III SA/Łd 689/14

Dnia 21 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 roku sprawy ze skargi L.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz L. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu zaksięgowanego w dniu [...] pod poz. [...]. W dniu 25 kwietnia 2014 r. (data wpływu wniosku do organu meldunkowego) S. M. - najemca lokalu nr [...] przy ul. Z. w Ł., wystąpił z wnioskiem o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad trzy miesiące byłej żony - obywatelki Federacji Rosyjskiej – L. M.. Wnioskodawca podniósł, że była żona wyjechała z Polski na stałe, a w przedmiotowym lokalu nie przebywa od 2001r., po orzeczeniu o rozwiązaniu małżeństwa przez rozwód utraciła wszelkie prawa do lokalu. Decyzją z dnia z dnia [...]. Prezydent Miasta Ł. działając w oparciu o treść art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., nr 139, poz. 993 z późn. zm.) uchylił czynność materialno-techniczną zameldowania L. M. na pobyt czasowy trwający ponad trzy miesiące w lokalu nr [...] przy ul. Z. w Ł. Od powyższej decyzji L. M. złożyła odwołanie, w którym zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzją z dnia [...]. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania L. M. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odwołując się do treści art. 7 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 24 ust. 3 i art. 47 ust. 2 ustawy, stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że organ I instancji zasadnie uchylił czynność zameldowania L. M. na pobyt czasowy trwający powyżej trzech miesięcy, wskazując, że cudzoziemka po przyjeździe do Polski nie zamieszkała czasowo ani nie przebywała w spornym lokalu. Nie zamieszkiwała także w dniu 28 marca 2014 r., kiedy dokonała czynności meldunkowej, okazując umową najmę lokalu nr [...] przy ul. Z. w Ł., który opuściła przed wieloma laty wyjeżdżając z Polski. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, iż przesłankami meldunkowymi są tylko okoliczności faktyczne, a nie kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie może być przedmiotem odrębnego postępowania przed sądem lub innym organem administracji. Ewidencja ludności służy wyłącznie rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego Zameldowanie i wymeldowanie jest czynnością, która stanowi potwierdzenie określonego stanu faktycznego. Bezspornym natomiast jest, że skarżąca nie zamieszkiwała i nie przebywała czasowo w spornym lokalu w dniu rejestracji meldunkowej, ani po jej dokonaniu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podtrzymując w całości zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wstrzymanie jej wykonania i zawieszenie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 lub art. 126 p.p.s.a. postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. Z. w Ł. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 9 września 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 21 października 2014r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa wniesioną skargę. Pełnomocnik uczestnika postępowania – S. M. pozostawił powyższy wniosek do uznania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wyjaśnić należy, że czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t.II, s.153). Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalne także wtedy, jeżeli w wyniku takiego wycofania i w konsekwencji umorzenia postępowania pozostawałaby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1987 r., sygn. akt IV SA 337/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 57). W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 21 października 2014r. skutecznie cofnął skargę, sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych względów na podstawie art. 60 w zw. art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł, jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. e.o.