III SA/Łd 725/25

Dnia 22 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi N. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 22 lipca 2025 roku nr SKO.4180.75.25 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia 22 lipca 2025 r. nr SKO.4180.75.25 - po rozpatrzeniu odwołania N. B. od decyzji Starosty Wieruszewskiego z dnia 13 czerwca 2025 r. nr KD.5410.6.198.2025 o nałożeniu na N. B. kary pieniężnej w wysokości 250 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z zm.), dalej k.p.a. oraz art. 140mb ust. 6 i art. 140n ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 z zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją z 13 czerwca 2025 r. Starosta Wieruszewski nałożył na N. B. karę pieniężną w wysokości 250 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu w terminie 30 dni od dnia zbycia pojazdu, przewidzianego w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że strona w dniu 25 stycznia 2025 r. zbyła pojazd marki WM MEYER, nr rej [...]. Wobec tego miała obowiązek zgłosić jego zbycie do dnia 24 lutego 2025 r., którego to obowiązku nie dopełniła. Naruszenie przedmiotowego obowiązku w myśl art. 140mb ust. 6 Prawa o ruchu drogowym podlega karze pieniężnej w wysokości 250 zł. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: 1) art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez organ całokształtu okoliczności sprawy, w tym sytuacji osobisto-zdrowotnej oraz faktu zgłoszenia przez nią zbycia pojazdu; 2) art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na wiek i stan zdrowia; 3) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do organu administracji publicznej, albowiem strona zgłosiła do organu administracji publicznej w terminie fakt zbycia pojazdu; 4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji na jakich faktach i dowodach organ I instancji przyjął, że strona zgłosiła zbycie pojazdu z przekroczeniem terminu, nie wskazał w uzasadnieniu decyzji kto przyjął zgłoszenie oraz gdzie i przez kogo została urzędowo odnotowana data nadania (złożenia) i data przyjęcia zgłoszenia zbycia pojazdu, a zatem brak jest elementarnych podstaw składowych uzasadnienia decyzji; 5) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania w sprawie, pomimo braku podstaw faktycznych do jego prowadzenia na skutek zawiadomienia organu przez stronę w terminie o zbyciu pojazdu. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy powyższą decyzję organu i instancji. W uzasadnieniu organ odwołał się do treści art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Organ wskazał, ze naruszenie obowiązku z powyższego przepisu podlega administracyjnej karze pieniężnej stosownie do art. 140mb ust. 6 p.r.d., który to przepis stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o zbyciu pojazdu w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 250 zł. Zgodnie z art. 140n ust. 1 w zw. z ust. 2 p.r.d. przedmiotowa kara pieniężna jest nakładana przez starostę w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 140n ust. 6 p.r.d. do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Kolegium wyjaśniło, że N. B. 25 stycznia 2025 r. zbyła pojazd marki WM MEYER, nr rej [...]. Potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy umowa kupna-sprzedaży samochodu zawarta w dniu 25 stycznia 2025 r. W umowie jako sprzedawcę wskazano stronę, a jako nabywcę pojazdu G. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W., oddział w W.1. Organ podniósł, że sprzedająca była zobowiązana dokonać zgłoszenia zbycia pojazdu do dnia 24 lutego 2025 r. Fakt niedopełnienia przez N. B. obowiązku określonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. jest bezsporny, gdyż jak wynika z akt sprawy ostatecznie w dniu 26 lutego 2025 r. skarżąca dokonała zawiadomienia o zbyciu, zatem już po wymaganym terminie. Wobec tego organ I instancji był zobligowany do nałożenia kary pieniężnej. Wysokość kary za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu zarejestrowanego pojazdu określona jest wprost w przepisach prawa i wynosi 250 zł. Zgodnie zaś ze wskazanym powyżej art. 140n ust. 6 p.r.d. do kar pieniężnych za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu nie stosuje się przepisów k.p.a. pozwalających na miarkowanie wysokości kary (art. 189d k.p.a.) bądź pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary w przypadku, gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (art. 189f k.p.a.). Nie znajduje również zastosowania art. 189e k.p.a. przewidujący wyłączenie karalności naruszenia prawa, do którego doszło na skutek działania siły wyższej. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności podniesione przez sprzedającą w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego reguły wyrażone w art. 7, art. 77, art. 8 i 10 k.p.a. nie zostały w żaden sposób naruszone, a zarzuty zawarte w odwołaniu są chybione. Organ wydał decyzją na podstawie całego zebranego w sprawie w sposób wyczerpujący i kompleksowy materiału dowodowego dając temu wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zarzut dotyczący niewielkiej wartości zbytego pojazdu, w ocenie Kolegium nie ma znaczenia przy ustalaniu wysokości nakładanej kary. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu zgłoszenia przez stronę zbycia pojazdu w terminie, Kolegium wyjaśniło, że w materiale dowodowym sprawy znajduje się wypełnione przez stronę zawiadomienie sporządzone w dniu 26 lutego 2025 r. o zbyciu przedmiotowego pojazdu skierowane do organu I instancji z prezentatą potwierdzającą złożenie zawiadomienia do Starostwa Powiatowego w Wieruszowie w dniu 26 lutego 2025 r. Strona nie załączyła do odwołania żadnych dowodów potwierdzających złożenie zawiadomienia o zbyciu pojazdu w innym terminie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi N. B. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: 1) art. 7 i art 77 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez organ II instancji całokształtu okoliczności sprawy (w tym sytuacji osobisto- zdrowotnej skarżącej) oraz faktu zgłoszenia przez skarżącą faktu zbycia pojazdu; 2) art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie skarżącej wzięcia czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na wiek i stan zdrowia; 3) art 8 k.p.a. przez naruszenie zasady zaufania obywatela do organu, albowiem skarżąca zgłosiła do organu administracji publicznej w terminie fakt zbycia pojazdu; 4) art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji na jakich faktach i dowodach organ II instancji przyjął, że skarżąca zgłosiła zbycie pojazdu z przekroczeniem terminu, nie wskazał w uzasadnieniu decyzji kto przyjął zgłoszenie oraz gdzie i przez kogo została urzędowo odnotowana data nadania (złożenia) i data przyjęcia zgłoszenia zbycia pojazdu, a zatem brak jest elementarnych podstaw składowych uzasadnienia decyzji. Tym samym organ II instancji powielił uchybienia organu I instancji; 5) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania w sprawie, pomimo braku podstaw faktycznych do jego prowadzenia na skutek zawiadomienia organu I instancji przez skarżącą w terminie o zbyciu pojazdu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca podtrzymała argumentację zaprezentowaną w toku postępowania administracyjnego. Podkreśliła, że zawiadomienia o zbyciu pojazdu dokonała na sam koniec dnia pracy w ostatnim dniu ustawowego terminu przewidzianego do takiego zgłoszenia. Natomiast organ I jak i II instancji w ogóle nie odniósł się i nie wyjaśnił w uzasadnieniu skarżonej decyzji kto przyjął zgłoszenie zbycia pojazdu oraz gdzie i przez kogo została urzędowo odnotowana data nadania (złożenia) i data przyjęcia zgłoszenia zbycia pojazdu, a zatem brak jest elementarnych podstaw składowych uzasadnienia decyzji, co samo w sobie winno skutkować jej uchyleniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z 14 listopada 2025 r. sygn. III SPP/Łd 135/25 starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 22 lipca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 250 złotych za niewypełnienie w terminie obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu. Kontrola przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, że w sprawie nie zachodzą podstawy do uchylenia wydanych w sprawie decyzji albowiem odpowiadają one prawu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.), dalej p.r.d. Zgodnie z art. 78 ust. 2 p.r.d. właściciel pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o: 1) zbyciu pojazdu; 2) zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. Natomiast art. 140mb ust. 6 p.r.d. stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o zbyciu pojazdu w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 250 zł. W świetle art. 140n ust. 1 i ust. 2a p.r.d. kara ta jest nakładana w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez starostę. W rozpoznawanej sprawie z zebranych dowodów wynika, że skarżąca sprzedała przyczepę WM MEYER nr rej [...] w dniu 25 stycznia 2025 r. (k. 1a akt admin.), zatem 30-dniowy termin na zawiadomienie organu o zbyciu przyczepy rozpoczął swój bieg 26 stycznia 2025 r. i upłynął bezskutecznie 24 lutego 2025 r. Skarżąca złożyła zawiadomienie o zbyciu wraz z umową sprzedaży w dniu 26 lutego 2025 r., o czym świadczy prezentata organu z datą: "26.02.2025" (k. 1 akt admin.), czyli po upływie 30-dniowego terminu. W toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze do sądu skarżąca podniosła, że zawiadomienie złożyła w organie w ostatnim dniu ustawowego terminu pod koniec dnia pracy urzędu. Zarzuciła, że na zawiadomieniu jest nieprawidłowa data. Odnosząc się do powyższego należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, że skarżąca nie załączyła do odwołania żadnych dowodów potwierdzających złożenie zawiadomienia w innym terminie. Należy również podkreślić, że w górnej części zawiadomienia o zbyciu również widnieje data: "26.02.2025". Druk ten skarżąca złożyła osobiście w siedzibie organu w dniu 26 lutego 2025 r., czego dowodem jest prezentata i podpis pracownika. Sąd zwraca uwagę, że do zawiadomienia skarżąca złożyła także umowę kupna -sprzedaży samochodu, na której widnieje pieczęć organu z adnotacją: "zawiadomiono w dniu 26 lutego 2025 w Wydziale Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego w Wieruszowie o zbyciu pojazdu nr rej. [...]". Podsumowując stwierdzić należy, że dwa złożone przez skarżącą dokumenty opatrzone są datą: 26.02.2025. Odnosząc się do zarzutu strony, że organ nie wskazał danych osobowych i trybu, w jakim doszło do przyjęcia zgłoszenia, wskazać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Granice postępowania odwoławczego wyznaczają zasady postępowania administracyjnego, w tym, zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta rozwinięcie swoje znajduje w art. 77 § 1 k.p.a., jak też w art. 80 k.p.a. Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest zatem ustalić zakres postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, poddać ocenie materiał dowodowy, ewentualnie materiał ten uzupełnić w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy następnie usunąć stwierdzone naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego o ile organ odwoławczy naruszenia takiego się dopatrzy w orzeczeniu organu niższej instancji. Sąd zauważa, że organ w treści zaskarżonej decyzji ustosunkował się do twierdzenia skarżącej i nie znalazł potrzeby prowadzenia w tym zakresie dalszego postępowania. Działanie organu jest zatem zgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a organ nie jest zobowiązany do prowadzenia nieograniczonego postępowania dowodowego. Nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania inspektora przyjmującego dokumenty ani tym bardziej wyjaśniania, czy tego dnia doszło również do podobnych omyłek. Sąd podzielił również stanowisko organów, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 189f i art. 189d k.p.a., czyli możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz miarkowanie jej wysokości. Stosownie do treści art. 140n ust. 6 p.r.d. do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. Przepis ten wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2024 r. na mocy art. 26 pkt 8 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1394), a zatem ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie (skarżąca zbyła przyczepę w dniu 25 stycznia 2025 r.). Nie można tracić z pola widzenia tego, że zawiadomienie o zbyciu pojazdu jest czynnością o niewielkim stopniu formalności, polegającą na przekazaniu informacji w dowolnej formie (osobiście w siedzibie organu, za pośrednictwem operatora pocztowego bądź przez platformę e-PUAP), która umożliwia jednoznaczną identyfikację pojazdu i jego nabywcy/zbywcy. W konsekwencji Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie nie dopuściły się uchybień proceduralnych (przepisów k.p.a. zarzuty 1-5 skargi) w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy zastosowano właściwe przepisy prawa materialnego, nie pomijając żadnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. To natomiast, że pewne fakty zostały inaczej ocenione przez organ, a finalnie zajęte przez organ stanowisko nie było zbieżne z oczekiwaniami strony, nie świadczy samo w sobie o wadliwości procesu decyzyjnego organu. Zapadłe w sprawie rozstrzygniecie zawiera pełne uzasadnienie, zgodne z wymogami z art. 107 § 3 k.p.a., a wnioski organu są logiczne i spójne. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu uchybień, które mogłyby wpłynąć na wynik kontroli, skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ds