III SA/Łd 730/07

Dnia 28 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi H. L. i R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. III SA/Łd 730/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]Prezydent Miasta Ł. przyznał R. L. zamieszkałemu w Ł. przy ul. [...] dodatek mieszkaniowy na okres [...] r. w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji małżonkowie H. i R. L. wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Uzasadniając wniesione odwołanie podnieśli, iż ponoszone przez nich miesięczne wydatki mieszkaniowe są o wiele wyższe niż ustalił to organ I instancji. Z uwagi na brak instalacji elektrycznej w mieszkaniu, które zajmują są zmuszeni do korzystania z maszynek turystycznych zasilanych denaturatem. Nadto w celu oświetlenia mieszkania zużywają duże ilości świeczek. W związku z powyższym wnoszą o zwiększenie kwoty dodatku mieszkaniowego oraz wnoszą o wypłacenie kwoty [...] zł., stanowiącej ich zadłużenie wobec ZGM A z tytułu rozliczenia rzeczywistego zużycia wody w roku [...]. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium podniosło, iż stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001r. Nr 71 poz.734) wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnice pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymująca dodatek w wysokości 12% dochodów w gospodarstwie 2-4 osobowym. Zgodnie z art. 6 ust. 3 powołanej ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wyliczenie powyższych wydatków zawiera ust 4. powołanego przepisu. Natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156 poz. 1817) określa wysokość ryczałtu za brak centralnego ogrzewania, ciepłej wody i gazu przewodowego. Kolegium wskazało, iż z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że R.L. wynajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej [...]. Wraz z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, którego średni miesięczny dochód wynosi [...] zł. Z zaświadczenia zarządcy nieruchomości – ZGM A wynika, iż miesięczna opłata z tytułu użytkowania zajmowanego lokalu wynosi [...] zł. Ponadto skarżącym do wydatków mieszkaniowych zaliczono ryczałty za ogrzewanie mieszkania, za ogrzewanie wody i za brak instalacji gazu przewodowego w łącznej kwocie [...] zł.). Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż dokonane przez organ I instancji wyliczenie kwoty dodatku mieszkaniowego jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazało również, iż ewentualne zawarcie umowy z właściwym zakładem energetycznym, jak również uzupełnienie braków instalacji elektrycznej należy do obowiązków najemcy lokalu. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż w złożonym odwołaniu skarżący nie podnieśli żadnego merytorycznego zarzutu przeciwko wydanej decyzji. Na powyższą decyzję małżonkowie H.i R. L. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Uzasadniając wniesioną skargę skarżący podnieśli, iż przyznany im dodatek mieszkaniowy jest za niski. Wskazali, iż zajmowany przez nich lokal socjalny nie nadawał się do zamieszkania. Z uwagi na trudności z podłączeniem energii elektrycznej mieli trudności z gotowanie, praniem i innymi czynnościami życia codziennego. Ponadto w wyniku panującej w mieszkaniu wilgoci zniszczeniu uległy ich rzeczy osobiste i posiadane meble. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art. 1). Ustawa o dodatkach mieszkaniowych nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego uzależnia od spełnienia określonych w niej kryteriów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku (art. 7 ust. 5 ustawy). W myśl art. 7 ust. 13 ustawy o dodatkach mieszkaniowych na żądanie organu przyznającego dodatek mieszkaniowy osoba pobierająca dodatek jest obowiązana udostępnić dokumenty potwierdzające wysokość dochodów wskazanych w deklaracji, o której mowa w ust. 1. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeśli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. W powyższym przepisie określono, w jakiej wysokości dochody w rodzinie uprawniają do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Podstawowym kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest więc poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym, liczonego według zasad określonych w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy. A zatem dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego kwestia dochodu stanowi zagadnienie kluczowe i wymaga prawidłowych ustaleń. W niniejszej sprawie, organ I instancji rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego dokonał jego obliczenia i przyznał skarżącemu, decyzją z dnia [...] r., dodatek w kwocie – [...] zł miesięcznie na okres [...] Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kwestią sporną przedmiotowej sprawy jest wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego. W ocenie skarżących przyznany im dodatek jest za niski. Na powyższe wskazuje wysokość uzyskiwanych przez nich dochodów oraz fakt, iż przydzielony im lokal socjalny nie nadawał się do zamieszkania. W lokalu tym nie było instalacji energii elektrycznej w związku z czym skarżący ponieśli straty materialne w postaci odzieży i mebli , które uległy zniszczeniu. W ocenie Sądu powyższy zarzut uznać należy za bezzasadny. Jak wcześniej wskazano podstawowym kryterium przyznania dodatku mieszkaniowego jest poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym. Sąd uznał, iż dokonane wyliczenie dodatku mieszkaniowego nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stosownie bowiem do treści art. 6 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71 poz. 734 ze zm.) wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym. Inaczej mówiąc dodatek mieszkaniowy dla dwuosobowego gospodarstwa domowego jest różnicą pomiędzy wydatkami mieszkaniowymi łącznie z naliczonymi ryczałtami a, 12% średniego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego. Organ administracji uwzględniając średni miesięczny dochód skarżących (... zł.), ponoszone przez nich miesięczne wydatki mieszkaniowe oraz przysługujące im ryczałty (...zł.), w sposób prawidłowy wyliczył przysługujący skarżącym dodatek mieszkaniowy w kwocie ... zł miesięcznie. W odniesieniu do zarzutu złego stanu technicznego lokalu socjalnego oraz strat materialnych poniesionych przez skarżących Sąd wskazał, iż kwestie te nie mają wpływu na wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego. Dodatek mieszkaniowy stanowi bowiem świadczenie wypłacane osobą o niskich dochodach w celu pokrycia obciążających te osoby bieżących wydatków związanych z utrzymaniem zajmowanego lokalu. Jak wcześniej wskazano podstawowym kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym. Lokal przy ul. [...] został przyznany skarżącym jako lokal socjalny z tytułu realizacji wyroku Sądu nakazującego eksmisję. Jak wynika z pisma Urzędu Miasta Ł. Delegatura Ł. Referat Budynków i Lokali z dnia [...] r. (akta administracyjne) z chwilą zawarcia umowy najmu ze skarżącymi lokal był w pełni przygotowany do zasiedlenia. Natomiast zawarcie umowy o dostawę energii elektrycznej z właściwym zakładem energetycznym należy do obowiązków najemcy. Wskazać należy również, iż przepisy powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia mają charakter obligatoryjny i nie dają podstaw do uznaniowego podwyższenia świadczenia ze względu na trudną sytuację skarżących. Reasumując w ocenie Sądu, organy administracji wyjaśniły dokładnie stan faktyczny i prawny sprawy, zebrały wszystkie niezbędne dowody pozwalające ustalić w sposób, który nie budzi wątpliwości, czy skarżący spełniają wymogi uzasadniające przyznanie dodatku mieszkaniowego i w sposób prawidłowy wyliczyły wysokość przysługującego skarżącym dodatku mieszkaniowego. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. t.p.