III SA/Łd 67/14

Dnia 19 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 roku sprawy ze skargi W. F. i C. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]. o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany powierzchni działki nr [...], położonej w obrębie [...] miasta S. oraz działki nr [...], położonej w obrębie R. gmina S.. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że pismem z dnia 11 marca 2013r. C. F. i W. F.wystąpili do Starostwa Powiatowego w S. o sprostowanie powierzchni działki nr [...], położonej w obrębie [...] miasta S. oraz działki nr [...], położonej w obrębie R. gmina S.. Pismem z dnia 11 kwietnia 2013r. Starosta [...]poinformował skarżących o tym, na jakiej podstawie zostały wykazane dane w ewidencji gruntów odnośnie wskazanych działek (w tym również powierzchnie) oraz o konieczności dostarczenia dokumentacji geodezyjno – kartograficznej, będącej podstawą wprowadzenia żądanych zmian w ewidencji gruntów. W piśmie z dnia 6 maja 2013r. C. F. podtrzymał swoje żądania odnośnie zmiany powierzchni wskazanych działek, wnosząc jednocześnie o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie. Starosta [...] decyzją z dnia [...]. orzekł o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany powierzchni działki nr [...], położonej w obrębie [...] miasta S. oraz działki nr [...], położonej w obrębie R. gmina S.. W odwołaniu od tej decyzji C. F. i W. F. zarzucili, że organ pierwszej instancji nie ustalił stanu rzeczywistego, zignorował wnioski dowodowe, nie przeprowadził postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia istotnych okoliczności dotyczących pomiaru granic działek. Dodatkowo skarżący wnieśli o ustalenie prawidłowego przebiegu wszystkich granic i właściwych wymiarów działek nr [...] i [...]. Skarżący podnieśli również, iż nie brali czynnego udziału w pomiarach działek. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania oraz wniosków skarżących, organ drugiej instancji podniósł, że C. F. i W. F. aktem własności ziemi nr [...] z dnia 19 października 1976r., wydanym przez Naczelnika Gminy W., nabyli z mocy prawa własność działek nr [...] i [...], położonych wówczas we wsi S. o łącznej powierzchni 0,50 ha. W 1980r., w wyniku zmiany granic administracyjnych, grunty te zostały przyłączone do miasta S.. Na wniosek C. F. w 1984r. dokonano pomiaru kontrolnego działki nr [...]. Na podstawie tego pomiaru i wykonanego wykazu zmian gruntowych w rejestrze ewidencji gruntów wprowadzona została zmiana, polegająca na zmianie powierzchni działki nr [...] z 0,48 ha na 0,54 ha oraz ogólnej powierzchni jednostki rejestrowej z 0,50 ha na 0,56 ha. W trakcie pomiaru kontrolnego nie dokonano stabilizacji granic, nie sporządzono protokołu granicznego. Pomiar powyższy nie został również dowiązany do osnowy pomiarowej. Ponieważ operat powyższy nie spełnia obecnych wymogów, wynikających z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454), nie jest dokumentem, który może stanowić podstawę wprowadzenia zmiany powierzchni dla działki nr [...], jak żąda tego skarżący. W 1986r. prowadzono prace dotyczące odnowy ewidencji gruntów miasta S., m.in. dla obrębu nr [...]. Podczas powyższych prac sporządzony został nowy operat nr [...] (nowy numer [...]) ewidencji miasta S. wraz z terenami przyłączonymi i nowym podziałem na obręby ewidencyjne. W operacie tym grunty C. F. i W. F., położone w dawnej wsi S., zostały włączone do obrębu [...] miasta S. W operacie powyższym działki nr [...] i [...] połączono w jedną działkę i nadano jej nowy nr [...], a powierzchnia została obliczona metodą analityczną ze współrzędnych i wyniosła 0,5457 ha. O zmianie numeru i powierzchni działki został poinformowany C. F., o czym świadczy zwrotne poświadczenie odbioru zawiadomienia o powierzchni gruntów S. obręb [...], podpisane przez C. F., znajdujące się w operacie. Odnośnie działki nr [...] (poprzednio oznaczonej nr [...] i [...]) organ pierwszej instancji ustalił, iż do chwili obecnej w rejestrze ewidencji gruntów uwidoczniona jest powierzchnia według stanu wykazanego na podstawie operatu odnowy ewidencji gruntów obrębu [...] miasta S., przyjętego do zasobu geodezyjnego pod numerem [...] (nowy numer [...]). W 1991r. Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia [...]. w AWZ nr [...] z dnia [...]. w trybie sprostowania błędu pisarskiego, zmienił powierzchnię ogólną działek nr [...] i [...] z 0,50 ha na 0,56 ha, lecz zmiana AWZ nie jest poparta żadnymi dokumentami geodezyjnymi. Taką podstawą nie może być również pomiar kontrolny z 1986r., podczas którego nie dokonano stabilizacji granic ani nie sporządzono protokołu granicznego. Nie był on również dowiązany do osnowy pomiarowej. Pomiar ten nie spełnia wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001r., nr 38. poz. 454) i z tego powodu nie może być podstawą wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. W 2001r. granica działki nr [...], od strony zachodniej na odcinku przyległym do działki nr [...] była przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego w wyniku, którego decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. granica ta została wykazana w ewidencji gruntów, jako granica między wymienionymi nieruchomościami. Do chwili obecnej w ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki nr [...], uwidoczniony jest stan z 1986r. (modernizacja ewidencji gruntów i budynków), czyli ówczesny stan faktyczny użytkowania oraz granica wynikająca z rozgraniczenia z 2001r. między tą działką a działką nr [...]. W 2002r. na zlecenie Urzędu Miasta S. zostało wykonane wznowienie granicy działki stanowiącej ulicę Z. według stanu prawnego w wyniku, którego powstała m.in. działka nr [...] o powierzchni 0,0010 ha (obręb 21), przylegająca do działki nr [...] (obręb [...]). Na podstawie wykazu zmian gruntowych w rejestrze ewidencji gruntów w obrębie [...] miasta S. została wpisana, m.in. działka nr [...] o powierzchni 0,0010 ha, której właścicielami są skarżący na podstawie aktu własności ziemi nr [...]. Obecnie działkom nr [...] i [...] wykazanym w akcie własności ziemi odpowiadają: działka nr [...] o powierzchni 0,5457 ha, położona w obrębie [...] miasta S. i przylegająca do niej działka nr [...] o powierzchni 0,0010 ha, położona w obrębie [...] miasta S. Odnośnie działki nr [...], położonej we wsi R., gmina S. organ pierwszej instancji ustalił, iż została ona wykazana w ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu z odnowy ewidencji gruntów, wykonanego w latach 1986 – 1987. Działka ta odpowiada działce oznaczonej starym nr [...] o powierzchni 0,33 ha, wykazanej w operacie do założenia ewidencji gruntów z 1965r., numer [...] (stary numer [...]). W operacie sporządzonym podczas odnowy ewidencji gruntów powierzchnia działki została obliczona ponownie (metodą graficzną) w związku z nowym pomiarem rzeki N., z którą graniczy. Powierzchnia działki [...] wynosiła 0,34 ha i została przyjęta przez C. F., czego dowodem jest złożony podpis w protokole ogłoszenia stanu władania z 1987r., sporządzony podczas odnowy ewidencji gruntów, znajdujący się w operacie nr [...]. Organ pierwszej instancji ustalił, iż powierzchnia działki nr [...] obecnie wynosi 0,34 ha. Do pozycji rejestrowej G [...] w obrębie [...], w której zapisana jest działka nr [...] została dopisana dodatkowa działka nr [...] o powierzchni 0,001 ha. Działka nr [...] usytuowana jest bezpośrednio przy wjeździe do działki nr [...], położonej przy ulicy Z. i powstała z podziału tej drogi (ulicy Z.) na podstawie mapy uzupełniającej z projektem podziału przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 16 września 2002r. pod numerem [...]. Skarżący wnioskując o wprowadzenie zmiany przebiegu granicy w operacie ewidencji gruntów i budynków między przedmiotowymi działkami, nie przedkładali żadnych dokumentów, wymienionych w § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454), które powstały po przeprowadzeniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków, a które stanowiłyby podstawę dla Starosty [...] do aktualizacji danych ewidencyjnych w zakresie przebiegu granic działek. Skarżący nie przedstawili również innych dokumentów, określonych w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów na podstawie, których domagać mogliby się, np. wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów, ewentualnego sprostowania wskazanych przez nich błędów, jakie mają w operacie się znajdować. Samo subiektywne przekonanie skarżących o nieprawidłowościach, dotyczących przebiegu granic działek, nie stanowi podstawy do ich zmiany. Skarżący żądając wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, winni przedłożyć organowi dokumenty dotyczące przebiegu granic działek inne niż dokumenty, którymi dysponuje obecnie organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, zgodnie z dyspozycją art. 22 pkt 3 i art. 51 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz.U. z 2010r., nr 193 poz. 1287 z późn. zm.). Ewidencja gruntów i budynków rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające, nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów do gruntów, budynków i lokali. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Wprowadzane zmiany są wtórne wobec zdarzeń prawnych, z których wynikają. Nie można, bowiem na organy ewidencyjne, które jedynie rejestrują zmiany, będące wynikiem innej procedury, przerzucać kompetencji innych organów czy sądów. Dokonanie zmian w operacie ewidencyjnym jest możliwe poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji, a rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym gruntów. W skardze na powyższą decyzję C. F. i W. F. wnieśli o jej uchylenie i wydanie orzeczenia zgodnego z wnioskiem strony lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że przed organem pierwszej instancji zakwestionowali wymiary działek nr nr [...] (obręb [...]) w mieście S. oraz działki nr [...], położonej we wsi R., gmina S.. Do około 1992r. działki te stanowiły jedną nieruchomość o właściwych wymiarach. W tym też roku – z uwagi na różne stawki podatkowe w Gminie S. i w Mieście S., wnieśli o rozdzielenie działek i opodatkowanie oddzielne w obu jednostkach samorządu terytorialnego. Przy tej okazji dokonano odmiennego wskazania wymiarów działek bez postępowania prowadzącego do powstania dokumentów technicznych, które mogłyby być włączone do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie przeprowadzono postępowania z udziałem stron. Same czynności związane z zakładaniem bądź modernizacją operatu ewidencyjnego – nie powodują zachowanie standardów gwarantujących jakość pomiarów geodezyjnych. Zgodnie z art. 30 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, prezydent miasta S. lub wójt gminy S. mogli przeprowadzić rozgraniczenie przedmiotowych nieruchomości z urzędu, skoro dokonywano zmiany powierzchni a także położenia działek, co wynika z pism urzędowych Starostwa. Czynności rozgraniczeniowe mogą być dokonywane na wniosek. Wcześniejsze pisma skarżących oraz odwołanie stanowiły wyraźne wnioski o dokonanie czynności rozgraniczeniowych w sytuacji zmiany powierzchni i położenia granic działek. Organ drugiej instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia wszystkich okoliczności wystarczających dla wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem strony. Nie dokonał ustalenia stanu rzeczywistego. Nie przeprowadził wnioskowanego postępowania dowodowego. Istotą sprawy jest właśnie uzupełnienie dokumentacji dotyczącej wskazanych działek, a nie poprzestanie na dokumentacji istniejącej, która jest niepełna i nieprecyzyjna. Skarżący stwierdzili, iż domagają się przeprowadzenia przewidzianych w § 36 i § 45 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków procedur, w tym rozgraniczeniowego. Zgodnie z art. 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Starosta może żądać dostarczenia dokumentów geodezyjnych czy kartograficznych – w sytuacji wprowadzania zmian w operacie czy ewidencji gruntów, a zmiany odnośnie działek wprowadzały organy administracji z urzędu, więc to na tych organach winien spocząć ciężar dostarczenia dokumentacji technicznej uzasadniającej zmiany w informacjach o gruntach. Brak dokumentacji winien zaowocować wnioskowanym powrotem do tych powierzchni działek, które skarżący wskazali, a które zmieniano z urzędu bez postępowania geodezyjnego z udziałem właściciela działek. Skarżący podnieśli, iż nie brali udziału w postępowaniu, którego wynikiem był operat nr [...] ([...]) ewidencji miasta S. i nowy wymiar działki nr [...] (obręb [...]) obniżony z 5600 m2 do 5457m2. Nie wykonanie dla tej działki stabilizacji granic czy protokołu granicznego jest uchybieniem organów administracji. Ewentualne uaktualnienia winny być wykonywane na koszt finansów publicznych. Bez udziału stron organy winny wstrzymać się z arbitralnym określeniem nowej numeracji działek i ich wymiarów odbiegających od powierzchni znanej stronom. Szczególnie dotyczy to włączania do obecnej działki nr [...] jeszcze trzeciej działki nr [...] przy okazji pomiarów ulicy Z. Tymczasem nie taki był cel wspomnianego postępowania pomiarowego (ulicy Z.), a postępowanie to osiągnęło właśnie niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy skutek pomiarowy. C. F. podpisał wyłącznie dane potwierdzające zgłaszany przez skarżących stan prawny i faktyczny, co od powierzchni gruntu. Na załączonych kserokopiach wpisane są co prawda inne dane, tzn. nr nowy działki [...] oraz "nowa" powierzchnia – 5457 m2, ale zostały te dane dopisane już pod podpisem strony lub w ogóle z pominięciem podpisu. Te niezgodne z prawem i stanem faktycznym zapiski miały odpowiadać roszczeniom Urzędu Miasta i sankcjonować istnienie działki nr [...] o powierzchni 311 m2 i [...] o powierzchni 10 m2 kosztem własności skarżących, którą uszczuplono bez jakiegokolwiek postępowania administracyjnego czy sądowego. Dane te nie powinny stanowić materiału dowodowego. Działka nr [...] nie podlegała pomiarom w odrębnym postępowaniu, lecz wyłącznie przy okazji postępowania pomiarowego granicznej rzeki N. Jedynie więc ustalono co najwyżej przebieg granicy działki "rzecznej" i brak związku merytorycznego z ewentualnym celowym postępowaniem pomiarowym dotyczącym działki nr [...] (obręb R.). Działki nie mają oznaczeń stabilizacyjnych w terenie. Skarżący wyjaśnili, że nie domagają się wprowadzenia zmian w formalnie zapisanych ustalonych granicach i pomiarach, lecz ustalenia prawidłowego przebiegu wszystkich granic i właściwych wymiarów. Takie ustalenie jeszcze nie nastąpiło. Nie istnieje więc obowiązek dostarczenia dokumentacji geodezyjnej przez strony, gdyż to organ administracji geodezyjnej i kartograficznej nie wykonał w ogóle pomiarów, na które się powołuje, lecz prowadził co najwyżej postępowania ustalające niektóre granice działek sąsiednich Taka sytuacja nie daje żadnych podstaw do dokonania ustaleń co do granic i wymiarów działek nr [...] i [...]. Z postanowienia Wojewody [...] z dnia [...]. wynika, iż z działki nr [...] wytyczono działkę nr [...] (a nie [...] ) co oznacza, iż rozmiary działki [...] należy powiększyć o nieprawidłowo zajęte przez Miasto S. grunty, określone jako działka nr [...]. Organ do kwestii tej się nie odniósł. Tym samym zignorował istotny dowód w sprawie odnoszący się do powierzchni działek odpowiadających dawnym działkom o nr [...] i [...]. Według skarżących działki nr [...], [...] i [...] mogą mieć rozmiar około 5.600 m2. Dokonanie prawidłowych pomiarów działek nr [...], [...], [...], [...] upoważni organ pierwszej instancji do sformułowania twierdzeń o tych działkach. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza skargi oraz pism składanych przez skarżących w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, w szczególności odwołania, prowadzi do wniosku, że organy obu instancji nie wyjaśniły w jednoznaczny sposób tego, jakie było w istocie żądanie skarżących. Organy nie ustaliły tego co według skarżących powinno być przedmiotem postępowania zainicjowanego ich wnioskiem. O ile jeszcze można uznać, że błąd organu pierwszej instancji co do rzeczywistej treści żądania skarżących był w jakimś stopniu usprawiedliwiony, choć to właśnie ten organ powinien był wezwać skarżących do jednoznacznego sprecyzowania treści ich żądania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., o tyle już w odwołaniu od decyzji z dnia [...]. skarżący w sposób wyraźny stwierdzili, że "nie domagają się zmian w formalnie prawidłowo ustalonych granicach i pomiarach, lecz ustalenia prawidłowego przebiegu wszystkich granic i właściwych wymiarów". Zarzucili, że "organ nie wykonał w ogóle pomiarów (...), lecz prowadził co najwyżej postępowanie ustalające niektóre granice działek sąsiednich. Taka sytuacja nie daje żadnych podstaw do dokonania ustaleń co do granic i wymiarów działek nr [...] i [...]". W skardze skarżący podkreślili, że nie domagają się wprowadzenia zmian w formalnie zapisanych ustalonych granicach i pomiarach, lecz ustalenia prawidłowego przebiegu wszystkich granic i właściwych wymiarów. Zdaniem skarżących takie ustalenie jeszcze nie nastąpiło. Powyższe wskazuje, iż w rzeczywistości skarżący domagali się przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego uregulowanego w rozdziale 6 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a nie przeprowadzenia postępowania w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów i budynków w trybie art. 22 tej ustawy. Wskazać należy, iż z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1990 r. sygn. akt I SA 367/90, ONSA 1990/2-3/47, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 1998 r. sygn. akt II SA 1396/97, niepublikowany, wyrok NSA z dnia 24 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 1091/99 niepublikowany) wynika, że w razie wszczęcia postępowania na wniosek strony - obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ jest bowiem związany tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma podstawowe znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania administracyjnego. Wobec tego w przypadku, gdy podanie -żądanie strony nie jest jednoznaczne, bądź też nie precyzujące w sposób oczywisty przedmiotu żądania, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, organy administracji publicznej stosownie do art. 64 § 2 K.p.a. zobowiązane są do wezwania wnoszącego podanie do usunięcia jego braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W niniejszej sprawie organy nie wezwały skarżących do jednoznacznego określenia przedmiotu żądania, czym naruszyły wyżej powołany przepis prawa, jak również art. 7 K.p.a. statuujący zasady prawdy obiektywnej. Skoro zaś sam przedmiot postępowania nie został przez organy administracji w sposób jednoznaczny, prawidłowo ustalony, to uznać należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Skoro bowiem skarżący w istocie domagali się przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, co potwierdza treść odwołania oraz skargi, to obowiązkiem organu drugiej instancji po uprzednim ustaleniu tego co winno być przedmiotem postępowania, było wydanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzji o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzeniu postępowania pierwszej instancji. Z uwagi na to, że w myśl art. 30 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organem właściwym w sprawie rozgraniczenia jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) a nie starosta, organ drugiej instancji winien był przekazać podanie skarżących na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta S.. Przekazanie to następuje w formie czynności materialno – technicznej, o której podjęciu organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu. Wydanie decyzji załatwiającej sprawę z naruszeniem przepisów o właściwości i skutkuje nieważnością wydanej przez taki organ decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Zaistnienie tej wady powoduje konieczność wyeliminowania rozstrzygnięcia bez względu na jego merytoryczną trafność. Z tych względów Sąd orzekł, jak wyżej. e.o.