III SA/Łd 673/10

Dnia 3 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia NSA Janusz Furmanek Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 roku sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 34 § 4 w związku z art. 17 §1 , art. 18, art. 33, art. 34 § 1a i art. 34 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpoznaniu zażalenia A. M. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...] o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł o oddaleniu zarzutu ze względu na jego niedopuszczalność. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił do ponownego rozpatrzenia decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] określającą wobec A. M. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2003: nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień; nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za wrzesień, październik i grudzień oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 18 czerwca 2007 r. sygn. akt l SA/Łd 1985/06, oddalił skargę A. M. wniesioną na powyższą decyzję. Wyrok stał się prawomocny w dniu 3 kwietnia 2009 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] ponownie określił w stosunku do A. M. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 roku: nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za luty, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień; nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za marzec i lipiec; nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za wrzesień, październik i grudzień oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] [...] uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiąc czerwiec i lipiec 2003r. i w tym zakresie orzekł, co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 7 maja 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] (sygn. akt I SA/Łd 818/09). Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] stanowiła podstawę wstawienia tytułów wykonawczych z dnia [...] o nr od [...] do [...], których odpisy doręczono A. M. w dniu [...]. W tym samym dniu dokonano również protokolarnego spisu o stanie majątkowym skarżącej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. zawiadomieniami z dnia [...] dokonał zajęcia praw majątkowych stanowiących wierzytelność z rachunków bankowych zobowiązanej. Powyższe zawiadomienia zobowiązana otrzymała w dniu [...]. W dniu [...] A. M. złożyła zarzut w sprawie prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] postępowania egzekucyjnego, powołując się na art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu wskazała, że należności wymienione w tytułach wykonawczych dotyczą zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące: wrzesień, październik, listopad i grudzień 2003 r., a więc na dzień wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych już nieistniejących z uwagi na ich wygaśnięcie. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. na podstawie art. 123 § 1 k.p.a. w związku z art. 18, art. 34 § 4 u.p.e.a. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku wymieniony w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wyjaśnił, że zgodnie z art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa, termin przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania i biegnie on dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu prawomocnego orzeczenia tego sądu. Zdaniem organu, z uwagi na fakt, że w analizowanej sprawie od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...], dotyczącej zobowiązań A. M. objętych tytułami wykonawczymi z dnia [...] wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, to bieg terminu przedawnienia został zawieszony od dnia [...] do dnia [...]. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie strona skarżąca podniosła, iż organ I instancji nie wyjaśnił, z jakiego powodu dopiero z końcem 2004 roku miałby rozpocząć swój bieg 5 letni okres przedawnienia zobowiązań z tytułu podatku VAT za październik 2003 roku. Wskazała, iż w dniu [...] wniesiono wprawdzie skargę do sądu administracyjnego, ale nie na decyzję określającą wysokość podatku od towarów i usług tylko na decyzję uchylającą decyzję organu I instancji, w której – w wyniku dokonanego w niej rozstrzygnięcia – przestało istnieć zobowiązanie w kwocie określonej uchyloną decyzją. Zatem, w ocenie strony, w dniu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego nie istniało żadne zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji organu, gdyż uchylenie decyzji powoduje ten skutek, że zobowiązanie określone uchyloną decyzją przestaje istnieć. Zdaniem skarżącej organ naruszył przepisy art. 29 § 1 u.p.e.a., art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 33 pkt 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. A. M. podkreśliła, iż w jej ocenie, przewidziany w art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje tylko w przypadku zaskarżenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, a nie zaskarżenia decyzji kasacyjnej organu podatkowego. Strona wskazała, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do przerwania ani zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za 2003 r., w związku z czym zobowiązanie to uległo przedawnieniu z upływem 2008 r. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] i orzekł o oddaleniu zarzutu A. M. uwagi na jego niedopuszczalność. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 33 oraz art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazując, że podstawię zgłoszenia przez zobowiązaną zarzutu stanowił art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Organ odwoławczy podniósł, że zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na przedawnienie był przedmiotem odrębnego postępowania sądowego prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w związku ze skargą złożoną na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] [...]. Ponadto z uwagi na wniesienie przez pełnomocnika strony skarżącej skargi kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2010 r., będzie on również przedmiotem postępowania sądowego prowadzonego przez Naczelny Sąd Administracyjny, a postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie pozostaje nadal w toku. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w wyniku rozpatrzeniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt l SA/Łd 818/09 skargę tę oddalił. W wyroku tym, Sąd - odnosząc się do zarzutów w zakresie m.in. nieistnienia obowiązku z uwagi na przedawnienie – wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] organ II instancji uchylił decyzję Dyrektora UKS w [...] z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 27 października 2006 r. strona skarżąca wniosła skargę do WSA w Łodzi na wymienioną decyzję kasacyjną z 25 września 2006 r. i z tym właśnie dniem nastąpiło przerwanie terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Termin przedawnienia rozpoczął swój dalszy bieg (...) w dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu wyroku NSA z 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt l FSK 1829/07, oddalającego skargę kasacyjną strony od wyroku WSA w Łodzi z 18 czerwca 2007 r. w przedmiocie oddalenia skargi na decyzję kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] Sąd podniósł, iż doręczenie odpisu prawomocnego wyroku nastąpiło 29 maja 2009 r. i z tym dniem rozpoczął dalszy bieg termin przedawnienia przedmiotowego zobowiązania. Skoro bowiem termin przedawnienia uległ wydłużeniu o ponad 2 lata to znaczy, że wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze organ odwoławczy nie był zobowiązany umorzyć postępowanie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego, lecz był uprawniony do wydania decyzji reformatoryjnej. Sąd wyraził jednocześnie opinię, iż nie może być żadnych wątpliwości, że skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje także w wypadku zaskarżenia decyzji kasacyjnej, a nie tylko określającej zobowiązanie podatkowe. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązku, zastosowanie w rozpoznawanej sprawie ma art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten nakłada bowiem na wierzyciela obowiązek ustalenia, czy zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty są lub były przedmiotem rozpatrywania/rozpatrzenia w innym postępowaniu. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż w przypadku spełnienia przesłanki do zastosowania tej normy prawnej, organ egzekucyjny pierwszej instancji był zobligowany do stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w sprawie zachodzi tożsamość wierzyciela i organu egzekucyjnego, więc nie zachodzi potrzeba uzyskania stanowiska wierzyciela, co do wniesionego zarzutu. W skardze z dnia 30 listopada 2010 r. A. M. zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 9 i art. 9 k.p.a. poprzez nieprawidłową subsumcję faktu uznanego za udowodniony pod zastosowaną normę prawną, nieprawidłowe ustalenie następstw prawnych i skutków zaistniałych faktów, nieprzestrzeganie praworządności i uchylenie się od niezwłocznego wyjaśnienia sprawy, poprzez podjęcie próby nieuzasadnionego przedłużania terminu dokonania ostatecznego rozstrzygnięcia, a także poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu i unikanie działań zmierzających do rzetelnego wyjaśnienia sprawy. Strona zarzuciła także naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez uchylanie się od orzekania co do istoty sprawy i zacytowanie fragmentu odpowiedzi na skargę w sprawie o sygn. I SA/Łd 818/09. Wskazano również na naruszenie art. 34 § 1a u.p.e.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ zarzut nieistnienia rozstrzyganego zobowiązania nie był rozpatrywany i obecnie nie jest przedmiotem rozpatrzenia w żadnym odrębnym postępowaniu. Podniesiono, iż w złożonej w dniu 3 kwietnia 2009r. skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] jeden z zarzutów dotyczył wprawdzie przedawnienia określonego w decyzji zobowiązania podatkowego, ale stanowisko organu w tej sprawie zostało zaprezentowane dopiero w odpowiedzi na skargę, co uniemożliwiło stronie podjęcie stosownej polemiki. Zdaniem strony skarżącej, informacja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] pochodząca z odpowiedzi na skargę, nie mająca odzwierciedlenia w postępowaniu i wydawanych przez organ decyzjach, nie może umożliwić Sądowi dokonania rozstrzygnięcia w tym zakresie. A. M. podkreśliła także, że organy zmierzały do przedłużenia możliwości dokonania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie wymagalności zobowiązania za 2003 r., czym naruszyły art. 12 k.p.a. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 818/09. Sąd postanowił odmówić zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A. M. jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...], uchylające postanowienie organu I instancji o oddaleniu zarzutu A. M. dotyczącego nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi z dnia [...] o numerach od [...] do [...] i orzekające o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku ze względu na jego niedopuszczalność. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego ani prawa procesowego w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. W ocenie strony skarżącej w analizowanej sprawie doszło do przedawnienia należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2003r. i stąd wystawienie tytułów wykonawczych w dniu [...] o numerach od [...] do [...] nie znajdowało swojego uzasadnienia w obowiązujących przepisach, z uwagi na wygaśnięcie zobowiązań. Strona skarżąca podniosła, że należność pieniężna za 2003 r. - określona decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], będącej podstawą do wystawienia tytułów wykonawczych z dnia [...] - przedawniła się z końcem roku 2008. Natomiast, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...], zgłoszony przez A. M. na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zarzut nieistnienia obowiązku, został już wcześniej podniesiony w innym postępowaniu – dotyczącym skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za okres luty – grudzień 2003 r., którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 maja 2010 r. oddalił jako bezzasadną (sygn. akt III SA/Łd 818/09). Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że okoliczność dotycząca przedawnienia zobowiązania podatkowego A. M. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. była już podnoszona przez stronę w toku innego postępowania tj. w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług za okres luty-grudzień 2003 r. Wynika to wprost z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 818/09, w którym Sąd bezpośrednio odniósł się do powoływanych przez stronę argumentów, odnoszących się do przedawnienia egzekwowanego obecnie obowiązku. W wyroku tym Sąd stwierdził, iż "nie ma racji strona skarżąca wywodząc, że zobowiązanie podatkowe, którego elementy składowe (wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2003 r. i podatku należnego nad naliczonym za listopad 2003 r.) znalazły się w zaskarżonej decyzji uległy przedawnieniu z dniem [...]. Zgodnie z art. 70 § 6 punkt 2 o.p. w brzmieniu obowiązującym od [...] bieg terminu przedawnienia zobowiązania zostaje przerwany z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z kolei w myśl art. 70 § 7 punkt 2 o.p. termin przedawnienia biegnie dalej od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem. Cytowane wyżej przepisy znajdują zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Decyzją z [...] organ II instancji uchylił decyzję Dyrektora UKS w [...] z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 27 października 2006 r. strona skarżąca wniosła skargę do WSA w Łodzi na wymienioną decyzję kasacyjną z [...]. Z tym właśnie dniem nastąpiło przerwanie terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Termin przedawnienia rozpoczął swój dalszy bieg (zgodnie z powołanym wyżej art. 70 § 7 punkt 2 o.p.) w dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu wyroku NSA z 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt I FSK 1829/07 oddalającego skargę kasacyjną strony od wyroku WSA w Łodzi z 18 czerwca 2007 r. oddalającego skargę na decyzję kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...]. Doręczenie odpisu prawomocnego wyroku nastąpiło 29 maja 2009 r. i z tym dniem rozpoczął dalszy bieg termin przedawnienia przedmiotowego zobowiązania. Tak więc, jak trafnie zauważył organ II instancji w odpowiedzi na skargę, termin ten wydłużył się o 2 lata 8 miesięcy i 4 dni. Dlatego też nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 70 § 1 w związku z art. 233` § 1 punkt 2 litera a o.p. Skoro bowiem termin przedawnienia uległ wydłużeniu o ponad 2 lata to znaczy, że wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze organ odwoławczy nie był zobowiązany umorzyć postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego, lecz był uprawniony do wydania decyzji reformatoryjnej. Nie może być również żadnych wątpliwości, że skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje także w wypadku zaskarżenia decyzji kasacyjnej a nie tylko określającej zobowiązanie podatkowe". Stanowisko Sądu, wyrażone w cytowanym wyżej wyroku, odnoszące się do przedawnienia zobowiązania podatkowego A. M. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003r., stanowi ocenę prawną tego zagadnienia i będzie podlegało dalszej kontroli w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wszczętym na skutek wniesienia przez stronę skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2010r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 818/09. Kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego jest zatem niewątpliwie przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu sądowym. Powyższe powoduje, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, iż zastosowanie w niniejszej sprawie ma przepis art. 34 § 1a u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Przepis ten niejako pozbawia organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta jest przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje organ do wydania postanowienia o nieuwzględnieniu zarzutu, lecz o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. Słusznie więc organ odwoławczy, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił postanowienie organu I instancji z dnia [...] w całości i orzekł o oddaleniu zarzutu z uwagi na jego niedopuszczalność. Wyjaśnić również należy, że instytucja ta nie pozbawia strony skarżącej prawa weryfikacji zasadności, celowości i zgodności z prawem prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W przypadku bowiem stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż stanowisko zaprezentowane przez Sąd w wyroku z dnia 7 maja 2010r., a dotyczące przedawnienia egzekwowanego obecnie zobowiązania podatkowego A. M. nie zasługuje na aprobatę, gdyż doszło do wygaśnięcia obowiązku podatkowego, organ egzekucyjny zobligowany będzie z urzędu do umorzenia postępowania prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]. Przepis art. 34 § 1a u.p.e.a jest na tyle jednoznaczny, że nie daje organowi możliwości wyboru sposobu postępowania. W wypadku, gdy podstawą zarzutów są kwestie będące przedmiotem rozpatrzenia w innym postępowaniu organ nie ma wyboru i musi orzec o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Stwierdzić zatem należy, że organ w tej konkretnej sprawie nie miał możliwości merytorycznego badania zarzutu przedawnienia zobowiązania, skoro odnośnie tego samego zarzutu wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7 maja 2010r., sygn. akt I SA/Łd 818/09 i orzeczenie to będzie podlegało kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 818/09, wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Wynik niniejszej sprawy nie jest w żaden sposób uzależniony od rozstrzygnięcia, jakie w sprawie wymiarowej wyda Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem, jak już wyżej wskazano, w tym postępowaniu, Sąd jak również organy egzekucyjne nie miały kompetencji do merytorycznego rozpoznania zgłoszonego zarzutu przedawnienia zobowiązania A. M. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003r. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 9 i art. 9 k.p.a. Postępowanie zostało bowiem przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, organy skarbowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i zastosowały właściwe przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 12 k.p.a., ponieważ Sąd nie dopatrzył się tu jakiejkolwiek przewlekłości czy też celowego przedłużania postępowania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. B.A.