III SA/Łd 677/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 roku sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję III SA/Łd 677/05 UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. działający na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j. t. Dz.U. z 1998 r. nr 90 poz. 575, nr 106 poz. 668 i nr 117 poz. 756. Dz. U. z 1999 r. nr 70, poz. 778. Dz. U. z 2000 r. nr 12 poz. 136 i nr 120 poz. 1268, Dz. U. z 2001 r. nr 11 poz. 84, nr 29, poz. 320, nr 42 poz.473, nr 63 poz.634, nr 125 poz.1367, nr 126 poz.1382, nr 128 poz.1407 i 1408, Dz. U. z 2002 r. nr 37 poz. 329 i nr 74 poz. 676, Dz. U. z 2004 r. Nr 273 poz. 2703 oraz ostatnia zmiana z 2005r. Dz. U. nr 130 poz. 1086) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65 poz. 294 ze zm. dnia 10.11.1985 r. Dz. U. nr 61 poz. 364) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U, nr 132 poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt. 1 kpa po zapoznaniu się z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 marca 2004 r. sygn. akt 3 II S.A./Łd 485/02 oraz po szczegółowej analizie zgromadzonej dokumentacji i rozpatrzeniu odwołania Z. L. od decyzji Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] nie uznającej schorzeń: łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, kamica pęcherzyka żółciowego występujących u Z. L. - za chorobę zawodową - postanowił zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynikało z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 marca 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 485/02 uchylającego po raz kolejny decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] nie uznającą u pani Z. L. istniejących schorzeń (łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, kamica pęcherzyka żółciowego) za chorobę zawodową – organy inspekcji sanitarnej przeprowadziły postępowanie administracyjne z naruszeniem art. 10 § 1 kpa, polegającym na nie doręczeniu zainteresowanej orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] nr [...] po wykonaniu badań. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. zobowiązany więc został do doręczenia stronie skarżącej odpisu orzeczenia i umożliwienia ustosunkowani się do jego treści. Wykonując zawarte w wyroku wytyczne Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. doręczył Z. L. odpis wymienionego na wstępie orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wyznaczając termin na ustosunkowanie się co do jego treści. Z. L. po zapoznaniu się z treścią orzeczenia oraz z całością akt sprawy podniosła ponownie polemikę z ustaleniami jednostek orzeczniczych w przedmiocie oceny występujących u niej schorzeń skóry. Dowodziła, że w toku postępowania jednostki medyczne nie uwzględniły warunków pracy skarżącej oraz metod pracy stosowanych w jej zawodzie, polegających na ciągłej styczności i narażeniu na substancje toksyczne i żrące. W związku z powyższym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., a także dodatkowo do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (gdzie Z. L. była również uprzednio już badana) o uzupełnienie swoich opinii w kontekście podnoszonych przez skarżącą zarzutów. Uzyskane odpowiedzi zarówno z IMP w S. z dnia [...] znak: [...] i z dnia [...] znak [...] jak i z IMP w Ł. z dnia [...] potwierdziły dotychczasowe ustalenia odnośnie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej skóry i zawierały wyczerpujące uzasadnienia dlaczego rozpoznaną u Z. L. łuszczycę pospolitą nie można łączyć z etiologią zawodową, a tym samym rozpoznać jako zawodowe schorzenie skóry. Oba Instytuty odniosły się zarazem do zarzutu skarżącej o bezzasadności badań z alergenami środowiska pracy podając powody, dla których je przeprowadzono - m. in. w celu wykluczenia potencjalnej możliwości współistnienia łuszczycy i alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Dodatkowo Instytut Medycyny Pracy w Ł. odpowiedział na pozostałe wątpliwości pani Z. L. w zakresie zgłaszanych przez nią dolegliwości dotyczących górnych dróg oddechowych, przewlekłego prostego nieżytu nosa i gardła, stanu jamy ustnej, narządu wzroku, układu krwiotwórczego, uszkodzenia wątroby lub nerek – stwierdzając w podsumowaniu, że podawane przez pacjentkę objawy "trwałych uszkodzeń i zniszczeń wewnętrznych organizmu" są dolegliwościami związanymi z chorobą nadciśnieniową, chorobą dróg żółciowych i zaburzeniami czynnościowymi ze strony ośrodkowego układu nerwowego i nie są objawami jakiejkolwiek choroby zawodowej oraz żadna z rozpoznanych u Z. L. chorób nie figuruje w wykazie chorób zawodowych. Wobec powyższego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. ponownie utrzymał w mocy decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...], tym samym odmówił uznania występujących u skarżącej schorzeń w postaci łuszczycy, nadciśnienia tętniczego, kamicy pęcherzyka żółciowego za chorobę zawodową. Organ odwoławczy argumentował, że w myśl postanowień § 1 ust. 1 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w załączniku do tego rozporządzenia, jeżeli była spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. W myśl tego przepisu do uznania choroby zawodowej niezbędne jest: wymienienie choroby w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy powstałym schorzeniem, a warunkami pracy osoby ubiegającej się o stwierdzenie u niej choroby zawodowej. Przy ocenie warunków pracy uwzględnia się m. in. rodzaj występujących czynników szkodliwych dla zdrowia, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy. W tym celu przeprowadza się postępowanie wyjaśniające oraz analizuje wszelką posiadaną dokumentację. Wymóg ten został spełniony. Rozpatrzono cały 35-letni okres zatrudnienia Z. L. w laboratorium i wykonywane czynności na jej stanowisku pracy. Jako technik-analityk wykonywała prace laboratoryjne, w tym również sporządzała roztwory i odczynniki posługując się m. in. także szklanymi pipetami, w których zaciąganie roztworów chemicznych dokonywało się ustami. Z. L. była poddana dwukrotnie badaniom specjalistycznym w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia - właściwych instytutach naukowo badawczych w Ł. i w S. i wydane przez nie orzeczenia zawierają zgodne stwierdzenia o braku podstaw do uznania choroby skóry (łuszczycy pospolitej) jako następstwa zdrowotnego będącego w związku z wykonywaną pracą. Natomiast do uznania choroby zawodowej niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy powstałym schorzeniem i warunkami pracy stwarzającymi narażenie zawodowe. W przedmiotowej sprawie nie zostały zatem spełnione wymogi zawarte w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, w związku z czym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. nie znalazł podstaw do zmiany decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. i orzekł jak w sentencji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. L. wnioskował o uchylenie w całości decyzji nr [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł.. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg postępowania i podniosła ponownie, że orzeczenia Instytutów Medycy Pracy zarówno w Ł. jak i w S. nie zawierają uzasadnienia stanowiska braku związku przyczynowego między występującymi u skarżącej uszkodzeniami skóry oraz trwałymi uszkodzeniami i zniszczeniami wewnętrznymi organizmu, a warunkami jej pracy i metodami stosowanymi w pracy technika-analityka polegającymi na codziennej styczności ze środkami trującymi i żrącymi. Wskazała na rozbieżności w opiniach Instytutów w zakresie oceny czynników mogących wywołać łuszczycę, żądając jednocześnie sporządzenia opinii przez biegłych sądowych z zakresu dermatologii i chorób wewnętrznych. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniosku skarżącej dotyczącego sporządzenia opinii przez biegłych sądowych organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy dotyczące chorób zawodowych ściśle określają jakie jednostki medyczne są właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola , o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przechodząc do oceny zasadności skargi należy stwierdzić, że skarga jest uzasadniona. W toku postępowania z naruszeniem art. 7,77 kpa nie poczyniono pełnych ustaleń faktycznych, które jednoznacznie uzasadniałyby stanowisko organów stwierdzających brak podstaw do uznania u Z. L. choroby zawodowej w postaci choroby skóry – łuszczycy pospolitej. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 55 poz. 294 z późń.zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132 poz. 1115). W świetle § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 55 poz. 294 z późń.zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 lipca 1984roku – II PRN 9/84 wskazał, na konstrukcję § 1 powołanego wyżej rozporządzenia, przemawiającą za istnieniem domniemania związku przyczynowego między chorobą zawodową, a warunkami pracy, w przypadku stwierdzenia u pracownika choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych i wykonywania pracy w warunkach narażających na jej powstanie. Podstawowym więc obowiązkiem organu rozpoznającego roszczenie o uznanie choroby zawodowej jest ustalenie, czy choroba zawodowa stwierdzona u pracownika jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a następnie ustalenie, czy praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie. Są to dwa ustalenia o fundamentalnym znaczeniu dla uwzględnienia żądania. W punkcie 10 Wykazu chorób zawodowych będącym załącznikiem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 55 poz. 294 z późń.zm.) wymieniono "choroby skóry". Nie sprecyzowano jakie konkretnie choroby skóry należy traktować jako choroby zawodowe. W tej sytuacji istnieje domniemanie, że jeżeli warunki pracy mogły być czynnikami narażającymi na powstanie choroby skóry, to tylko wykazanie, że choroba została spowodowana /wyłącznie/ przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, że organy orzekający nie wykazały w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że środowisko pracy skarżącej nie pozostawało w związku przyczynowym z powstałą chorobą skóry – łuszczycą pospolitą. Skarżąca wskazywała wielokrotnie na trzy aspekty zagrożeń występujących w jej środowisku pracy - technika analityka w Szpitalu Miejskim w B. 1.Stosowanie w codziennej praktyce na stanowisku pracy środków trujących i żrących: odczynnika Drobkina, odczynnika Erliha, kwasów: solnego, azotowego, octowego i siarkowego, ortodoludiny, bromu ciekłego, siarkowodoru, amoniaku, bezwodnika kwasu octowego i innych, 2.Stosowanie metody bezpośredniego ciągnięcia ustami przy pomocy pipet powyższych środków żrących i trujących. 3.Brak w pomieszczeniach, w której wykonywana była praca urządzeń zabezpieczających przed szkodliwym działaniem środków trujących i żrących. Mając powyższe na uwadze, w świetle definicji choroby zawodowej wynikającej z § 1 cytowanego rozporządzenia, organy orzekające miały obowiązek ustalenia czy występująca u skarżącej choroba skóry – łuszczyca pospolita mogła zostać spowodowana opisywanymi czynnikami występującymi w środowisku pracy. W tym miejscu zgodzić się należy z organem odwoławczym, że przepisy prawa określają organy uprawnione do rozpoznania chorób zawodowych. W świetle § 7 cytowanego rozporządzenia jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych. Sąd podziela również prezentowane w orzecznictwie NSA stanowisko, że organy inspekcji sanitarnej są związane negatywnym orzeczeniem lekarskim. Godzi się jednak w tym miejscu podnieść, że w orzecznictwie NSA i obecnie WSA jednocześnie wielokrotnie podkreślano, że opinie organów powołanych do orzekania w sprawach chorób zawodowych nie są wyłącznie elementarną diagnozą określającą występowanie konkretnej choroby lub jej brak, lecz stanowią szczegółową opinię, która powinna odpowiadać wymaganiom stawianym przepisem art. 84 § 1 k.p.a. W braku szczegółowego uzasadnienia stanowiska co do rozpoznania choroby zawodowej lub niezakwalifikowania schorzenia jako choroba zawodowa organ inspekcji sanitarnej ma obowiązek zażądania od wspomnianych zakładów służby zdrowia, z powołaniem się na uregulowania zawarte w § 7 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65 poz. 294 z późń.zm.), uzupełnienia opinii o wyczerpujące uzasadnienie, które pozwoli organom administracji publicznej na sprawdzenie, na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję i tym samym skontrolować prawidłowość rozumowania biegłego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 1998r. I SA 2074/97 orzeczenia zakładów służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych traktowane w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jak opinie biegłych muszą być umotywowane w sposób zrozumiały dla stron, organów orzekających a także dla Sądu, który nie posiada wiedzy medycznej, a obowiązany jest ocenić, czy wydane na podstawie takich orzeczeń decyzje są zgodne z prawem. W tym kontekście opinie lekarskie znajdujące się w aktach sprawy nie mogły być podstawą wydania decyzji co do istoty sprawy. Organy inspekcji sanitarnej przyjmując opinie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. i Instytutu Medycyny Pracy w S. za podstawę swojej decyzji odmownej nie wyjaśniły podstawowej wątpliwości wynikającej z porównania tychże opinii , a dotyczącej oceny czynników narażających, występujących w środowisku pracy skarżącej na możliwość powstania choroby skóry w postaci łuszczycy pospolitej. Opinia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jest w tym względzie jednoznaczna, stwierdzająca, że środowisko pracy o jakimkolwiek narażeniu (czynniki biologiczne, chemiczne, fizyczne) nie jest przyczyną zachorowania na łuszczycę. Środki żrące i trujące nie wywołują łuszczycy. Tymczasem opinia Instytutu Medycyny Pracy w S. akcentuje przede wszystkim fakt, iż "łuszczyca jest chorobą o nieustalonej dotychczas etiologii. Przypuszcza się, że istnieje populacja ludzi, którzy są genetycznie predysponowani do wystąpienia łuszczycy. Wiele osób z tej populacji jest narażonych na działanie czynników wyzwalających i u nich następuje kluczowy rozwój choroby". Wśród czynników prowokujących powszechnie łuszczycę w opinii wymieniono m.in. czynniki chemiczne np. ekspozycję na substancje toksyczne. Organ odwoławczy wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w S. o sprecyzowanie tej części opinii - w kontekście podnoszonej przez skarżącą przyczyny zachorowania - właśnie z uwagi na pracę w warunkach narażających na działanie czynników toksycznych. Wyjaśnienia Instytutu Medycy Pracy w S., które organ inspekcji sanitarnej uznał za wystarczające, są w ocenie Sądu niespójne i niejednoznaczne. Stanowisko Instytutu Medycyny Pracy w S. wynikające z opinii nr [...] z dnia [...], nie rozwiało wątpliwości, czy w przypadku skarżącej przyczyną zachorowania na łuszczycę nie mogły być warunki jej pracy w laboratorium. Pogląd wyrażony w tej opinii, że z uwagi na fakt, iż "łuszczyca jest chorobą o nieustalonej dotychczas etiologii i dlatego jednoznaczne stwierdzenie, że kontakt w warunkach laboratorium z odczynnikami chemicznymi był głównym czynnikiem wywołującym chorobę, wydaje się w świetle obecnej wiedzy medycznej całkowicie nieuzasadnione", nie wykluczył w ocenie Sądu etiologii zawodowej. Dodatkowe zaś uzasadnienie, że "brak możliwości wykluczenia wpływu narażenia na rozwój choroby, zgodnie z obowiązującymi przepisami jest niewystarczający do rozpoznania choroby zawodowej. Dopiero bezsporne lub wysokie prawdopodobieństwo uzasadnia takie rozpoznanie, a wobec braku dowodów medycznych łączących pojawienie się łuszczycy z pracą w laboratorium, rozpoznanie takie u Pani Z. L. jest niemożliwe" jest powoływaniem się na nie mające zastosowania w badanej sprawie przepisy § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132 poz. 1115). Nie należy tymczasem zapominać, że na gruncie obowiązującego w przedmiotowej sprawie § 1ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 55 poz. 294 z późń.zm.) w utrwalonym orzecznictwie NSA i WSA przyjęto stanowisko, że konstrukcja tego przepisu przemawia za istnieniem domniemania związku przyczynowego między chorobą zawodową, a warunkami pracy, w przypadku stwierdzenia u pracownika choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych i wykonywania pracy w warunkach narażających na jej powstanie. W tej sytuacji skoro w wykazie chorób zawodowych w punkcie 10 umieszczono choroby skóry ( a do takich należy łuszczyca) decyzja odmawiająca stwierdzenia choroby zawodowej w przedmiotowej sprawie winna w sposób jednoznaczny uzasadnić wykluczenie występujących w środowisku pracy skarżącej czynników chemicznych i metod pracy jako czynników narażających na powstanie tej choroby lub jednoznacznie wskazać przyczyny pozazawodowe, które ją spowodowały. Organy inspekcji sanitarnej dysponowały dwoma opiniami uprawnionych jednostek badawczych, które w swoich konkluzjach wykluczyły wprawdzie etiologię zawodową łuszczycy, ale opinia Instytutu Medycyny Pracy w S. zawierała taką konkluzję przy jednoczesnym generalnym założeniu o nieustalonej dotychczas w pełni etiologii łuszczycy i wymieniając jednocześnie czynniki chemiczne jako prowokujące powszechnie tę chorobę. W tym miejscu godzi się przypomnieć stanowisko NSA, który w wyroku z dnia 7 stycznia 1994r. – S.A. 1640/93 wyraził pogląd, że wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość. Wobec powyższego organ inspekcji sanitarnej powinien przede wszystkim ustalić jednoznacznie, czy czynniki chemiczne występujące w środowisku pracy skarżącej mogły być przyczyną powstanie u niej łuszczycy. Jednocześnie należy podkreślić, że nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika, zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982r. – III SA 372/82; ONSA z 1982r. z. 1, poz. 33). Mając na uwadze opisane wyżej naruszenia przepisów art.7, 77 i 80 kpa konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji celem umożliwienia organowi administracji przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i zgromadzenia materiału dowodowego zmierzającego do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności opisanych wyżej. W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że dostrzega wysiłki organu odwoławczego zmierzające do wyjaśnienia sprawy, o czym świadczy obszerna korespondencja z jednostkami badawczymi, jednak w tej bardzo skomplikowanej sprawie nie doprowadziły one do uzyskania jednoznacznego stanowiska obu wypowiadających się Instytutów prowadzących diagnostykę skarżącej, w przedmiocie zaliczenia (bądź nie) występujących w środowisku pracy skarżącej czynników chemicznych, do czynników powodujących łuszczycę pospolitą. Z powyższych względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Mając na uwadze treść art. 152 cytowanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd stwierdza, że wobec braku przymiotu wykonalności zaskarżonych decyzji orzeczenie w tej kwestii jest bezprzedmiotowe.