III SA/Łd 676/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 14 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. W., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w [...] przy ul. [...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. R.T. Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z [...] o oddaleniu skargi na czynność organu egzekucyjnego z [...] polegającą na zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Postanowienie to doręczono skarżącej 5 kwietnia 2018 r.. 18 kwietnia 2018 r. skarżąca złożyła do sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SO/Łd 6/18 starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Pismem z 18 maja 2018 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] zawiadomiła sąd, że pełnomocnikiem skarżącej został wyznaczony adwokat M. W. 8 czerwca 2018 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] zawiadomiła adwokata M. W. o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącej. 13 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy w Wydziale Informacji Sądowej. 5 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej nadał w Urzędzie Pocztowym [...] przesyłkę zawierającą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej). Ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia wynika, że zostało ono doręczone skarżącej 5 kwietnia 2018 r.. Trzydziesty dzień, licząc od dnia doręczenia skarżącej zaskarżonego postanowienia, upływał 5 maja 2018 r. i był sobotą. Następnym dniem była niedziela (6 maja 2018 r.). Zgodnie z art. 1 pkt 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r., poz. 90) był to dzień ustawowo wolny od pracy. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., zakończył swój bieg 7 maja 2018 r. (w poniedziałek). Przesyłka zawierająca skargę została tymczasem nadana w Urzędzie Pocztowym [...] dopiero w 5 lipca 2018 r.. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarga została wniesiona już po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Stosownie do powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uchybienie terminu do wniesienia skargi zobowiązuje sąd do jej odrzucenia. Dodać należy, że w zaskarżonym postanowieniu organ administracji pouczył skarżącą o tym, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. W obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw, aby termin do wniesienia skargi w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego był liczony od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, nie zaś od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Brak jest bowiem w przypadku skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiednika art. 177 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2018 r., I OZ 546/18). Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 3, § 4 ust. 1-3, § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.). R.T.