III SA/Łd 665/12

Dnia 10 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku C. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. N. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z tytułu realizacji projektu z naruszeniem obowiązujących procedur p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu 17 lipca 2012 roku C. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z tytułu realizacji projektu z naruszeniem obowiązujących procedur. W skardze skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zawarł również wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem niniejszej skargi przez Sąd spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Podniósł, że wykonanie decyzji w trybie egzekucji administracyjnej spowoduje całkowite unicestwienie prowadzonej działalności gospodarczej, w tym realizowanego projektu "[...]" i pozbawi skarżącego środków na utrzymanie i kontynuację projektu. Wskazał, że środki uzyskane na realizację projektu zostały już spożytkowane, zaś ewentualne korzystne rozstrzygnięcie niniejszej skargi przez Sąd, po wyegzekwowaniu kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, wobec konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, nie pozwoli na odwrócenie skutków egzekucji i kontynuację zaawansowanego projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Zarządu Województwa [...] z dnia [...] określająca kwotę (313.600,00 zł) przypadającą do zwrotu z tytułu realizacji przez skarżącego projektu z naruszeniem obowiązujących procedur. W ocenie Sądu wykonanie powyższej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Należy podzielić stanowisko skarżącego wskazujące, że realnym następstwem wykonania zaskarżonej decyzji byłoby m.in. zakończenie prowadzenia działalności, w tym realizowanego projektu i bez wątpienia pozbawiłoby skarżącego środków niezbędnych do utrzymania i kontynuacji wdrożonego projektu. Uzyskane przez skarżącego środki zostały wydatkowane na realizację projektu, zaś wykonanie zaskarżonej decyzji nakazującej zwrot należności przyznanych na realizację tego projektu na obecnym etapie postępowania uzasadnia stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków tzn. takich, których powstanie spowoduje istotną, trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego będzie możliwy w dłuższym okresie czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto należy wskazać, że wysokość należności podlegających wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej pozostaje w wyraźnej dysproporcji do aktywów majątkowych, jakimi dysponuje skarżący. W istocie dojdzie więc do likwidacji majątku zobowiązanego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skarżący wykazał zaistnienie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego też należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Na marginesie należy jedynie wskazać, że kwestia zgodności, bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania decyzji w toku postępowania sądowoadministracyjnego (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. a.ł.