III SA/Łd 715/19

Dnia 21 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) oraz z art. 33 § 1 w związku z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia A sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] Nr[...] , w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] wszczął postępowanie egzekucyjne wobec A Sp. z o.o. na podstawie wystawionych przez Starostę [...] tytułów wykonawczych z dnia 17.12.2018 r.: Nr [...] (numer systemowy organu egzekucyjnego[...] ) obejmującego niepodatkowe należności budżetowe - zwrot dotacji niewykorzystanej za 2012 r." oraz Nr [...] (numer systemowy organu egzekucyjnego[...]) obejmującego "niepodatkowe należności budżetowe - zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2012 r.". W oparciu o ww. tytuły wykonawcze organ egzekucyjny dokonał skutecznych zajęć rachunków bankowych należących do Spółki, prowadzonych przez B S.A., C S.A., D S.A. oraz E S.A. Organ egzekucyjny zajęć tych dokonał zawiadomieniami z dnia 19.12.2018 r. Powyższe zawiadomienia wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych zostały uznane za doręczone spółce w dniu 19.12.2018 r. w jej siedzibie w Ł. przy ul. A 278, na podstawie art. 47 k.p.a. Dłużnikom zajętych wierzytelności powyższe zawiadomienia doręczono również w dniu 19.12.2018 r. Organ wskazał, że z akt sprawy (notatki służbowej) wynika, iż pracownik doręczający w siedzibie spółki odpisy ww. tytułów wykonawczych i zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych został poinformowany przez osobę znajdującą się w punkcie informacyjnym mieszczącym się w budynku na terenie posesji położonej w Ł. przy ul. A 278, że korespondencja kierowana do A Sp. z o.o. odbierana jest w sekretariacie Spółki znajdującym się w pokoju 101. W pomieszczeniu tym obecne były dwie pracownice Spółki. Pracownik [...] Urzędu Skarbowego [...] podczas rozmowy z jedną z nich poinformował, że chce doręczyć korespondencję z tego Urzędu, na co pracownica odpowiedziała, iż ma zakaz odbierania korespondencji z Urzędu Skarbowego do końca roku. Pracownik Urzędu poprosił pracownicę o rozmowę z Prezesem Spółki, jednak według jej oświadczenia, Prezesa w dniu 19.12.2018r. nie było. Następnie pracownica poprosiła B. M. będącą Dyrektorem Szkoły, która również odmówiła przyjęcia korespondencji. Ponadto B. M. zaznaczyła, że nie posiada uprawnienia do odbioru korespondencji oraz, że nie była przy rozmowie, w której pracownica oświadczyła, że ma zakaz odbioru korespondencji z Urzędu Skarbowego do końca 2018r. Z notatki służbowej wynika, że pracownica Spółki, która odmówiła przyjęcia korespondencji posługiwała się pieczęcią A Sp. z o.o. Pod treścią notatki służbowej widnieje m.in. pieczęć Spółki oraz pieczęć o treści "DYREKTOR SZKOŁY B. M." Pismem z dnia 2.01.2019r. Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. W oparciu o art. 33 § 1 u.p.e.a zarzucono: - brak doręczenia odpisów tytułów wykonawczych, - naruszenie art. 33 § 1 pkt 1,2, 3, 4,6,7, 8, 9, 10 u.p.e.a. - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy. W związku z powyższym, wniesiono o uchylenie przedmiotowych tytułów wykonawczych i umorzenie postępowania prowadzonego w oparciu o te tytuły, a także o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych, do czasu prawomocnego rozpoznania wniesionych środków zaskarżenia. W dniu 23.01.2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] wydał postanowienie, którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia. Postanowienie to doręczono Spółce w dniu 29.01.2019 r., natomiast w dniu 5.02.2019 r. zostało nadane w placówce pocztowej zażalenie na ww. postanowienie. W zażaleniu z dnia 5.02.2019 r. spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 40 § 2 w związku z art. 32 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez doręczenie postanowienia wydanego w przedmiotowej sprawie stronie z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika; - art. 61a § 1 w związku z art. 45, 47 § 1 i § 2 oraz art. 44 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów zobowiązanego z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do wniesienia zarzutów w sytuacji, gdy wobec faktu braku osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w siedzibie zobowiązanego, nie powstał skutek fikcji prawnej doręczenia określony w art. 47 k.p.a., a organ winien dokonać doręczenia zastępczego przez awizo stosownie do art. 44 ww. ustawy, co skutkowało tym, że wobec braku doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązany nie mógł uchybić ustawowemu terminowi na wniesienie zarzutów. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż przedmiotowe tytuły wykonawcze oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych nie zostały doręczone zobowiązanej Spółce, ani jej pełnomocnikowi. Podniesiono także, iż zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego również nie zostało prawidłowo doręczone, gdyż pomimo iż zobowiązana Spółka ustanowiła pełnomocnika, postanowienie to zostało doręczone z jego pominięciem. Wskazano, iż w dniu 2.01.2019 r. w związku z powzięciem w tym dniu przez Prezesa Zarządu Spółki wiedzy o zajęciu rachunków bankowych Spółki, pełnomocnik zobowiązanego udał się do siedziby organu egzekucyjnego celem wskazał, iż w związku z powzięciem wiedzy dopiero w dniu 2.01.2019 r. o prowadzonym przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] postępowaniu egzekucyjnym, zobowiązany z daleko idącej ostrożności tego samego dnia złożył zarzuty. Nie sposób zatem przyjąć, iż w niniejszej sprawie w dniu 19.12.2018r. doszło do skutecznego doręczenia zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunków bankowych, a w konsekwencji, że bieg terminu przedawnienia został skutecznie przerwany w tym dniu poprzez zastosowanie środków egzekucyjnych. Według skarżącego organ egzekucyjny błędnie ustalił, że doręczenie korespondencji z dnia 19.12.2018 r. miało miejsce w siedzibie Spółki w Ł. przy ul. A 278. Uzasadniając powyższe wskazano, że spółka jest organem prowadzącym dla kilkudziesięciu szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych oraz szkół publicznych w Polsce. Szkoły te nie posiadają osobowości prawnej i są tworzone po uzyskaniu wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych dla właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Szkoły i placówki prowadzone przez A Sp. z o.o. działające na terenie Ł. mają swoją siedzibę przy ul. A 278, a w pokoju 101 mieści się sekretariat tych szkół. Właśnie w pokoju 101 pracownicy organu egzekucyjnego dokonywali czynności związanych z doręczeniem korespondencji kierowanej do spółki Następnie w zażaleniu wskazano, iż jak wynika z art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 14.12.2016r. Prawo oświatowe, prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 182, oraz innej formy wychowania przedszkolnego nie jest działalnością gospodarczą. W związku z tym podniesiono, że nie sposób zrównać lokalu siedziby jednostki organizacyjnej jaką jest A Sp. z o.o. (osoby prawnej), z siedzibą lokalu szkół prowadzonych przez ten podmiot. Skoro więc w pokoju 101 znajdowała się siedziba szkół prowadzonych przez A Sp. z o.o., a nie siedziba jej organu prowadzącego - osoby prawnej jaką jest A Sp. z o.o., to nie sposób przyjąć, iż organ egzekucyjny uprawniony był do doręczenia pisma, którego adresatem było A Sp. z o.o., w lokalu siedziby szkół prowadzonych przez ten podmiot, a nie w lokalu siedziby Spółki. W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, pisma organu egzekucyjnego nie zostały doręczone ani Prezesowi Zarządu zobowiązanej Spółki, ani jej prokurentowi, ani jej pełnomocnikowi, ani pracownikowi uprawnionemu do odbioru pism. W zażaleniu podniesiono także, iż skoro w dniu 19.12.2018r. pracownicy organu egzekucyjnego nie zastali osoby uprawnionej do odbioru korespondencji w siedzibie jednostki organizacyjnej oznacza to, iż winni podjąć czynności związane z doręczeniem zastępczym przez awizo zgodnie z art. 44 k.p.a., pozostawiając zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w oddawczej skrzynce pocztowej adresata znajdującej się na nieruchomości położonej przy ulicy A 278 w Łodzi. W dniu 14.03.2019r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wydał postanowienie, którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia z dnia [...] na ww. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] ze względu na brak jego wejścia do obrotu prawnego, spowodowany faktem przesłania tego postanowienia na adres siedziby Spółki zamiast do ustanowionego pełnomocnika. Przy piśmie z dnia 1.04.2019r. zaadresowanym do pełnomocnika Spółki, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] przesłał na adres Kancelarii Adwokackiej F Spółka Sp. Jawna postanowienie z dnia 23.01.2019r. W dniu 9 kwietnia 2019 r. wniesiono zażalenie na powyższe postanowienie. W treści uzasadnienia podniesiono takie same zarzuty jak w zażaleniu z dnia 5.02.2019 r. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 27 § 1 pkt 9 ww. ustawy, tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Pouczenie to jest skuteczne w dniu doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W związku z tym, co do zasady, termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, należy liczyć od dnia, w którym zobowiązany otrzymał odpisy tytułów wykonawczych. Termin ten ma charakter zawity, co oznacza, że jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia zobowiązanego do skutecznego dokonania czynności. DIAS podniósł, że w k.p.a. uregulowane zostały zasady doręczania pism, obliczania terminów, jak również warunki, na jakich można przywrócić uchybione terminy i na ich podstawie ocenia się terminowość złożonego środka zaskarżenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów powoduje, że organ egzekucyjny nie ma prawnej możliwości dokonywania jakiejkolwiek merytorycznej oceny zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. DIAS wyjaśnił, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 19.12.2018r. dokonał skutecznych zajęć rachunków bankowych spółki. Ww. zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały uznane za doręczone zobowiązanej Spółce, zgodnie z art. 47 k.p.a. w dniu 19.12.2018 r. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do brzmienia art. 39 ww. ustawy, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23.11.2012r. – Prawo pocztowe, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Natomiast zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Treść przepisu art. 47 ww. ustawy wskazuje tok postępowania w przypadku odmowy przyjęcia pisma przez adresata. Zgodnie z § 1 ww. przepisu, jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23.11.2012r. – Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. Art. 47 § 2 stanowi, że w przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. W przypadku jednostek organizacyjnych korespondencja powinna być doręczona w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Zakres pojęcia osoby uprawnionej, czy też upoważnionej zależy od wewnętrznego podziału funkcji w określonej jednostce, a może wynikać także z przyjętej praktyki. Pojęcie osoby upoważnionej jest szersze od pojęcia pełnomocnika czy reprezentacji. Organ wskazał, że z danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym w rubryce adres siedziby przedmiotowej Spółki widnieje następujący zapis: "ul. A, nr 278, lok.---, miejsc. Ł. kod[...], poczta Ł. kraj POLSKA". Z akt sprawy wynika, iż pracownik doręczający korespondencję w siedzibie zobowiązanej Spółki w Ł. przy ul. A 278, został poinformowany przez osobę w punkcie informacyjnym mieszczącym się w budynku na posesji położonej w Ł. przy ul. A 278, że korespondencja kierowana do spółki odbierana jest w sekretariacie Spółki, który znajduje się w pokoju 101. Organ zwrócił uwagę, że w przypadku osób prawnych i jednostek nie mających osobowości prawnej wolę adresata uzewnętrznia osoba upoważniona do odbioru przesyłki, a takimi osobami były pracownice Spółki znajdujące się w sekretariacie, w którym jak wynikało z informacji pracownika punktu informacyjnego, zwyczajowo doręczana jest korespondencja. Obowiązkiem organów jednostki organizacyjnej i osób prawnych jest takie prawidłowe zorganizowanie jej działania, by doręczenie pism w godzinach pracy i w lokalu ich siedziby było zawsze możliwe. Organ zaznaczył, że pracownik zobowiązanej Spółki, który odmówił przyjęcia korespondencji posługiwał się pieczęcią tej Spółki, a zgodnie z ugruntowanym w judykaturze stanowiskiem, pracownik dysponujący pieczęcią danego podmiotu, obecny w lokalu przeznaczony do obsługi interesantów, jest osobą upoważnioną do odbioru pisma. Za siedzibę i adres spółki z ograniczoną odpowiedzialnością uznaje się dane ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Siedzibą jest określona miejscowość wskazana w umowie spółki. Jeżeli brak w niej takich zapisów, o siedzibie decyduje siedziba zarządu danego podmiotu. Natomiast adres obejmuje nie tylko oznaczenie ulicy, nr domu, ale także nr lokalu w sytuacji, gdy spółka nie zajmuje całego budynku, lecz tylko poszczególne pomieszczenia biurowe. W takim kontekście należy zatem rozumieć użyty w art. 45 k.p.a. administracyjnego zwrot, że doręczeń dokonuje się w lokalu siedziby tych podmiotów. Chodzi tu bowiem o lokal, znajdujący się pod adresem pod jakim działa spółka. Jednocześnie musi to być lokal, który został ujawniony w rejestrze. Tym samym nieuzasadnione, zdaniem organu, są twierdzenia strony skarżącej, że lokalem siedziby jest pokój o danym numerze, przy danej ulicy, gdy dane takie nie wynikają z Krajowego Rejestru Sądowego. W ocenie DIAS nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez pełnomocnika Spółki w zażaleniu zarzut, iż organ egzekucyjny błędnie przyjął, że wszelka korespondencja kierowana do spółki odbierana jest w pokoju 101, tj. sekretariacie Spółki. Jak już bowiem wyżej wskazano, w Krajowym Rejestrze Sądowym, w rubryce: siedziba i adres A Sp. z o.o., nie ujawniono numeru lokalu. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie ulega również wątpliwości, że pracownik Urzędu Skarbowego będąc w siedzibie zobowiązanej Spółki nie mógł doręczyć przedmiotowej korespondencji uprawnionym pracownikom Spółki, z powodu odmowy jej przyjęcia. W związku z tym należało uznać, że korespondencję doręczono Spółce na podstawie art. 47 § 2 k.p.a. tj. w dniu odmowy jej przyjęcia przez adresata. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciach rachunków bankowych doręczono Spółce w dniu 19.12.2018 r. Organ stwierdził, że 7 - dniowy termin do złożenia zarzutów w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego rozpoczął swój bieg w dniu 20.12.2018 r.(tj. od dnia następnego po dniu, w którym nastąpiło doręczenia odpisów tytułów wykonawczych), a zakończył się w dniu 27.12.2018 r. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe zarzuty zostały wniesione przez stronę w dniu 2.01.2019 r.(data nadania pisma w placówce pocztowej). Bezspornym jest więc fakt, iż zarzuty na prowadzone przez organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu. Zdaniem organu w tej sytuacji wniesienie zarzutów po terminie, powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego, a wniesione zarzuty nie podlegają rozpatrzeniu. Tym samym uchybienie terminowi do złożenia zarzutów powoduje, że w analizowanej sprawie zastosowanie znajdzie art 61 a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W skardze A sp. z o.o. w Ł. zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 45 k.p.a. w zw. z art. 47 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy pracownicy sekretariatu szkoły (w tym Dyrektor Szkoły) nie byli osobami upoważnionymi do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej Spółki, a organ dokonywał czynności związanych z doręczeniem pisma w siedzibie szkoły, a nie w lokalu siedziby Spółki, co skutkowało tym, że nie będąc adresatami korespondencji nie mogli odmówić jej przyjęcia w rozumieniu art. 47 k.p.a. i nie powstał skutek fikcji prawnej doręczenia określony wart. 47 k.p.a., a organ winien dokonać doręczenia zastępczego przez awizo stosownie do treści art. 44 k.p.a., co skutkowało tym, ze wobec braku doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązany nie mógł uchybić ustawowemu terminowi na wniesienie zarzutów ; 2. naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organy materiału dowodowego w szczególności błędne przyjęcie przez organy że miejscem odbioru korespondencji kierowanej do Spółki jest Sekretariat Spółki w pok. 101 przy ul. A 278 w Ł. a zastani w tym miejscu pracownicy szkoły byli upoważnieni do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki, w sytuacji gdy lokal ten nie jest lokalem siedziby A Sp. z o.o. a siedzibą Sekretariatu Szkół, których organem prowadzącym jest skarżąca Spółka, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż zobowiązany nie dochował terminowi do złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 3. naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a, poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu I instancji i jego powielenie a w konsekwencji na skutek naruszenia zasady dwuinstancyjności nieuzasadnione przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zobowiązany uchybił terminowi na wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Spółka wniosła o uchylenie postanowień I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia zasadności odmowy wszczęcia postępowania w zakresie rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzania egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów. Zdaniem strony skarżącej nie uchybiła 7-dniowemu terminowi do wniesienia zarzutów, bowiem twierdzenie organu, że w dniu 19 grudnia 2018 r. w siedzibie spółki odmówiono przyjęcia korespondencji od organu egzekucyjnego nie jest prawidłowe. W ocenie strony, doręczający w sytuacji braku osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w siedzibie spółki, powinien podjąć czynności związane z doręczeniem przesyłki w trybie zastępczym przez awizo ( art. 44 k.p.a.) Organ natomiast stoi na stanowisku, że w dniu 19 grudnia 2018 r. w siedzibie spółki na skutek odmowy przyjęcia korespondencji z Urzędu Skarbowego zaistniała podstawa do uznania pisma za doręczone, zatem termin do wniesienia zarzutów upłynął bezskutecznie 27 grudnia 2018 r. Istota sporu sprowadza się więc do oceny prawidłowości zastosowania przez organ art. 47§ 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.pe.a. i w rezultacie prawidłowości uznania, że termin do wniesienia zarzutów przez spółkę rozpoczął bieg w dniu 20 grudnia 2018 r. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, przy czym w myśl § 5 tego artykułu wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a. pkt 9 tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przedmiotowe tytuły wykonawcze z 17 grudnia 2018 r. zawierają takie pouczenie. Z przytoczonego przepisu wynika, że możliwość wniesienia zarzutów przez zobowiązanego ograniczona została do 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. jednoznacznie wynika, że możliwość wniesienia zarzutów jest ograniczona w czasie. Dłużnik może złożyć zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Termin ten uznać należy za termin procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z 3 sierpnia 2012 r., I SA/Kr 849/12 oraz powołane tam poglądy B. Adamiak i J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2008, s. 335 i nast., a także powołane w innych wyrokach poglądy R. Hausera, Z. Leońskiego Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1995, s. 63; wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r., II FSK 3770/14). Przepis ten nie przewiduje żadnych wyjątków, wobec czego, termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest taki sam dla każdego z zarzutów wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, co oznacza, że tylko terminowe ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i podjęcia rozstrzygnięcia. Natomiast, konsekwencją wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu jest brak możliwości rozpoznania ich merytorycznie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, zarzuty zgłoszone po upływie 7 - dniowego terminu są spóźnione i w związku z powyższym nie mogą być one rozpatrzone (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 368/2010 oraz prawomocne wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 843/14, WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2103/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie organy zasadnie uznały, że zarzuty skarżącej spółki wniesione zostały z uchybieniem terminu. Do doręczenia tytułu wykonawczego znajdują odpowiednie zastosowanie – w myśl art. 18 u.p.e.a. – przepisy kodeksu postępowania administracyjnego W myśl art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Stosownie do treści art. 47 § 1 k.p.a., jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (§ 2). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 23 stycznia 2015 r. sygn. I FSK 1975/13 (www.nsa.gov.pl) treść art. 45 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości, że doręczenie pisma w lokalu siedziby takiego podmiotu do rąk osób uprawnionych do odbioru pism jest doręczeniem właściwym, tj. podstawowym, a nie zastępczym. Jest to zatem odpowiednik doręczenia pisma "do rąk własnych" osobie fizycznej. Podkreślił, że przepisy k.p.a. nie przewidują wymogu doręczania pism osobom uprawnionym do reprezentacji podmiotów niebędących osobami fizycznymi (zależnie od rodzaju podmiotu, np. wspólnikowi czy członkowi zarządu spółki). Dlatego wykładnia art. 47 k.p.a., która skutkuje uznaniem, że tylko i wyłącznie taka osoba, jako reprezentująca adresata, byłaby w stanie odmówić przyjęcia pisma w sposób wywołujący skutki doręczenia ze wskazanego przepisu, nie może zostać uznana za prawidłową. Ponadto w orzecznictwie i piśmiennictwie prezentowane jest stanowisko, że obowiązkiem osób prawnych i jednostek organizacyjnych jest taka organizacja pracy, by doręczanie pism w godzinach pracy i w lokalu ich siedziby było zawsze możliwe ( wyrok NSA 24 maja 2004r. sygn. FSK 40/04, wyrok NSA z 2 grudnia 2008 r. I FSK 424/08, wyrok NSA z 4 listopada 2010 r. I FSK 1664/09, G. Łaszczyca w : G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, K.p.a. Komentarz Wyd. III, t.I, teza 4 do art. 45). Przewidziane w przepisach regulujących kwestie doręczeń gwarancje procesowe dla stron i pełnomocników nie mogą być postrzegane jako instrument pozwalający na odraczanie bądź zawieszanie działań organów. W przypadku jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych skutki fikcji doręczenia przewidzianej w art. 47 § 2 k.p.a. zachodzą w sytuacji , gdy odmowy przyjęcia pisma dokonuje w lokalu ich siedziby osoba uprawniona do odbioru pism, której mowa w art. 45 k.p.a. Dla uznania, że dana osoba zastana w lokalu siedziby danej jednostki organizacyjnej może być uznana za osobę uprawnioną do odbioru pism adresowanych do tej jednostki nie jest decydujące istnienie formalnej więzi pracowniczej z jednostką lecz okoliczności faktyczne, przez które należy rozumieć ogół okoliczności wskazujących na to, że jest choćby zwyczajowo upoważniona do odbioru pism. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że uprawnienie do odbioru pism zwykle wynika ze sposobu podziału pracy w konkretnej jednostce organizacyjnej. Może ono wynikać również z pisemnego upoważnienia do odbioru pism. Jednakże osoba doręczająca pismo nie ma obowiązku każdorazowego sprawdzania, czy odbiera je osoba uprawniona do odbioru pism. Obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, aby odbioru dokonywała osoba upoważniona (wyrok NSA z 6 lipca 1999 r., I SA/Po 1829/98, Lex nr 37900), a ponadto podjęcie takich działań organizacyjnych, aby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (postanowienie NSA z 10 maja 1995 r., V SA 1692/94, Lex nr 1689085). W sytuacji gdy jednostka organizacyjna nie ma obsługi, która zwyczajowo zajmuje się wysyłaniem i odbiorem korespondencji (sekretariat, biuro), a żaden z pracowników funkcjonujących w siedzibie jednostki organizacyjnej nie został formalnie upoważniony do odbioru korespondencji, za prawidłowe należy uznać doręczenie pisma do rąk pracownika uprawnionego do sprawowania bieżącej obsługi firmy, załatwiania zwykłych spraw związanych z funkcjonowaniem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z art. 45 k.p.a. nie wynika też aby osoba zajmująca się odbiorem korespondencji dla spółki nie wynika też aby osoba taka musiała mieć oddzielne upoważnienie do odbioru korespondencji od organów administracji. Zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym nie są celem samym w sobie lecz są środkiem służącym celowi jakim jest sprawne procedowanie na danym etapie postępowania, a ponadto mają charakter gwarancyjny dla stron – zabezpieczając prawa procesowe strony przez stworzenie mechanizmów gwarantujących stronie zapoznanie się z treścią kierowanych do niej rozstrzygnięć i pism. Czynności podmiotu doręczającego pismo towarzyszy czynność jego odebrania przez adresata . Przewidując możliwość udaremnienia urzędowego doręczenia pisma przez opornego adresata , ustawodawca w przepisie art. 47 § 2 k.p.a. ustanowił regułę umożliwiającą przypisanie następstwom nieuzasadnionej odmowy przyjęcia pisma przez adresata skutków równoważnych doręczeniu właściwemu. W ocenie sądu ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi wątpliwości i stanowił wystarczającą podstawę do uznania, że znajdująca się w dniu 19 grudnia 2018r. w sekretariacie spółki pracownica, która odmówiła odbioru korespondencji z US, była osobą uprawnioną do odbioru pism adresowanych do spółki. Z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że siedziba skarżącej spółki mieści się w Ł. ul. A nr 278, lok.---.( odpis z Krajowego Rejestru Sądowego k-28 akt adm.) 19 grudnia 2018 r. pracownik organu egzekucyjnego, doręczający odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu, w siedzibie spółki w Ł. przy ul. A 278, został poinformowany przez osobę w punkcie informacyjnym przy ul. A 278, że korespondencja kierowana do spółki odbierana jest w sekretariacie, który znajduje się w pokoju 101. Z notatki sporządzonej przez tego pracownika (k. 30 akt admin.) wynika, że pracownica sekretariatu odmówiła przyjęcia korespondencji z Urzędu Skarbowego i powiedziała, że ma zakaz odbierania takiej korespondencji do końca roku. Dyrektor Szkoły, która została poproszona przez pracownicę, również odmówiła przyjęcia korespondencji wskazując, że nie ma uprawienia do jej odbioru. Notatkę sporządzoną na tę okoliczność przez pracownika US podpisała Dyrektor Szkoły B. M. z pieczątką "Dyrektor Szkoły" oraz opatrzono ją pieczątką: A sp. z o.o. [...] Ł., ul. A 278..." Pieczątka zawiera również numer NIP, REGON, KRS skarżącej spółki wraz z nr telefonu i faksu. Powyższa notatka stanowiła podstawę do uznania przez organ, że adresat odmówił 19 grudnia 2018 r. przyjęcia pisma – adnotacja pracownika na zwrotnym potwierdzeniu odbioru opatrzona jego podpisem. Stosownie do treści art. 47 § 1 k.p.a., jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (§ 2). Warunkiem jest prawidłowe udokumentowanie faktu odmowy przyjęcia pisma , przy czym kompetencję do odmowy przyjęcia pisma ma wyłącznie jego adresat. W ocenie sądu w niniejszej sprawie w sposób należyty udokumentowano fakt odmowy przyjęcia pisma z US. W aktach znajduje się przesyłka ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na którym pracownik US odnotował : "odmowa przyjęcia ,spisano na tę okoliczność notatkę z 19.12.2018 r." i opatrzył powyższe podpisem z pieczątką i datą. Notatka sporządzona przez pracownika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] – starszego kontrolera skarbowego P. B. z 19 grudnia 2018 r. potwierdza skuteczność doręczenia ww. tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu potwierdza, opisując szczegółowo okoliczności podjętej próby doręczenia ww. korespondencji skierowanej do skarżącej spółki. Sporządzając powyższą notatkę, pracownik skorzystał z uprawnień art. 72 k.p.a., zgodnie z którym, czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub w toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Bardziej szczegółowo okoliczności doręczania korespondencji z US przedstawia notatka z dnia 18 kwietnia 2019 r., do której załączono zdjęcie tablicy informacyjnej, z której wynikało, że budynku przy ul A 278 w Ł. stanowiącym siedzibę A spółki z o.o. na I piętrze pod nr 101 mieści się sekretariat, dyrekcja i pokój prezesa Z informacji z KRS wynika, że skarżąca spółka ma pod tym adresem swoją siedzibę. Poza nr posesji w KRS nie wskazano nr lokalu, w którym konkretnie spółka ma siedzibę. W tej sytuacji trafnie przyjęto, że w miejscu gdzie mieści się sekretariat należy doręczać korespondencję dla spółki. Takiej zresztą informacji udzieliła pracownikowi US osoba w punkcie informacyjnym i to wynika też z tablicy informacyjnej. Okoliczność, że sekretariat spółki był jednocześnie sekretariatem szkoły prowadzonej przez spółkę nie może mieć dla sprawy znaczenia skoro osoby znajdujące się w tym pomieszczeniu, w siedzibie spółki, posługiwały się pieczątką spółki. Dyrektor Szkoły B. M., która również odmówiła odbioru pisma, dysponowała pieczątką spółki zawierającą jej wszystkie dane identyfikujące jak nazwa, siedziba, NIP, KRS, REGON czy też numery telefonów. Dane te zgodne są z danymi wynikającymi z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Organ miał więc pełne podstawy do uznania, że odmowa przyjęcia pisma pochodziła od osoby uprawnionej do odbioru pism adresowanych do spółki i rodzi skutki przewidziane w art. 47 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, w tej sytuacji pracownik sekretariatu był osobą rzeczywiście uprawnioną do odbioru korespondencji stosownie do treści art. 45 k.p.a. O okoliczności tej świadczy również stwierdzenie pracownicy zawarte w notatce z 19 grudnia 2018 r., że "ma zakaz odbierania korespondencji z urzędu skarbowego do końca roku". Okoliczności faktyczne sprawy wskazują więc wręcz na tworzenie utrudnień przez spółkę przy odbiorze kłopotliwej dla niej korespondencji, co nie może być akceptowane. Doręczenie pisma w siedzibie jednostki organizacyjnej jest zwykłym sposobem doręczenia, a obowiązkiem zarządu spółki jest takie zorganizowanie jej działalności aby taka forma doręczenia była możliwa. Twierdzenie, że w sekretariacie znajdującym się w siedzibie spółki nie ma osób upoważnionych do odbioru pism do niej kierowanych, w połączeniu ze stwierdzeniem pracownika o zakazie odbioru korespondencji z US do końca roku, wskazuje ,że spółka zmierzała do celowego utrudnienia skutecznego doręczenia jej pism przez organy skarbowe. W wyroku z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. I FSK 1975/13 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że "osoba uprawniona do odbioru pism" musi być odczytywany generalnie, tj. jako osoba ogólnie (bez rozróżniania nadawców czy sposobu doręczania pism) zajmująca się odbiorem korespondencji skierowanej do spółki, gdyż z art. 45 k.p.a. nie wynika, by osoba taka musiała mieć oddzielne upoważnienie do odbioru korespondencji od organów administracji publicznej. Jak już powyżej wskazano, w przypadku jednostek organizacyjnych korespondencja powinna być doręczona w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Sąd podziela pogląd, że obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, aby czynności tej dokonywała osoba upoważniona i to właśnie ta jednostka ponosi odpowiedzialność za właściwe zorganizowanie przyjmowania pism i obiegu korespondencji (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2952/14, postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2335/13, postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 474/11). Nie ma zatem racji strona skarżąca podnosząc, że doręczający powinien zastosować tryb doręczenia zastępczego przez awizo z art. 44 k.p.a., skoro pracownik organu egzekucyjnego nie mógł doręczyć korespondencji spółce z powodu odmowy jej przyjęcia. Nie było podstaw do pozostawienia zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru, o którym stanowi art. 44 § 2 k.p.a. Podstawę do wydania rozstrzygnięcia w sytuacji uchybienia przez stronę terminu do wniesienia zarzutów stanowi art. 61a § 1 k.p.a., choć orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite w określeniu formy, w jakiej należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. Z jednej strony przyjmuje się, że powinno się wówczas oddalić zarzuty (wyrok WSA w Białymstoku z 15 stycznia 2009 r., I SA/Bk 361/08) bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyrok WSA w Poznaniu z 9 lipca 2008 r., I SA/Po 443/08), bądź umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów (wyrok NSA z 24 października 2000 r., I SA/Ka 712/99; wyrok NSA z 8 lutego 1994 r. SA/Wr 1463/93) albo nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok NSA z 1 października 1999 r., I SA/Lu 722/98; wyrok WSA w Łodzi z 24 kwietnia 2008 r., III SA/Łd 19/08). Sądy administracyjne akceptują również tego typu rozstrzygnięcia jak odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny pierwszej instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (por. wyrok WSA w Gdańsku z 27 listopada 2013 r., I SA/Gd 1017/13). W wyroku z 11 stycznia 2017 r., II FSK 3770/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w takiej sytuacji właściwa będzie podstawa z art. 61a § 1 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn. Wniesienie zarzutów po terminie powoduje bowiem, że postępowanie nie może być wszczęte. W ten sposób rozstrzygnięcie organu najpełniej wyraża konsekwencje w postaci bezskuteczności dokonanej przez stronę czynności procesowej. Sąd w rozpoznawanej sprawie podziela powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Takie też stanowisko zajęły organy obu instancji w niniejszej sprawie. W myśl powołanego przepisu art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Niewątpliwie uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, znajduje właśnie zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. nakazujący wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów stanowi właśnie inną niż wniesienie żądania przez osobę nie będącą stroną, uzasadnioną przyczynę, z powodu której postępowanie nie może być wszczęte. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organy materiału dowodowego. W ocenie Sądu materiał dowodowy został zebrany z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. , a jego ocena jest logiczna i spójna. Zdaniem Sądu dowody zawarte w aktach sprawy dają podstawę do twierdzenia, że 19 grudnia 2018 r. osoba upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej spółki odmówiła przyjęcia odpisów tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu i od 20 grudnia 2018 r. należy liczyć początek biegu terminu do wniesienia zarzutów. Prawidłowo organy ustaliły, że termin upłynął bezskutecznie 27 grudnia 2018 r., a zarzuty wniesione 2 stycznia 2019 r. złożone zostały z uchybieniem terminu. Skutkiem uchybienia terminowi określonemu w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. jest bezskuteczność środka zaskarżenia wniesionego w trybie zarzutów. W świetle powyższego brak podstaw do uwzględnienia stanowiska Skarżącej o wadliwym zastosowaniu art. 47 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., gdyż organy zasadnie przyjęły, że powyższe okoliczności przedstawione w ww. notatce jednoznacznie wskazują na odmowę w dniu 19 grudnia 2018 r. przyjęcia przez spółkę skierowanej do niej korespondencji w zakresie postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. d.j.