III SA/Łd 677/16

Dnia 12 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant referent-stażysta Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Zduńskiej Woli na uchwałę Rady Gminy i Miasta Szadek z dnia 30 maja 2016 r. nr XXII/150/2016 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych oraz wysokości opłat za parkowanie w tej strefie i sposobu ich pobierania stwierdza nieważność paragrafu 2 załącznika nr 3 do zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym wprowadzenia obowiązku ponoszenia opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania w soboty w godzinach od 07:00 do 15:00. Rada Gminy i Miasta Szadek podjęła w dniu 30 maja 2016 r. uchwałę Nr XXII/150/2016 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych oraz wysokości opłat za parkowanie w tej strefie i sposobu ich pobierania. W § 1 uchwały ustalono strefę płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Szadku, zwaną dalej strefą, której obszar określony jest w załączniku Nr 1 do uchwały. Zgodnie z § 2 uchwały stawki opłat za parkowanie określono w załączniku Nr 2 do uchwały. Na mocy § 3 wprowadzono Regulamin strefy płatnego parkowania stanowiący załącznik Nr 3 do uchwały. W § 4 stwierdzono, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, z mocą obowiązującą od 1 sierpnia 2016 r. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 20 czerwca 2016 r. Prokurator Rejonowy w Zduńskiej Woli wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając stwierdzenia nieważności ww. uchwały. Zrzucił naruszenie art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na wprowadzeniu w § 3 uchwały Regulaminu strefy płatnego parkowania ( załącznik nr 3 do uchwały) nakładającego na posiadaczy pojazdów samochodowych, korzystających z dróg publicznych, obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie w dniach roboczych od poniedziałku do soboty w godz. od 07.00 do 15.00 w strefie płatnego parkowania wprowadzonej w Szadku. W uzasadnieniu skargi prokurator podniósł, że uchwała obarczona jest wadą prawną. Podjęta bowiem została z naruszeniem art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze. Dniami roboczymi nie są wszystkie dni i choć w ustawodawstwie brak jest legalnej definicji "dni roboczych" to pojęcie powyższe należy wykładać w nawiązaniu do ustawowej kategorii dni wolnych od pracy. Katalog tych dni został zawarty w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych od pracy (Dz.U. z 2015 r., poz. 90) i obejmuje on niedzielę i święta wymienione w tej ustawie. Z ustawy tej nie wynika, że sobota jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wyrażanym na tle stosowania art. 57 § 4 k.p.a., jeśli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy dzień powszedni, sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. Nadto z dniem 1 maja 2001 r. został wprowadzony w Polsce pięciodniowy tydzień pracy. W związku z tym przyjęto, że sobota przestała być dniem powszednim i stała się dniem wolnym od pracy. O ile jednak dni ustawowo wolne od pracy są jednoznaczne i sobota do nich nie należy, to w wielu obszarach prawa ustawodawca posługuje się niejednolitymi określeniami, gdyż oprócz dni ustawowo wolnych od pracy, są jeszcze dni dodatkowo wolne od pracy (soboty), dni powszednie oraz dni robocze. Sądy administracyjne uznawały w wydawanych orzeczeniach, iż skoro zgodnie z uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OPS 1/11 sobota powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a., to mając na względzie zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, należy sobotę w ten sam sposób traktować na gruncie tej samej gałęzi prawa – prawa administracyjnego, w tym na gruncie ustawy o drogach publicznych. Rada Gminy i Miasta Szadek w odpowiadając na skargę przyznała, że uchwałę podjęto z naruszeniem art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie polega na wprowadzeniu w § 3 uchwały Regulaminu strefy płatnego parkowania (zał. nr 3 do uchwały) nakładającego na posiadaczy pojazdów samochodowych, korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie w dniach roboczych od poniedziałku do soboty w godzinach 7.00-15.00 w strefie parkowania w Szadku. Rada poinformowała, że na najbliższej sesji w miesiącu wrześniu 2016 r. przedmiotowy regulamin zostanie zmieniony. Pełnomocnik rady w piśmie procesowym z dnia 10 października 2016 r. wniósł o umorzenie postępowania. Do pisma załączył Uchwałę Nr XXVI/174/2016 Rady Gminy i Miasta Szadek z dnia 28 września 2016 r. w sprawie uchylenia Uchwały Nr XXII/150/2016 Rady Gminy i Miasta Szadek z dnia 30 maja 2016 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych oraz wysokości opłat za parkowanie w tej strefie i sposobu ich pobierania. Pełnomocnik poinformował, że zaskarżona uchwała nie wywołała żadnych konsekwencji prawnych, przedmiotowa strefa płatnego parkowania nie została uruchomiona, a zatem gmina nie pobierała żadnego wynagrodzenia z tytułu parkowania w przedmiotowej strefie. Na rozprawie z dnia 12 października 2016 r. skarżący wniósł o nieuwzględnianie wniosku o umorzenie postępowania. Złożoną skargę doprecyzował w ten sposób, że wnosi o stwierdzenie nieważności paragrafu 2 załącznika nr 3 do zaskarżonej uchwały Rady Gminy i Miasta Szadek z dnia 30 maja 2016 r., nr XXII/150/2016 w zakresie dotyczącym wprowadzenia obowiązku ponoszenia opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania w soboty w godzinach od 7.00 do 15.00. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Rada Gminy i Miasta Szadek w toku postępowania przed sądem przyznała, że uchwalając zaskarżoną uchwałę naruszyła przepis art. 13b. ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) W ocenie sądu uchylenie uchwały Nr XXII/150/2016 Rady Gminy i Miasta Szadek z dnia 30 maja 2016 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania uchwałą Nr XXVI/174/206 z dnia 28 września 2016 r. nie może skutkować umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na jego bezprzedmiotowość. Zaskarżona uchwała została bowiem opublikowana w dniu 20 czerwca 2016 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego i do dnia utraty przez nią mocy pozostawała w obrocie prawnym, wprowadzając w błąd adresatów co do jej rzeczywistego charakteru. Stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie żądanym przez Prokuratora Rejonowego w Zduńskiej Woli jest konieczne ze względu na zachowanie wymogu pewności obowiązującego prawa. Zasadność stanowiska prezentowanego w skardze przez prokuratora znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3507/15 ( v. System Informacji Prawnej Lex nr 2080050) przyjął, że skoro sobota powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego, to należy soboty w ten sam sposób traktować na gruncie tej samej gałęzi prawa – prawa administracyjnego, w tym na gruncie ustawy o drogach publicznych. Stąd wykładnia przepisu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wobec braku legalnej definicji "dni roboczych", powinna uwzględniać ten sposób rozumowania, który by zapewniał bezpieczeństwo prawne, a zatem aby wykładnia tego przepisu nie prowadziła do niejednolitej wykładni tych samych pojęć. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku odniósł się do podjętej w dniu 15 czerwca 2011 r. przez NSA uchwały, sygn. akt 1/11 (publ. CBOSA) w myśl, której sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57§ 4 k.p.a.. W uchwale tej NSA przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2001 r., sygn. akt FPS 7/00 (publ. ONSA z 2001 r., Nr 4, poz. 149), w której przyjęto, że "obecnie są dwie kategorie dni wolnych od pracy: te które wynikają z ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, oraz te, które wynikają z ustawowej zasady pięciodniowego dnia pracy. Należy podkreślić, ze pięciodniowy tydzień pracy ma charakter ustawowy i powszechny, a w praktyce dniem wolnym od pracy, ustalonym w rozkładach pracy, jest z reguły sobota". Od dnia podjęcia uchwały z dnia 25 czerwca 2001 r. w przepisach obowiązującego prawa nie nastąpiły takie zmiany, które mogłyby zdezawuować stanowisko przyjęte w uchwale FPS 7/00. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu uchwały kładzie wprawdzie naciski na procesowe skutki (negatywne dla strony) ewentualnego zrównania soboty z dniem roboczym, ale w sensie systemowym wykładnia ta ma także znaczenie na gruncie przepisu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wyprowadzona została ona bowiem z normy prawa administracyjnego, z uwzględnieniem uwarunkowań materialnoprawnych związanych z regulacją pracowniczego czasu pracy, a ta ostatnia ma decydujące znaczenie dla wyróżnienia kategorii "dnia roboczego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w obecnym składzie, w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 3507/15, iż "określone dni robocze" przewidziane w art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w których pobiera się opłatę za postój pojazdów w strefie płatnego parkowania, nie obejmują sobót. Biorą pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), orzekł jak w sentencji.