III SA/Łd 722/16

Dnia 28 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 roku sprawy ze skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu J. Z. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł., ul. [...] kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej W. F. z urzędu. Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] skierował W.F. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie kategorii C+E. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w dniu 2 marca 2015 r. wpłynął do urzędu wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., skierowany na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, o sprawdzenie kwalifikacji W.F. w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 10 do 15 października 2012 r. Organ administracji publicznej I instancji powołując się na art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy oraz art. 99 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 o kierujących pojazdami stwierdził, że przekroczenie przez kierującego limitu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wywołuje skutek zatrzymania prawa jazdy i skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Strona została pouczona o przysługującym odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Starosta poinformował stronę ponadto, iż w jego ocenie terminem wystarczającym do złożenia egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy jest termin do dnia 2016-05-30. W.F. odwołał się od decyzji Starosty [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że Sąd Rejonowy w Opocznie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt [...] orzekł wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu drogowym na okres 1 roku. Okres zatrzymania prawa jazdy orzeczony został na okres od 10 października 2012 r. do 15 października 2013 r. Decyzją Starosty [...] z dnia 19 lutego 2013 r. cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami na ww. okres. Po wykonaniu środka karnego w 2013 r. zwrócono mu prawo jazdy. W dniu 3 marca 2016 r. otrzymał jednak pisma, z których wynika, że wszczęto postępowania w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, skierowania na badania psychologiczne i zatrzymania prawa jazdy. Nie wie dlaczego w 2013 r. nie otrzymał żadnego wezwania na egzamin kontrolny i badania psychologiczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając przyjęte stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) – dalej zwanej: "ustawa" kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. W myśl art. 130 ust. 1 pkt 1 ustawy Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zasady prowadzenia wymienionej ewidencji i punktowania oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. ( Dz.U. z 2012 r., poz. 488). Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia komendant wojewódzki policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii prawa jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. W myśl § 7 ust. 2 rozporządzenia stosowny wniosek sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych. Natomiast stosownie do § 4 ww. rozporządzenia wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że decyzja o skierowaniu osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma charakter związany. Oznacza to, iż w przypadku zaistnienia okoliczności opisanych w danym przepisie prawa organ administracyjny jest zobowiązany nałożyć na obywatela, w drodze decyzji administracyjnej, określony w przepisie obowiązek. Zarówno treść tego obowiązku jak i jego zakres oraz sposób jego wykonania nie podlegają uznaniu organu orzekającego w sprawie, bowiem elementy te również wynikają z treści danej normy prawnej. W niniejszej sprawie organ I instancji wszczął postępowanie na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 23 lutego 2016 r. o skierowanie W.F. na badania psychologiczne i kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, z których wynika, że w okresie od dnia 10 do 15 października 2012 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 33 punkty. Jak wynika z przekazanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu 15 czerwca 2016 r. kopii dokumentów za wykroczenie popełnione w dniu 10 października 2012 r. skarżący otrzymał mandat karny. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt [...] skarżący został skazany za wykroczenia popełnione w dniu 15 października 2012 r. polegające na tym, że będąc w stanie nietrzeźwości wykonał manewr wyprzedzania na oznakowanym przejściu dla pieszych i linii podwójnej ciągłej oraz przekroczył dozwolona prędkość o 36 km/h, a także naruszył obowiązek korzystania z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy. Za przestępstwo z art. 178a § 1 kk, popełnione także w dniu 15 października 2012 r. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt [...]. Tym ostatnim wyrokiem orzeczono w stosunku do skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku, liczony od dnia 15 października 2012 r. Konsekwencją tego wyroku było cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w orzeczonym zakresie, czyli od 15 października 2012 r. do 15 października 2013 r. Po zakończeniu tego okresu zwrócono skarżącemu prawo jazdy. Wówczas Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie miał jeszcze wiedzy, że skarżący przekroczył dopuszczalny limit punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z akt sprawy wynika bowiem, iż wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z sygn. akt [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. otrzymał w dniu 5 lutego 2016 r. Dopiero wówczas okazało się, że W.F. posiada na swym koncie w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego łącznie 33 punkty, a ponadto, że są to punkty ostateczne. Tym samym komendant był zobowiązany wystąpić do starosty o zastosowanie określonych sankcji przewidzianych ustawą o kierujących pojazdami. Kolegium wyjaśniło, że organy administracji orzekające w przedmiocie skierowania danego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania liczy punktów przypisanych skarżącemu za naruszenia prawa o ruchu drogowym. Organ I instancji był zatem zobowiązany wnioskiem komendanta potwierdzającym, że skarżący w okresie krótszym niż jeden rok otrzymał łącznie 33 punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skoro tak, to starosta zobligowany był do wydania – na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym - decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. W.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję organu odwoławczego, żądając jej uchylenia oraz zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi podniósł, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt [...] orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Okres zatrzymania prawa jazdy orzeczono od 10 października 2012 r. do 15 października 2013 r. Na mocy decyzji starosty [...] z dnia 19 lutego 2013 r. cofnięto skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami na ww. okres. Po wykonaniu środka karnego w 2013 r. zwrócono mu prawo jazdy. Po tym czasie ponownie rozpoczął pracę zarobkową jako kierowca. Dopiero w 2016 r. dowiedział się o skierowaniu na badania kontrolne w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych. Mimo próśb o wyjaśnienie organ administracji nie wyjaśnił mu dlaczego dopiero po trzech latach otrzymał zawiadomienie o ponownym zatrzymaniu prawa jazdy. W sytuacji, gdy decyzja zostanie utrzymana w mocy, to prawo jazdy zostanie mu ponownie zabrane za to samo przewinienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty wcześniej przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 31 października 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 6 lutego 2017 r. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Podniósł, że organ I instancji w treści decyzji zakreślił termin, w który skarżący powinien złożyć egzamin kontrolny. Postępowanie to uznać należy za niezgodne z obowiązującym prawem, ponieważ przepis art. 114 ust. 1 lit. b ustawy nie określa terminu sprawdzenia kwalifikacji ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. W przepisach o ruchu drogowym nie ma podstaw do określenia przez organ terminu wykonania analizowanego skierowania, więc decyzja Starosty [...], którą utrzymał w mocy organ odwoławczy wydana została bez podstawy prawnej, a zatem sprzecznie z art. 6 k.p.a. i w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest nieważna i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej: p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, tj. ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić ich nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji nie wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że przepis, do którego odsyła art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, stanowi w ust. 1, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się zaś odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 – 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się, zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy, po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy – 20 punktów). Wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b). Użyty przez ustawodawcę w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy zwrot, że osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami "podlega" kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji oznacza, że kompetencja starosty do orzeczenia w drodze decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie tego uprawnienia ma charakter związany, wykluczający tym samym jakąkolwiek sferę uznania administracyjnego, a warunkiem wydania decyzji w tym przedmiocie jest stwierdzenie, w oparciu o wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, że osoba posiadająca uprawnienie przekroczyła 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Jak wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 23 lutego 2016 r. r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżący w okresie od 10 do 15 października 2012 r. otrzymał łącznie 33 punkty. W dniu 10 października 2012 r. - 5 punktów oraz w dniu 15 października 2012 r. 28 punktów (odpowiednio – 18 punktów i 10 punktów). Wobec tak ustalonego stanu faktycznego organy prawidłowo skierowały skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, gdyż jak wyżej wskazano, organ związany jest informacją komendanta wojewódzkiego policji co do liczby punktów karnych. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. I OSK 855/12, w którym uznano, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Jeżeli jedynie komendant wojewódzki policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Zatem organy administracyjne w postępowaniu w sprawie o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji związane były liczbą punktów wpisanych do ewidencji kierowców. Stosownie bowiem do treści § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wniosek, o którym mowa w ust. 1 (o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji), sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 7 do rozporządzenia. Bezsporne w sprawie pozostaje, iż w okresie krótszym niż 1 rok skarżący kilkukrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, w związku z czym otrzymał 33 punkty. Starosta po otrzymaniu wniosku komendanta Policji, zawierającego informacje o ilości naliczonych punktów, miał obowiązek skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Komendant Policji w Ł. pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r. wyjaśnił stronie przyczyny wystąpienia z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami dopiero w miesiącu lutym 2016 r. Komendant dopiero w dniu 5 lutego 2016 r. otrzymał wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie sygn. akt [...], dotyczący wykroczenie popełnionego 15 października 2012 r. W dacie otrzymania wyroku wpis tymczasowy w ewidencji kierowców stał się wpisem ostatecznym i łącznie z innym wpisem ostatecznym spowodował przekroczenie liczby 24 punktów w okresie rocznym. To przekroczenie stanowiło podstawę skierowania wniosku do Starosty [...] o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wobec powyższego nie może zostać uznany za zasadny zarzut skargi niewyjaśnienia stronie, dlaczego dopiero po upływie 3 lat otrzymała zawiadomienie o obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. W ocenie Sądu także nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko pełnomocnika strony, iż w decyzji organu I instancji zakreślono termin złożenia egzaminu kontrolnego. Konsekwencją tego uchybienia miało by zatem być uznanie decyzji za nieważną. Zdaniem Sądu powyższa informacja udzielona stronie przez Starostę nie może zostać uznana za nakazanie kierowcy zgłoszenia się na egzamin w konkretnym terminie. Starosta, jako organ administracji publicznej, zajmuje się m.in. wydawaniem decyzji o skierowaniu kierowców na egzamin kontrolny. Dysponuje on zatem wiedzą o faktycznych terminach umożliwiających przystąpienie do egzaminu. Udzielając stronie powyższej informacji umożliwił jej podjęcie skutecznych czynności zmierzających do złożenia egzaminu w sposób wykluczający powstanie podejrzeń, iż zlekceważyła decyzję organu i nie poddała się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie kategorii w decyzji tej określonej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Dlatego też należało, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. D.CZ.