III SA/Łd 725/07

Dnia 12 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP postanawia odrzucić skargę W dniu 22 października 2007 roku A. K. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP. W dniu 16 listopada 2007 roku doręczono skarżącemu wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 złotych. W treści wezwania pouczono skarżącego, że nieuzupełnienie braku skargi w terminie 7 dni, skutkować będzie jej odrzuceniem. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W dniu 26 listopada 2007 roku skarżący przesłał za pośrednictwem Wojewody [...] pismo, w którym oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skarżącego wezwano do uzupełnienia braku skargi – brak ten jest brakiem o charakterze fiskalnym (art. 230 § 1 i 2 ustawy). Skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi, pomimo doręczenia mu w dniu 16 listopada 2007 roku wezwania do usunięcia braku skargi i upływu przepisanego terminu. Termin do uzupełnienia braku skargi upłynął w dniu 23 listopada 2007 roku. Termin ten jest terminem ustawowym i nie może być skracany ani przedłużany. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, wezwanie zostało odebrane osobiście przez skarżącego. Stwierdzić zatem należy, że został on skutecznie pouczony o skutkach prawnych jakie wiążą się z niewykonaniem zarządzenia w terminie. Wyjaśnić nadto należy, że Sąd nie miał podstaw do umorzenia postępowania w związku z cofnięciem skargi, bowiem brak jest możliwości cofnięcia skargi, która nie została skutecznie wniesiona. Warunkiem nadanie skardze biegu jest uzupełnienie jej braków formalnych i jej właściwe opłacenie. Jednakże zarówno umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, jak i odrzucenie skargi, powodują ten sam efekt kończąc postępowanie bez jego merytorycznego rozpoznania. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu.