowanie w przedmiocie zarzutów na to postępowanie, na co wskazano powyżej, stało się bezprzedmiotowe i tym samym wierzyciel ani organ egzekucyjny nie mógł zajmować stanowiska w sprawach podnoszonych przez stronę, w szczególności, w zakresie argumentów dotyczących przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, czy też odnośnie braku wykonalności zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007. W tym też kontekście stwierdzić należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty strony formułowane w skardze skierowanej do Sądu, a zamierzające faktycznie do merytorycznego rozpatrzenia wniesionych zarzutów, jak również uznać trzeba, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował dyspozycję art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. tj. uchylił w całości postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec A. K. na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], jako bezprzedmiotowe. Z tych też względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. d.j.