III SA/Łd 744/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] z dnia [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. postanawia: odrzucić skargę. J. C. wystąpił w dniu 6 lutego 2014 r. z wnioskiem do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. o stwierdzenie nieważności, w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzeczenia Nr 121/85 z dnia 29 stycznia 1985 r. o zdolności do służby w MO. W przypadku niemożności stwierdzenia nieważności w związku z art. 156 § 2 k.p.a. zażądał stosowania art. 158 § 2. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że Wojewódzka Komisja Lekarska w sposób rażący naruszyła § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podlegających Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Zgodnie z powołanym przepisem orzeczenie komisji lekarskich powinno również zawierać wyszczególnienie wszystkich schorzeń i ułomności fizycznych lub psychicznych, w tym również tych, które nie obniżają zdolności do służby, w tym służby kandydackiej. Komisja zaniechała przeprowadzenia dalszych badań wyznaczonych w skierowaniu i przerwała wykonywanie tych badań na etapie badania lekarzy chirurga i okulisty, czym doprowadziła do nierozpoznania wszystkich występujących schorzeń i ułomności fizycznych i psychicznych. Komisja w dniu badania nie rozpoznała jednostki chorobowej o nazwie " skolioza", znacznego symetrycznego odbiorczego ubytku słuchu oraz zmian kardiologicznych, w tym migotania przedsionków. Rozpoznała: " zez zbieżny oka lewego z niedowidzeniem § 11 pkt 3" – taki zapis widnieje w wyciągu z księgi orzeczeń MSW orzeczenia Nr 121/85 z dnia 29.01.1985 r. W kol. 10 wyciągu " Orzeczenie komisji lekarskiej stopień zdolności do służby związek schorzeń ze służbą" widnieje wpis WUSW w S. WKL MSW w Ł. w dniu wydania orzeczenia nie orzekła o istotnym pogorszeniu rozpoznanego schorzenia wzroku, które powstało w okresie młodzieńczym i uległo pogorszeniu w czasie pełnienia służby w ZOSP d. Huty Katowice, przez co rażąco naruszyła § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 r. Ponadto komisja nie zawiadomiła wnioskodawcy o treści orzeczenia, nie wręczyła orzeczenia wnioskodawcy oraz tego faktu nie odnotowała w księdze orzeczeń. Tym samym naruszyła również § 25 ust. 1, 2, i 3 rozporządzenia. Okręgowa Komisja Lekarska w Ł. pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r. poinformowała J. C., że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności orzeczenia WKL Nr [...] z dnia [...] r. ze względu na upływ ponad dziesięcioletniego terminu od daty wydania tego orzeczenia, a ponadto komisja orzekając w 1985 r. nie mogła naruszyć przepisów rozporządzenia, które weszło w życie dopiero w 1991 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Ł. odmówiła stwierdzenia nieważności orzeczenia Nr [...] z dnia [...] r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. W uzasadnieniu decyzji powtórzona została argumentacja przedstawiona w piśmie z dnia 23 kwietnia 2014 r. J. C. wniósł skargę na decyzję z dnia 18 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc że Okręgowa Komisja Lekarska MSW w pouczeniu dołączonym do skarżonej decyzji błędnie pouczyła go o wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, bez wyczerpania drogi administracyjnej odwoławczej, czym naruszyła zasadę dwuinstancyjności przewidzianą w art. 15 k.p.a. Odwołanie bowiem powinno zostać wniesione do Centralnej Komisji Lekarskiej MSW. Skarżący stwierdził, że orzeczenie Nr [...] z dnia [...] r. WKL MSW w Ł. o zdolności do służby w Milicji Obywatelskiej wydane na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej ( Dz.U. z 1973 r. Nr 23, poz. 136 ze zm.) i instrukcji Ministra zdrowia 1/77 zostało wydane z naruszeniem prawa. Naruszenie to polegało na nie wyszczególnieniu wszystkich schorzeń i ułomności fizycznych i psychicznych, w tym również tych, które nie obniżają zdolności do służby, w tym służby kandydackiej. Okręgowa Komisja Lekarska MSW w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270) - zwaną dalej p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie skarżący żądał stwierdzenia nieważności orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zdolności do służby. Orzeczenie lekarskie wydane zostało w okresie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o służbie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej ( Dz.U. z 1973 r., nr 23, poz. 136 dalej zwana: ustawa). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy zdolność fizyczną i psychiczną do służby w Milicji Obywatelskiej ustalają komisje lekarskie służby zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy Minister Spraw Wewnętrznych określić miał zasady oceny stopnia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Milicji Obywatelskiej i orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich służby zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w tych sprawach. W czasie obowiązywania przepisów ustawy, to jest do dnia 31 grudnia 1985 r. nie zostały wydane akty wykonawcze regulujące kwestie wymienione w art. 3 ust. 2 ustawy. W ustawie nie zostały zamieszczone zapisy dotyczące stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego do orzeczeń komisji lekarskich. Zdaniem Sądu orzeczenie Nr [...] wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w Ł. w dniu [...] r. traktować należy jako diagnozę lekarską, wydawaną w oparciu o wiedzę medyczną członków komisji oceniających stan zdrowia badanego. Nie stanowi ono odrębnego aktu administracyjnego, do którego miałyby zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ze wszystkimi tego konsekwencjami oraz z prawem do zaskarżenia w trybie k.p.a., a następnie do sądu administracyjnego. Orzeczenie lekarskie o braku zdolności do służby stanowi rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego warunkującego wydanie merytorycznej decyzji administracyjnej, dotyczącej nawiązania stosunku służby. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt I OSK 2472/14 ( v. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) orzeczenia lekarskie podlegają kontroli zgodności z prawem tylko w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena pod względem zgodności z prawem merytorycznych decyzji administracyjnych związanych z nawiązaniem, rozwiązaniem stosunku służby, czy odszkodowań. Naczelny Sąd Administracyjny także w wyroku z dnia 14 lutego 2007 r., sygn.. akt I OSK 691/06 ( v. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), odwołując się do stanowiska przedstawionego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2002 r., sygn. akt K 36/00 ( OTK-A z 2002 r. Nr 5, poz. 63) stwierdził, że określenie kryteriów oraz dokonywanie oceny warunków psychofizycznych do pełnienia służby w Policji, nie stanowi materii prawnej, lecz jest przedmiotem wiedzy specjalistycznej. W niniejszej sprawie nie została poddana kontroli sądu decyzja administracyjna dotycząca nawiązania stosunku służby lecz orzeczenie lekarskie, które nie jest odrębnym aktem administracyjnym, a zatem nie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił. e.o.