III SA/Łd 696/21

Dnia 5 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej: ustawa o promocji zatrudnienia), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r. nr [...] orzekającą o utracie przez A.B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 17 lutego 2021 r. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Na mocy decyzji Starosty [...] z [...] r. nr [...] A.B. została uznana z dniem 2 marca 2016 r. za osobę bezrobotną oraz odmówiono jej przyznania prawa do zasiłku. W dniu 27 stycznia 2021 r. Powiatowy Urząd Pracy (dalej: PUP) w B. wystosował do A.B. wezwanie z terminem obowiązkowej wizyty u doradcy klienta, w celu potwierdzenia gotowości i przedstawienia propozycji pracy na stanowisko - pomoc szwaczki w firmie A. Powyższe wezwanie skarżąca odebrała w dniu 9 lutego 2021 r. Pomimo wizyty w sekretariacie urzędu pracy w dniu 17 lutego 2021 r. A.B. nie stawiła się u doradcy klienta w celu potwierdzenia gotowości i przedstawienia propozycji pracy na stanowisko - pomoc szwaczki, w firmie A. We wskazanym dniu A.B. złożyła natomiast do sekretariatu PUP w B. pismo, w którym odniosła się do ww. wezwania z 27 stycznia 2021 r. Starosta [...], na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, decyzją z [...] r. nr [...] pozbawił A.B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 17 lutego 2021 r. na okres 120 dni. A.B. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Odwołująca wskazała, że w dniu 17 lutego 2021 r. stawiła się w PUP w B. w związku z otrzymanym wezwaniem dotyczącym pracy na stanowisku pomoc szwaczki i dopełniła obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia. W tym dniu urząd pracy nie miał dla niej wszystkich niezbędnych informacji od pracodawcy odnośnie stanowiska pomoc szwaczki, w tym informacji o wynagrodzeniu za tę pracę. Ponadto odwołująca podkreśliła, że pracownik sekretariatu PUP w B. potwierdził stemplem odbiór złożonego przez nią w dniu 17 lutego 2021 r. pisma. Wskazała również na swą trudną sytuację materialną i nieprawidłowości w funkcjonowaniu Powiatowego Urzędu Pracy w B. Powołaną na wstępie decyzją z [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ, odwołując się do treści art. 33 ust. 3 i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, podkreślił, że niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny łącznie spełni dwa warunki: powiadomi powiatowy urząd pracy w okresie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa i przyczyna niestawiennictwa będzie uzasadniona. Jednocześnie organ zaznaczył, że przez wyznaczony termin należy rozumieć konkretną datę ustaloną przez powiatowy urząd pracy, w której bezrobotny obowiązany jest zgłosić się we właściwym urzędzie pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Termin ten jest terminem prawa materialnego i nie może zostać przywrócony na podstawie przepisów k.p.a. W dalszej kolejności Wojewoda [...] wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie A.B. miała obowiązek stawienia się w PUP w B. w dniu 17 lutego 2021 r. u doradcy klienta, w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i przedstawienia propozycji pracy na stanowisko: pomoc szwaczki. Informację o powyższym terminie skarżąca otrzymała w wezwaniu z 27 stycznia 2021 r., które odebrała osobiście 9 lutego 2021 r. A.B. zgłosiła się do sekretariatu urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie, jednakże nie zgłosiła się do doradcy klienta w konkretnym celu, miejscu i dniu wskazanym w treści wezwania. Organ II instancji podkreślił, że A.B. znała zasady potwierdzania gotowości do pracy. Dokonując w dniu 2 marca 2016 r. rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej zadeklarowała zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Ponadto A.B. została pouczona o obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o obowiązku zgłaszania się do właściwego urzędu pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzania gotowości do podjęcia pracy, o zasadach usprawiedliwiania nieobecności w wyznaczonym terminie i w przypadku niezdolności do pracy, o okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej oraz o możliwości zgłoszenia czasowego braku gotowości do pracy w okresie do 10 dni. Pomimo stosownego pouczenia A.B. nie stawiła się w określonym dniu i w konkretnym celu u doradcy klienta oraz nie poinformowała Powiatowego Urzędu Pracy w B. w terminie 7 dni, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Skarżąca nie zgłaszała także braku gotowości do pracy, stosownie do treści art. 75 ust. 3 tej ustawy. W ocenie Wojewody [...] okoliczności podniesione przez skarżącą w odwołaniu nie mogą stanowić usprawiedliwienia jej nieobecności w PUP B. u doradcy klienta, w wyznaczonym terminie i miejscu, który był określony w sposób czytelny i nie budzący żadnych wątpliwości. Skarżąca miała obowiązek potwierdzenia swej gotowości do pracy w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. u doradcy klienta w dniu 17 lutego 2021 r. Wezwanie z wyznaczonym terminem wizyty urząd pracy wysłał do A.B. dniu 27 stycznia 2021 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Treść ww. wezwania w sposób nie budzący wątpliwości określa nie tylko dzień i miejsce w jakim skarżąca była zobowiązana zgłosić się do Urzędu, ale przede wszystkim cel wizyty, tj. potwierdzenie gotowości i przedstawienie propozycji pracy na stanowisko: pomoc szwaczki w firmie A. Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Powyższe oznacza, że oprócz stawiennictwa do urzędu w określonym terminie, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do urzędu w konkretnym celu, tj. przyjęcia propozycji pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy. Stawienie się bezrobotnego do urzędu pracy w innym celu, jak m.in. w celu złożenia pisma w sekretariacie urzędu nie spełnia wymogu wynikającego z art. 33 ust. 3 ww. ustawy. Status bezrobotnego uzależniony jest zarówno od spełnienia warunków pozostawania bez pracy, jak i od zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny zainteresowany uzyskaniem pracy musi wywiązać się z nałożonego na niego obowiązku stawiennictwa i musi wykazać swą dyspozycyjność, aby organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. W przypadku niemożności wypełnienia tego obowiązku jest on zobowiązany do wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa. W ocenie Wojewody [...], skoro A.B. w dniu 17 lutego 2021 r. po raz pierwszy nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, czyli nie stawiła się u doradcy klienta w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., Starosta [...] zasadnie pozbawił skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia 17 lutego 2021 r. na okres 120 dni stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.B. podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji i podniosła, że nie opuściła żadnego terminu spotkania wyznaczonego przez Powiatowy Urząd Pracy w B., natomiast rozmowy z doradcą klienta - pośrednikiem pracy nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Nigdy nie otrzymała z urzędu propozycji pracy na korzystnych warunkach. W ocenie skarżącej każda oferta pracy z urzędu pracy powinna zawierać wszystkie niezbędne informacje i szczegóły dotyczące tej oferty z podaniem wynagrodzenia za pracę. Na adres zamieszkania skarżącej wysłano tylko ofertę pracy w firmie A. Skarżąca nie otrzymała dwóch dodatkowych ofert pracy, które miały być według pośrednika pracy przedstawione jej w dniu 17 lutego 2021 r. W Powiatowym Urzędzie Pracy w B. zarejestrowana jest od marca 2016 r. Obecnie ma możliwość ponownego zarejestrowania w tym Urzędzie, lecz nie wie w jakim celu miałaby się ponownie rejestrować skoro nie otrzymuje ofert odpowiedniej pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Niniejszą sprawę, zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm., dalej: ustawa). Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy (...). Zgodnie zaś z ust. 4 pkt 4 ww. przepisu ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis ten obliguje organ do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnianiem warunków określonych w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, a mianowicie – warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Organ, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego, której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Zatem samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny zainteresowany uzyskaniem pracy musi zatem, stawiając się w powiatowym urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, aby organ mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Terminy wizyt w powiatowym urzędzie pracy wyznaczane są przez organ, o czym stanowi art. 33 ust. 3 powołanej ustawy. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wprawdzie dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny w okresie 7 dni. Wskazać należy również, że osoba rejestrująca się w powiatowym urzędzie pracy składa oświadczenie, że została poinformowana m.in. o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy oraz zawiadomienia powiatowego urzędu pracy o zamierzonym wyjeździe lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Akta niniejszej sprawy zawierają co najmniej trzy dokumenty zawierające wspomniane wyżej oświadczenie, każde podpisane przez skarżącą w dniu 2 marca 2016 r. Wobec powyższego uznać należy, że skarżąca została poinformowana przez organ pierwszej instancji o prawach i obowiązkach, jakie ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nakłada na osoby bezrobotne. W niniejszej sprawie Wojewoda wskazał, że 17 lutego 2021 r., na skutecznie doręczone wezwanie organu I instancji skarżąca była zobowiązana stawić się w powiatowym urzędzie pracy celem potwierdzenia gotowości i przedstawienia jej propozycji pracy. Jak wynika z akt sprawy, a czego sama skarżąca zresztą nie neguje, w powyższej dacie pojawiła się w urzędzie, ale poza wizytą w jego sekretariacie i złożeniu tam pisma odnoszącego się do wezwania, skarżąca nie stawiła się zgodnie z treścią wezwania do doradcy w celu potwierdzenia gotowości i przedstawienia propozycji pracy na stanowisku pomoc szwaczki. Ponadto z akt postępowania wynika, że nie była to jedyna przygotowana na ten dzień oferta, bowiem organ dysponował dla strony także propozycją pracy na stanowisku pracownika biurowego, w ramach stażu, oraz ogrodnika w centrum ogrodniczym. Jak wynika z karty rejestracyjnej bezrobotnego nie był to jednostkowy tego rodzaju incydent, ponieważ skarżąca w podobny sposób zachowała się także: 14 września oraz 14 października 2020 r. W dniu [...] r. Starosta [...] wydał decyzję o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 17 lutego 2021 r., nadając swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze na decyzję Wojewody [...], skarżąca konsekwentnie wskazuje, że nie opuściła żadnego terminu spotkania, ponadto podkreśliła, że jej dotychczasowe spotkania z doradcą klienta nie przynosiły oczekiwanych rezultatów, ponieważ nigdy nie otrzymała propozycji pracy na korzystnych dla niej warunkach oraz nigdy nie otrzymała pracy z urzędu pracy. Skarżąca wielokrotnie zamanifestowała także swoje niezadowolenie ze współpracy z pracownikami urzędu akcentując, jak w jej ocenie powinna ona wyglądać. Odnosząc się do powyższego, Sąd stanął na stanowisku, iż argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie i nie wpisuje się w usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że zrealizowała ona obowiązek prawidłowego stawiennictwa w organie w celu przyjęcia oferty pracy lub potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Skarżąca w sposób niebudzący wątpliwości Sądu była informowana co do konkretnych: terminu i miejsca, w którym miała się stawić, tj. dnia, godziny, sali, a także stanowiska obsługi. Informacje zawarte w stosownych wezwaniach są jednoznaczne i precyzyjne, wobec czego pojawienie się skarżącej w sekretariacie powiatowego urzędu pracy, aby złożyć pismo kontestujące współpracę z urzędem, rozmija się z realizacją obowiązku zgłoszenia się w wyznaczonym terminie, o jakim mowa w art. 33 ust. 3 ustawy. Okoliczność, że w składanych w sekretariacie pismach zawierano deklarację gotowości do podjęcia pracy powyższej oceny w żaden sposób nie zmienia, bowiem przepis ten stanowi nie tylko o potwierdzeniu gotowości, lecz także o przyjęciu propozycji pracy. Jest oczywiste, że ofertami takimi nie dysponował sekretariat, lecz wskazany i urzędujący przy określonym stanowisku obsługi doradca klienta, wobec czego celem wizyty skarżącej nie mógł być sekretariat urzędu, lecz wyłącznie stanowisko wskazanego w wezwaniu doradcy. W ocenie Sądu zachowanie skarżącej, nawet jeśli wynika z rozgoryczenia brakiem oczekiwanych rezultatów pośrednictwa pracy, stanowi wyraz jawnego lekceważenia jej obowiązków jako osoby bezrobotnej zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy. Dobitnym tego dowodem jest fakt, że dnia 14 września 2021 r., pomimo osobistego zaproszenia skarżącej przez doradcę klienta do stanowiska, gdy ta pojawiła się w sekretariacie urzędu pracy, zaproszenie to spotkało się z wyraźną odmową i żądaniem otrzymywania ofert pracy wyłącznie pisemnie na adres zamieszkania, choć przecież tego rodzaju żądanie nie ma podstawy w treści istotnych dla sprawy przepisów prawa. Może to więc świadczyć jedynie o pozornym zainteresowaniu skarżącej otrzymywanie ofert pracy z urzędu, wyłącznie w celu utrzymania statusu osoby bezrobotnej, skoro ignoruje ona swoje obowiązki wynikające z posiadania tego statusu. Niezadowolenia ze współpracy z organem zatrudnienia oraz brak satysfakcji z zaproponowanych przez organ ofert nie może także stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Przypomnieć należy, że polski porządek prawny nie nakłada na osobę nieposiadającą zatrudnienia obowiązku rejestracji jako bezrobotnej. Jest to jedynie możliwość, z którą wiążą się różnego rodzaju przywileje związane np. z kwestią ubezpieczenia zdrowotnego, dostępem do form aktywizacji zawodowej, czy możliwością uzyskania form różnorakiego wsparcia zawodowego. W ślad za tym idą jednak także obowiązki, w tym wyrażony w art. 33 ust. 3 ustawy obowiązek zgłaszania się do właściwego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie i określonych tym przepisem celach. Bez znaczenia dla realizacji tego obowiązku są doświadczenia bezrobotnego z pracownikami takiego urzędu, czy też efektywność oferowanego pośrednictwa pracy. Żaden przepis prawa nie wskazuje ponadto, aby każda przygotowana dla bezrobotnego oferta wsparcia musiała w pełni realizować jego oczekiwania, zwłaszcza jeśli te nie wynikają z posiadanych wykształcenia, kwalifikacji, czy doświadczenia zawodowego. W tych okolicznościach nic nie zwalniało skarżącej od obowiązku osobistego stawiennictwa u wskazanego wezwaniami doradcy klienta. Ignorując ten obowiązek, skarżąca sama doprowadziła więc do sytuacji, kiedy starosta był zobligowany do pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, m.in. w przypadku, o którym mowa w pkt 4 tego przepisu, a którego treści była już wcześniej cytowana. Dodać należy, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania art. 75 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Skarżąca nie zgłaszała bowiem pobytu za granicą, ani nie wskazała, aby z jakichkolwiek innych przyczyn pozostawała w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej wykładni oraz prawidłowo zastosowały przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uzyskanie i utrzymanie statusu bezrobotnego daje określone prawa, jednakże uprawnieniom tym odpowiadają przewidziane w ustawie powinności, między innymi określony w art. 33 ust. 3 ustawy obowiązek zgłaszania się do urzędu pracy celem potwierdzania gotowości i przede wszystkim zdolności do podjęcia zatrudnienia. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy definiuje bezrobotnego jako osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. W stanie sprawy prawidłowo przyjęto, że pomimo wizyty w sekretariacie powiatowego urzędu pracy skarżąca w określonych datach nie stawiła się na wyznaczony przez urząd termin i nie usprawiedliwiła nieobecności w ciągu 7 dni. O obowiązkach wynikających z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy i skutkach ich niedochowania skarżąca została prawidłowo pouczona, co wynika z podpisanych przez nią oświadczeń. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę. is