III SA/Łd 694/14

Dnia 7 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] nr. [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 2 ust. 3, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91, art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] nr [...] o wymierzeniu "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł w tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Z uzasadnienia decyzji wynika, że decyzją z dnia [...], nr [...] doręczoną pełnomocnikowi spółki w tej samej dacie, tj. 15 maja 2013r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. cofnął spółce zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], zmienione następnie decyzją z dnia [...], nr [...]. W dniu 16 maja 2013r. zostały przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych czynności kontrolne w punkcie gier na automatach o niskich wygranych o nazwie A. z siedzibą w P. podczas których stwierdzono, że pomimo cofnięcia stronie zezwolenia decyzją z dnia [...]., w punkcie gier w dniu 16 maja 2013r. znajdował się automat do gier należący do spółki włączony do sieci i przygotowany prowadzenia gry. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że spółka urządzała gry poza kasynem na wskazanym powyżej urządzeniu bez wymaganego zezwolenia, co stanowiło naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Konsekwencją powyższego zachowania jest kara pieniężna, której podlega podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. W takim przypadku wysokość wymierzonej kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od automatu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka zarzucając naruszenie: - art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez uznanie, że działania skarżącej podjęte w dniu 16 maja 2013 r. można zakwalifikować jako urządzanie gry na automatach poza kasynem gry; - art. 141 ustawy o grach hazardowych poprzez jego niezastosowanie w związku z błędnie ustalonym stanem faktycznym opartym na uznaniu, że w dniu 16 maja 2013r. spółka nie posiadała ważnego zezwolenia; - art. 239a Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]. podlegała wykonaniu od dnia jej doręczenia. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem strony skarżącej stan faktyczny, jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie nie może być uznany za "urządzanie gry na automatach o niskich wygranych poza kasynem". Spółce można zarzucić jedynie, że natychmiast po wydaniu decyzji o cofnięciu zezwolenia nie wyłączyła automatu, uczyniła to jednak niezwłocznie w najbliższym czasie, w którym mogła odłączyć automat. Przedstawione działanie strony skarżącej nie kwalifikuje się do objęcia dyspozycją art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Biorąc pod uwagę okoliczności doręczenia decyzji z dnia [...] cofającej udzielone spółce zezwolenie, powzięcia przez pracownika spółki informacji o cofnięciu zezwolenia oraz wydania dyspozycji przez władze spółki, co do odłączenia automatu zdaniem strony uznać należy, że spółka niezwłocznie zaprzestała eksploatacji przedmiotowego urządzenia. Zdaniem spółki skoro decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. była decyzją nieostateczną nie podlegała wykonaniu. Organy celne dokonały błędnej wykładni przepisu art. 239a Ordynacji podatkowej, a organ odwoławczy pominął brzmienie art. 239e Ordynacji podatkowej, w myśl którego, decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Powołany przepis, w przeciwieństwie do art. 239a Ordynacji podatkowej, wprowadza generalną zasadę wykonalności decyzji ostatecznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. właśnie w przypadku podjęcia stosownej uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 ustawy p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadomym jest, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne następującej treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". W ocenie sądu powyższe pytanie prawne skierowane do TK ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bowiem podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia był m.in. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Podzielając zatem wątpliwości NSA wyrażone w wyżej powoływanym pytaniu prejudycjalnym skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego, sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości, oraz ekonomiki procesowej, a także mając na względzie konieczność rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, doszedł do przekonania, że podjęcie rozstrzygnięcia opartego na art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest w pełni uzasadnione. Końcowo należy zauważyć, że sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadomym również jest, że wyrokiem z dnia 16 września 2014r., sygn. akt III SA/Łd 600/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w tym samym przedmiocie, tj. wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzeniem gier na automacie poza kasynem, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] Powyższy wyrok jest nieprawomocny. Od powyższego wyroku, który zapadł w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, pełnomocnik organu administracji wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wzgląd zatem na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz ekonomię procesową przemawia za tym, by również z uwagi na powyższe postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. U.K.