III SA/Łd 723/07

Dnia 14 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego z naruszeniem prawa p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Po rozpoznaniu wniosku E. Z. z dnia 16 czerwca 2006 roku o wyrównanie dodatku mieszkaniowego za okres od dnia 1 stycznia 2001 roku do dnia 30 czerwca 2001 roku, decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając na podstawie art. 145a i art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 k.p.a. stwierdziło, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie dodatku mieszkaniowego została wydana z naruszeniem prawa lecz nie może być uchylona, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzji administracyjna odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Pouczając jednocześnie stronę postępowania, że od niniejszej decyzji stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. W dniu 2 października 2007 roku, zgodnie z udzielonym pouczeniem E. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego z naruszeniem prawa, która wydana została w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, a więc jest decyzją organu pierwszej instancji. Stosownie bowiem do treści art. 150 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Od decyzji natomiast wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 k.p.a.). Niewyczerpanie zatem przez stronę – przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego – środka zaskarżenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi. Na marginesie należy także zauważyć, że stanowiska w zakresie niedopuszczalności niniejszej skargi nie zmienia również fakt, iż zaskarżona decyzja zawiera wadliwe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zamiast pouczenia o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż tego rodzaju mylne pouczenie nie zwalnia strony od konieczności wyczerpania środków odwoławczych przed wniesieniem skargi do Sądu. Rodzi natomiast skutek w postaci możliwości domagania się przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o ile wskutek wadliwego pouczenia termin ten upłynął. W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia służących w toku postępowania administracyjnego, a skarga na rozstrzygnięcie organu administracji pierwszej instancji jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił. A.Ł.