III SA/Łd 70/22

Dnia 26 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Protokolant asystent sędziego Beata Drożdż po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi M. S. na czynność Przewodniczącego Komisji Lekarskiej Egzaminu Końcowego Centrum Egzaminów Medycznych w Ł. z dnia [...] w przedmiocie dyskwalifikacji z egzaminu Lekarskiego Egzaminu Końcowego i pozbawienia możliwości przystąpienia do kolejnego terminu egzaminu 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 2. zasądza od Centrum Egzaminów Medycznych w Ł. na rzecz skarżącego M. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M.S. przystępował do Lekarskiego Egzaminu Końcowego, który odbył się [...] w K. Egzamin ten przeprowadzał Zespół Egzaminacyjny pod przewodnictwem dr n. med. D.T. W trakcie egzaminu u skarżącego, udającego się do toalety, został ujawniony telefon komórkowy, co poskutkowało dyskwalifikacją zdającego. Rozstrzygnięcie to podjął Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego, odnotował ten fakt wraz z uzasadnieniem w protokole egzaminacyjnym, który został podpisany przez wszystkich członków Zespołu. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia było przerwanie egzaminu skarżącemu oraz zakaz przystępowania do LEK w kolejnym terminie. 1 marca 2021 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora CEM z pismem, w którym wskazał, że nie słyszał komunikatów ogłaszanych przez Przewodniczącego, a dotyczących obowiązujących zakazów i ich konsekwencji, w tym posiadania telefonów komórkowych oraz o uchylenie zakazu przystępowania do LEK w terminie wrześniowym 2021 r. Po otrzymaniu wyjaśnień Przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego Dyrektor CEM 10 marca 2021 r. skierował do skarżącego pismo, w którym przedstawił uwarunkowania prawne przeprowadzania LEK oraz poinformował, że zakaz przystępowania do egzaminu w następnym terminie powstaje z mocy samego prawa. Dyrektor CEM nie posiada kompetencji decyzyjnych w tym zakresie. Nie może więc sprostać oczekiwaniom skarżącego i umożliwić mu przystępowanie do LEK we wrześniu 2021 r. M.S. wniósł skargę na czynność Przewodniczącego Komisji Lekarskiego Egzaminu Końcowego w Ł. z [...] polegającą na dyskwalifikacji z Lekarskiego Egzaminu Końcowego i pozbawieniu możliwości przystąpienia do kolejnego terminu egzaminu. Skarżący zarzucił naruszenie art. 14 d ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2020 r. poz. 514 ze zm., dalej "u.z.L.") przez jego niewłaściwe zastosowanie i zdyskwalifikowanie skarżącego, w sytuacji w której skarżący nie "korzystał" z urządzenia służącego do kopiowania przekazywania i odbioru informacji, a wyłącznie "posiadał" w toku egzaminu takie urządzenie (która nota bene było wyłączone), co - zgodnie z treścią ustawy - nie jest niedozwolone i nie stanowi przesłanki dyskwalifikacji egzaminowanego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor CEM w Ł. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie organu pismo skarżącego z 1 marca 2021 r. miało charakter skargi z art. 227 k.p.a. Skarżący wskazywał w nim bowiem, że zostały pogwałcone procedury dotyczące przeprowadzenia egzaminu, co poskutkowało naruszeniem interesów strony przez uniemożliwienie mu przystąpienia do LEK w terminie wrześniowym 2021 r. Zdaniem organu ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty, ani Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują środków zaskarżenia rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji. Nadto organ wyjaśnił, iż podstawą dyskwalifikacji w omawianej sprawie było ujawnienie przez Przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego, telefonu komórkowego, posiadanego przez skarżącego podczas egzaminu. Zgodnie z art. 14d ust. 4 u.z.L, podczas zdawania LEK zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. O zakazie tym Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego informuje zdających przed rozpoczęciem egzaminu oraz uświadamia ich o konsekwencjach naruszenia tego zakazu. Uzupełnieniem tego unormowania są postanowienia rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 października 2017 r. w sprawie Lekarskiego Egzaminu Końcowego i Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego (Dz. U. 2017 r. poz. 1877 ze zm.) – dalej "rozporządzenie", które wyposażają Przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego w kompetencję wydawania zdającym wiążących poleceń porządkowych (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Ponadto omawiany zakaz został doprecyzowany w § 9 ust. 1 Regulaminu Porządkowego Lekarskiego Egzaminu Końcowego i Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego, który stanowi, że Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego przypomniana "o zakazie posiadania urządzeń służących do kopiowania lub przekazywania informacji (w tym telefonów komórkowych)". Organ zaznaczył, że w istocie ustawodawca posłużył się pojęciem "korzystać" z urządzeń. W ujęciu semantycznym czasownik ten oznacza "odnosić, osiągać korzyść, mieć pożytek, zysk z czegoś, wyzyskiwać coś", "używać czegoś, użytkować coś, posługiwać się czymś jako narzędziem, środkiem itp." (S. Dubisz (red.), Wielki Słownik Języka Polskiego PWN, t. II, Warszawa 2018, s. 482). Organ zauważył jednak, że współczesne telefony komórkowe posiadają szereg funkcji, które nie ograniczają się jedynie do uzyskania połączenia telefonicznego. Za ich pomocą można choćby uzyskiwać dostęp do stron internetowych, gromadzić dokumenty tekstowe itd. Korzystanie z telefonu może być zatem rozumiane szeroko. Dokonując więc wykładni teleologicznej omawianej normy należy zastanowić się nad jej ratio legis. Bez wątpienia jej otoczenie systemowe wskazuje na to, że celem analizowanego zakazu jest rzetelne przeprowadzenie egzaminu, wykluczające dostęp do materiałów, które mogłyby wspomóc zdającego w nieuczciwym rozwiązywaniu testu. Kierując się takim zamysłem prawodawca wyposażył Przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego w uprawnienia wydawania wiążących poleceń, za pomocą których może wyegzekwować wspomniane ograniczenie. Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego, adekwatnie do panujących w danej sali egzaminacyjnej warunków (np. jej wielkości, liczby przystępujących w sali zdających, liczby członków Zespołu Egzaminacyjnego, którzy mogą sprawować w trakcie egzaminu kontrolę nad zdającymi) może zatem uszczegółowić, na czym zakaz ten polega. Na przykład może wyrazić zgodę na posiadanie przy sobie telefonu, który będzie jednak odłożony w widocznym miejscu przed zdającym (gdy egzamin odbywa się w małej sali i wszyscy zdający są pod bezpośrednią kontrolą wykonywaną przez członków Zespołu), bądź też nakazać zdeponowanie tego typu urządzeń we wskazanym przez siebie miejscu, ewentualnie schowanie ich do toreb osób zdających, które będą następnie odłożone z dala od nich. W ocenie organu w tym duchu trzeba też odczytywać § 12 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że w celu sprawdzenia, czy zdający posiada przy sobie urządzenia służące do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji, członkowie Zespołu Egzaminacyjnego mogą posługiwać się elektronicznym wykrywaczem takich urządzeń. Norma ta byłaby bezprzedmiotowa, gdyby uznać, że zdający mogą posiadać przy sobie wspomniane urządzenia, tyle tylko, że skutecznie wyłączone. Prawodawca dopuszcza zatem możliwość kontroli w ogóle posiadania przy sobie takich urządzeń. Rozwiązania te są spójne systemowo i służą - jak wspomniano - rzetelnemu i uczciwemu przeprowadzeniu egzaminu. Organ dodał, iż w analizowanej sprawie do egzaminu w sali, w której składał go skarżący, miało przystąpić 100 osób. Zespół Egzaminacyjny liczył zaś 7 osób. Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego uznał więc, że omawiany zakaz może być skutecznie wyegzekwowany poprzez odłożenie telefonów komórkowych. Polecenie takie wydał zdającym. Uprzedził też zdających o konsekwencjach naruszenia tego zakazu. Z wyjaśnień Przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego wynika, że kilkukrotnie pytał zdających, czy został dobrze zrozumiany. Żaden zdający nie zgłaszał zastrzeżeń co do jakości przekazu, ani też w trakcie egzaminu nie zadawał w tym zakresie pytań. Polecenie zostało wydane w przewidzianej procedurze i w myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia powinno być respektowane przez zdających, w tym skarżącego. Jednakże skarżący nie wykonał tego polecenia i posiadał przy sobie zakazane urządzenie. W takiej sytuacji Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego podjął prawidłową decyzję o dyskwalifikacji. Postanowieniem 19 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 430/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M.S. na czynność Przewodniczącego Komisji Lekarskiego Egzaminu Końcowego Centrum Egzaminów Medycznych w Ł. z [...] w przedmiocie dyskwalifikacji z Lekarskiego Egzaminu Końcowego i pozbawienia możliwości przystąpienia do kolejnego terminu egzaminu argumentując, że sprawa nie podlegała kognicji sądów administracyjnych gdyż czynność Przewodniczącego Komisji Lekarskiego Egzaminu Końcowego w Ł. z [...], polegająca na dyskwalifikacji z Lekarskiego Egzaminu Końcowego i pozbawieniu możliwości przystąpienia do kolejnego terminu egzaminu nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r. poz. 329) - dalej "p.p.s.a.". Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 14e ust. 4 zdanie 2 u.z.L., wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest także aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ze względu na brak związku między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą takiego uprawnienia lub obowiązku. M.S. zaskarżył powyższe postanowienie skargą kasacyjną. Postanowieniem z 16 listopada 2021 r. w sprawie sygn. akt II GSK 1992/21 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. NSA podzielił wyrażony w doktrynie pogląd, że w art. 14d ust. 9 u.z.L w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 9 października 2015 r. (analogicznie w art. 16s ust. 4g u.z.L. w odniesieniu do PES) określono dodatkowy skutek dyskwalifikacji, obok negatywnego wyniku egzaminu, tj. zakaz przystąpienia do kolejnego LEK albo LDEK w najbliższym terminie egzaminu od dnia dyskwalifikacji. Przepis ten, o charakterze sankcji, sprawia, że wskutek wydania rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji (akt z zakresu administracji publicznej) zachodzi bezpośredni związek między działaniem organu administrującego a zakresem uprawnień osoby zdyskwalifikowanej (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2014 r., II OSK 1112/14, CBOSA). Rozstrzygnięcie o dyskwalifikacji nakłada na jego adresata obowiązek powstrzymania się od przystąpienia do LEK albo LDEK organizowanych w kolejnym najbliższym terminie. Biorąc pod uwagę, że sankcja z art. 14d ust. 9 u.z.L. uwarunkowana jest wydaniem samego rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji, a nie otrzymaniem wyniku negatywnego z egzaminu przez osobę zdyskwalifikowaną, należy stwierdzić, że to właśnie rozstrzygnięcie samoistnie powinno być poddane kontroli sądowoadministracyjnej, a nie w ramach weryfikacji wyniku negatywnego egzaminu." (w: Kopeć Marcin (red.), Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Komentarz Opublikowano: WK 2016). Zdaniem NSA pozostałe cechy rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji jako aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie budzią wątpliwości: zapada ono poza procedurą regulowaną przepisami k.p.a. lub ordynacji podatkowej, ma charakter władczy i jednostronny, skierowane jest do oznaczonego adresata, a podstawą jego wydania są przepisy prawa administracyjnego materialnego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że koniecznym jest ponowna ocena możliwości wniesienia skargi na czynność Przewodniczącego Komisji Lekarskiego Egzaminu Końcowego stwierdzającą dyskwalifikację z Lekarskiego Egzaminu Końcowego i pozbawiającą możliwości przystąpienia do kolejnego terminu egzaminu. Koniecznym jest również dokonanie oceny warunków, jakie zdyskwalifikowany zdający egzamin musi spełnić przed wniesieniem skargi do sądu, jako warunku inicjującego kontrolę sądowoadministracyjną aktów i czynności organów administracji publicznej, o której mowa w art. 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu bowiem w ocenie sądu organ nieprawidłowo dokonał dyskwalifikacji skarżącego z Lekarskiego Egzaminu Końcowego. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona czynność wydana została z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego. Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej podkreślić należy, że rozpoznając przedmiotową skargę sąd działał w warunkach związania wydanym w tej sprawie orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1992/21 na skutek skargi kasacyjnej M.S. wniesionej od postanowienia WSA w Łodzi z 19 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 430/21 odrzucającego wniesioną przez niego skargę. Postanowieniem z 16 listopada 2021 r. NSA uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego wykładnią prawa, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak też nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych przez sąd wyższej instancji. Przepis ten znajduje zastosowanie, gdy wydano orzeczenie, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, a tego rodzaju sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Tym samym, dokonując oceny legalności zaskarżonej czynności tutejszy sąd zobowiązany jest uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w wyżej wskazanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przedmiotem swojej skargi strona uczyniła czynność Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej Lekarskiego Egzaminu Końcowego Centrum Egzaminów Medycznych w Ł. polegającą na dyskwalifikacji skarżącego z egzaminu LEK z czym łączy się zakaz przystąpienia do egzaminu LEK w najbliższym terminie. Zgodzić należy się z Naczelnym Sądem Administracyjnym, że zaskarżona czynność stanowi czynność określoną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wynika bowiem z art. 14d ust. 5 i ust. 9 u.z.L. naruszenie zakazu korzystania z pomocy naukowych i dydaktycznych, a także z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego z egzaminu. Zdyskwalifikowanie zdającego z lekarskiego egzaminu końcowego skutkuje tym, że nie może on przystąpić do egzaminu w kolejnym najbliższym terminie egzaminu, przypadającym po dniu dyskwalifikacji. Jak trafnie wskazał NSA w swoim postanowieniu w art. 14d ust. 9 u.z.L. w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 9 października 2015 r. określono dodatkowy skutek dyskwalifikacji, obok negatywnego wyniku z egzaminu, tj. zakaz przystąpienia do kolejnego LEK albo LDEK w najbliższym terminie egzaminu od dnia dyskwalifikacji. Ten przepis, o charakterze sankcji, sprawia, że wskutek wydania rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji (akt z zakresu administracji publicznej) zachodzi bezpośredni związek między działaniem organu administrującego a zakresem uprawnień osoby zdyskwalifikowanej (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2014 r., II OSK 1112/14, CBOSA). Rozstrzygnięcie o dyskwalifikacji nakłada na jego adresata obowiązek powstrzymania się od przystąpienia do LEK albo LDEK organizowanych w kolejnym najbliższym terminie. Sąd, w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą, podziela także stanowisko NSA, żre także pozostałe cechy zaskarżonego rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji jako aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie budzą wątpliwości: zapada ono poza procedurą regulowaną przepisami k.p.a. lub ordynacji podatkowej, ma charakter władczy i jednostronny, skierowane jest do oznaczonego adresata, a podstawą jego wydania są przepisy prawa administracyjnego materialnego. Dokonując oceny warunków umożliwiających wystąpienie do sądu administracyjnego ze skargą na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W rozstrzyganej sprawie zaskarżona czynność polegająca na dyskwalifikacji skarżącego z egzaminu miała miejsce [...], o czynności tej skarżący został w tym samym dniu powiadomiony. Z zachowaniem terminu 22 marca 2021 roku M.S. wystąpił do tutejszego sądu ze skargą na powyższą czynność. A zatem skargę strony uznać należy za dopuszczalną. Przechodząc do kontroli zaskarżonej czynności należy zauważyć, że zgodnie z art. 14 d ust. 4 u.z.L. test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania LEK i LDEK zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego. Stosownie zaś do art. 14 d ust. 5 u.z.L. w przypadku stwierdzenia w trakcie egzaminu naruszenia zakazu, o którym mowa w ust. 4, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego, o którym mowa w art. 14b ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje fakt dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu testowego w protokole egzaminacyjnym. Zgodnie z cytowanym przepisem podstawę dyskwalifikacji zadającego z egzaminu lekarskiego może stanowić wyłącznie korzystanie z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego opracowanym przez Wydawnictwo Naukowe PWN hasło "korzystać z czegoś" oznacza "użytkować coś, posługiwać się czymś jako narzędziem, środkiem itp.", natomiast przez "posiadanie" rozumie się "1. być właścicielem czegoś, zwykle mającego dużą wartość materialną; 2. mieć jakąś wiedzę, jakieś umiejętności, znajomość czegoś; 3. charakteryzować się czymś; 4. mieć jakieś możliwości, dysponować czymś; 5. mieć coś jako część składową lub być w coś wyposażonym". Zatem literalna wykładnia analizowanego przepisu wskazuje, że sankcja w postaci zdyskwalifikowania zdającego z egzaminu LEK przewidziana została wyłącznie w odniesieniu do posługiwania się przez zdającego niedozwolonym urządzeniem. Zdaniem sądu samo posiadanie wyłączonego aparatu telefonicznego nie wystarcza do uznania, że zdający posługiwał się nim podczas egzaminu. Samo posiadanie urządzenia może naruszać Regulamin Porządkowy Lekarskiego Egzaminu Końcowego i Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego, może być sprzeczne z poleceniami wydanymi przez Przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego, może być wreszcie odnotowane w protokole egzaminu nie może jednak w ocenie sądu prowadzić do dyskwalifikacji zdającego z egzaminu. Ten skutek ustawodawca zastrzegł bowiem wyłącznie dla czynności podlegającej na korzystaniu z urządzenia, które w rozstrzyganej sprawie nie miało miejsca. Z akt sprawy wynika bowiem, że to sam skarżący wskazał członkowi komisji, że posiada przy sobie wyłączony telefon komórkowy, który chciał zdeponować przed wyjściem do toalety. W toku egzaminu nie zostało ujawnione korzystanie przez stronę z niedozwolonego urządzenia. Literalna wykładnia omawianego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że jeżeli zdający – podczas egzaminu – posłuży się niedozwolonymi urządzeniami, zasadna jest jego dyskwalifikacja, a contrario nieposługiwanie się takimi urządzeniami nie upoważnia Przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego do wykluczenia zdającego z egzaminu. Normy te, jako normy o charakterze publicznoprawnym, powinny być wykładane ściśle i jakakolwiek ich wykładnia rozszerzająca jest zdaniem sądu niedopuszczalna. Sąd nie podziela tym samym wykładni omawianej regulacji zaprezentowanej w odpowiedzi na skargę przez organ. Wobec jednoznaczności językowej przepisów art. 14 d ust. 4 i 5 u.z.L. oraz przy założeniu racjonalności ustawodawcy brak jest uzasadnienia do interpretowania omawianych zapisów przez odwoływanie się do regulacji zawartych w akcie wykonawczym do ustawy, a tym bardzie do sprzecznych z postanowieniami ustawy zapisów zarządzenia nr 14/2017 Dyrektora CEM w Ł. z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie Regulaminu Porządkowego Lekarskiego Egzaminu Końcowego i Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Zwrot kosztów należnych stronie skarżącej obejmuje uiszczony w sprawie wpis w kwocie 200 zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym i opłatę skarbową od pełnomocnictwa. k.ż.