III SA/Łd 723/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. i W. K. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę W. K. Postanowieniem z [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez P. K. od decyzji z [...] nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Na powyższe postanowienie skargę wnieśli P. K. i W. K. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Organ administracji wyjaśnił, że w sprawie W. K. zostały wydane inne postanowienia o innych numerach porządkowych. Nie zostały jednak wskazane w skardze. W piśmie z 12 grudnia 2019 r. organ administracji wyjaśnił, że P. K. złożył wniosek elektronicznie 14 czerwca 2018 r. W. K. nie był stroną postępowania wszczętego wnioskiem P. K. W sprawie W. K. toczyło się odrębne postępowanie wszczęte jego wnioskiem także złożonym elektronicznie 14 czerwca 2018 r. Postępowanie to zostało zakończone decyzją nr [...] Kierownika Biura Powiatu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w B. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z 19 lutego 2019 r., znak [...]. Od decyzji tej W. K. wniósł odwołanie. [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał postanowienie nr [...] w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Przejawia się on tym, że wnoszący skargę działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z obowiązku (por. postanowienia WSA w Gliwicach: z 5 czerwca 2012 r., III SA/Gl 672/12; z 20 maja 2019 r., II SA/Gl 157/19). Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa. Przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., II FSK 2500/10). Istotą więc legitymacji skargowej jest uprawnienie podmiotu do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Szczecinie z 16 października 2015 r., II SA/Sz 1138/15). W niniejszej sprawie za podmiot legitymowany do wniesienia skargi uznać należy wyłącznie P. K., który jako uprawniony rolnik 14 czerwca 2018 r. złożył wniosek o przyznanie płatności na 2018 r. Tylko P. K. był stroną postępowania wszczętego tym wnioskiem i adresatem wydanej w wyniku jego rozpoznania decyzji Kierownika Biura Powiatu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w B. z [...] nr [...], znak [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Tylko P. K. był adresatem zaskarżonego postanowienia z [...] nr [...], które zostało wydane na skutek jego wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania od wymienionej wyżej decyzji z [...] Okoliczność, że W. K. i P. K. podpisywali wspólnie pisma kierowane do organów administracji i udzielili pełnomocnictwa adwokatowi T. K., nie może zmienić w tym wypadku statusu W. K. w postępowaniu administracyjnym toczącym się na skutek wniosku P. K. i nie pozwala uznać, że jest on podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że w sprawie W. K. toczyło się odrębne postępowanie wszczęte na skutek jego wniosku również z 14 czerwca 2018 r. Postępowanie to zostało zakończone decyzją nr [...] Kierownika Biura Powiatu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w B. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z [...], znak [...]. Na kierowanych do organów administracji pismach podpisanych przez W. K. widnieje znak tej sprawy, co oznacza, że w istocie dotyczyły one jego własnej, odrębnej sprawy, która toczyła się na skutek jego wniosku z 14 czerwca 2018 r. W pełnomocnictwie udzielonym adwokatowi T. K. w postępowaniu administracyjnym obok decyzji z [...]., wydanej w sprawie P. K., wskazano również decyzję z 19 lutego 2019 r. wydaną w sprawie W. K. W skardze wniesionej w niniejszej sprawie nie wskazano jednak żadnego z rozstrzygnięć, które dotyczyłoby sprawy administracyjnej W. K. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że W. K. jest osobą uprawnioną do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W konsekwencji tego jego skarga podlega odrzuceniu, gdyż jako pochodząca od nieuprawnionego podmiotu jest niedopuszczalna. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu. a.k.