III SA/Łd 745/17

Dnia 22 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 roku sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że w dniu 20 marca 2017 r. st. asp. T. P. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] z prośbą o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w celu podwyższenia emerytury w latach 1998-2003. Jako podstawę prawną wydania zaświadczenia wskazał art. 218 k.p.a., § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1148, ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 18 października 2004 r., oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734, ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 4 maja 2005 r. Raportem z dnia 4 kwietnia 2017 r. policjant zmienił zakres żądania wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w celu podwyższenia emerytury o cały okres pełnienia służby w Policji, to jest od 29 grudnia 1997 r. do 30 czerwca 2017 r. Raportem z dnia 30 maja 2017 r. policjant powtórnie zmienił zakres żądania wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w celu podwyższenia emerytury o okres pełnienia służby w Policji od 29 grudnia 1997 r. do 1 kwietnia 2017 r. Postanowieniem z dnia [...] Komendant Miejski Policji w [...] odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił organowi I instancji przeniesienie na stronę obowiązku posiadania dokumentów potwierdzających pełnienie przez nią służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej oraz wybrakowanie dokumentacji, która mogła zawierać informację o pełnieniu służby przez skarżącego w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej przed uzyskaniem przez skarżącego uprawnień emerytalnych. Ponadto, skarżący zarzucił zaniechanie przesłuchania policjantów, z którymi pełnił służbę na okoliczność potwierdzenia jej pełnienia w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Organ II instancji stwierdził, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia stanu faktycznego, które jednak nie przyniosło zamierzonego efektu w postaci uzyskania dokumentów potwierdzających pełnienie przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Z analizy akt osobowych oraz przebiegu służby skarżącego wynika, że od dnia przyjęcia do dnia zwolnienia skarżący pełnił służbę w Oddziale Prewencji Policji w [...], Sekcji Zabezpieczenia Miasta Komendy Miejskiej Policji w [...] – dzisiejszym Wydziale Patrolowo-lnterwencyjnym Komendy Miejskiej Policji w [...] – oraz [...] Komisariacie Policji Komendy Miejskiej Policji w [...]. Od 3 maja 2017 r. przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim. Rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2017 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W trakcie postępowania wyjaśniającego organ l instancji przeprowadził kwerendę materiałów będących w dyspozycji Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w [...], Naczelnika Wydziału Patrolowo-lnterwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz Komendanta [...] Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w [...] w celu wytypowania dokumentów potwierdzających wykonywanie przez skarżącego czynności, w których istniało zagrożenie dla życia i zdrowia. W piśmie z dnia 27 marca 2017 r. organ l instancji zwrócił się do Naczelnika Wydziału Informatyki Komendy Miejskiej Policji w [...] o przeprowadzenie analizy bazy danych informatycznych KSIP pod kątem stwierdzenia, czy w okresie służby, którego dotyczy wniosek, skarżący występował w charakterze pokrzywdzonego w wyniku przestępstwa z art. 222 § 1, art. 223 i art. 224 k.k. Z pisma Wydziału Informatyki Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia 29 marca 2017 r. wynika, że analizę przeprowadzono w kategorii "Przestępstwo" z wykorzystaniem MODUS OPERANDI. Aplikacja "System analityczny" nie wygenerowała rekordów wskazujących jednoznacznie skarżącego jako osoby pokrzywdzonej. Analiza zdarzeń dotyczyła okresu służby strony, tj. lata 1998-2017. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r. p.o. Zastępcy Naczelnika Wydziału Patrolowo-lnterwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w [...] wskazał, że posiadana w Wydziale Patrolowo-lnterwencyjnym dokumentacja na podstawie, której można potwierdzić zaistnienie przesłanek do podwyższenia emerytury st. asp. T. P. to notatniki służbowe. Notatniki służbowe policjanta obejmujące lata 2001, 2002, 2003, 2004, 2005 do 31 lipca 2006 r. zostały przekazane do składnicy akt KMP w [...]. Z ustaleń w Wydziale ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Miejskiej Policji w [...] wynika, iż wyżej wymienione dokumenty zostały wybrakowane przez składnicę akt Komendy Miejskiej Policji w [...]. W Wydziale Patrolowo-lnterwencyjnym Komendy Miejskiej Policji w [...] nie ma notatników służbowych skarżącego za lata 2001-2002 i brak jest również informacji potwierdzających ich przekazanie do składnicy akt. Z uwagi na powyższe nie ma możliwości sprawdzenia i potwierdzenia zaistnienia zdarzeń, o które wystąpił policjant. Z pisma Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w [...] z dnia 25 kwietnia 2017 r. wynika, że w okresie od 27 marca do 24 kwietnia 2017 r. przeprowadzona została kwerenda zasobu archiwalnego znajdującego się w składnicy akt Oddziału Prewencji Policji w [...]. W wyniku kwerendy ustalono, iż: Książki służby Kompanii [...] Prewencji za lata 1996-2001, 2001-2002, 2002-2003; 2003-2004; Zabezpieczenia porządku i bezpieczeństwa podczas imprez i uroczystości o charakterze masowym – mecze piłki nożnej za lata 1997-2003, Plany i dyslokacja służby prewencyjnej – Plany Dzienne Służby za lata 1997-2003, Notatniki służbowe skarżącego za okresy 1 września 1998 r. – 18 stycznia 2000 r., 19 stycznia 2000 r. -14 lutego 2002 r., 15 lutego 2002 r. – 13 lutego 2003 r., 14 lutego 2003 r.– 31 lipca 2003 r. po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane. W celu przeprowadzenia dalszej analizy materiałów będących w zasobie składnicy akt OPP w [...] komisja powołana w OPP przeprowadziła kwerendę określonej dokumentacji za okres 20 luty 1998 r. – 31 sierpnia 2003r. dotyczącej przebiegu służby wnioskującego. Poddano analizie: Plany działań w ochronie porządku publicznego – protesty społeczne 1997 r. udostępnione ze składnicy akt OPP w [...], Plany działań w ochronie porządku publicznego – protesty społeczne 1998 r., Plany działań w ochronie porządku publicznego – protesty społeczne 1999 r., Plany działań w ochronie porządku publicznego – protesty społeczne 2000 r., Plany działań w ochronie porządku publicznego – protesty społeczne, powódź 2001 r.; Plany działań w ochronie porządku publicznego – analizy i oceny 2002 r., Plany działań w ochronie porządku publicznego – analizy i oceny, protesty społeczne 2003 r. Komisja powołana w OPP ustaliła, że w okresach 29-31 grudnia 1997 r., 1 stycznia – 31 grudnia 1998 r.,1 stycznia – 31 grudnia 1999 r., 1 stycznia – 31 grudnia 2000 r., 1 stycznia – 31 grudnia 2001 r. skarżący nie podejmował żadnych czynności służbowych mogących spełnić warunki określone w § 4 pkt 1-4 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. W okresie 27-31 lipca 2001 r. (5 dni) w [...] skarżący podejmował czynności służbowe spełniające warunki określone § 4 pkt 3 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. – brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych podczas powodzi w ramach operacji "POWÓDŹ 2001". W okresach 1 stycznia – 31 grudnia 2002 r., 1 stycznia – 31 lipca 2003 r. skarżący nie podejmował żadnych czynności służbowych mogących spełnić warunki określone w § 4 pkt 1-4 z dnia 4 maja 2005 r. W dokumentach poddanych analizie odnaleziono tylko jeden przypadek wskazany w § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Jednak nie został zachowany wymóg podejmowania działań ratowniczych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu przez co najmniej 30 dni w roku. Skarżący podejmowała takie działania jedynie przez 5 dni w 2001 r. Z pisma z dnia 5 maja 2017 r. Komendanta [...] Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w [...] wynika, że kwerendzie poddano następujące dokumenty znajdujące się w składnicy akt [...] Komisariatu Policji KMP w [...]: spis akt przekazanych nr [...] z dnia 1 września 2008 r. – poz. 1 – książka osób zatrzymanych za l.dz. Wkt 111/252/06, WKT 111/65/07, Wkt 111/218/07; poz. 2 - książka osób zatrzymanych za l.dz. Wkt 111/115/06; spis akt przekazanych nr [...] z dnia 2 kwietnia 2014 r. – poz. 1 – książka kontroli osób zatrzymanych za l.dz. Wkt 111/10/12; spis akt przekazanych nr [...] z dnia 26 listopada 2015 r. – poz. 1 rejestr interwencji Policji za l.dz. Zw-Wkt-111/19/2013, Zw-Wkt-111/97/2013; poz. 2 – rejestr interwencji Policji za l.dz. Zw-Wkt-111/13/2012, Zw-Wkt-111/120/2012; poz. 3 – rejestr interwencji Policji za l.dz. Zw-Wkt-111/11/2011, Zw-Wkt-111/191/2011; poz. 4 – rejestr interwencji Policji za l.dz. Wkt-111/350/2009, Wkt-111/54/2010, Wkt-111/212/2010; poz. 5 – rejestr interwencji Policji za l.dz. P-Wkt-111/67/2006, P-Wkt-111/68/2007, P-Wkt-111/28/2008, P-Wkt-111/64/2009; poz. 6 – rejestr interwencji Policji za l.dz. Wkt-111/225/2009; poz. 7 – książka kontroli osób zatrzymanych za l.dz. Zw-Wkt-111/144/2013; poz. 9 – książka kontroli osób zatrzymanych za l.dz. Zw-Wkt-111/18/2013; poz. 10 – książka kontroli osób zatrzymanych za l.dz. Wkt-111/311/2009, Wkt-111/64/2010, Wkt-111/235/2011, Zw-Wkt-111/14/2011, Zw-Wkt-111/193/2011; poz. 23 – protokoły zatrzymania osoby – Wkt nie nadano, materiały zawierają 1099 kart zgromadzonych w trzech teczkach datowane od 1 stycznia do 20 września 2014 r.; poz. – 36 – książka kontroli osób zatrzymanych za l.dz. P-Wkt-111/41/2008; poz. 43 – protokoły zatrzymania osoby – Wkt nie nadano, materiały zawierają 1024 karty zgromadzonych w czterech teczkach datowane od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.; poz. 58 – protokoły zatrzymania osoby – Wkt nie nadano, materiały zawierają 969 kart zgromadzonych w trzech teczkach datowane od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r., poz. 65 – protokoły zatrzymania osoby – Wkt nie nadano, materiały zawierają 1069 kart zgromadzonych w pięciu teczkach datowane od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. Dodatkowo dokonano kwerendy notatników służbowych policjanta za lata 2006-2016 oraz dokonano kontroli w bazie KSIP w zakładce osoby zatrzymane w wyniku czego ustalono, że w latach 2008-2016 skarżący dokonał zatrzymania 22 osób. Większość dokumentacji, zgodnie z jednolitym wykazem akt, z uwagi na upływ czasu została wybrakowana zgodnie z uchylonym § 32 zarządzenia nr 920 Komendanta Głównego Policji z dnia 11 września 2008 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w zakresie działalności archiwalnej w Policji (Dz. Urz. KGP Nr 16, poz. 95) obowiązującym do 26 lipca 2016 r. Brakowanie dokumentów oznacza procedurę zniszczenia dokumentacji niearchiwalnej, której organ administracji nie był zobowiązany trwałe przechowywać w archiwum. Organ l instancji zwrócił się do jednostek oraz komórek organizacyjnych Policji, w których skarżący pełnił służbę w celu przeprowadzenia kwerendy dokumentów potwierdzających pełnienie służby przez policjanta w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Wynik tej kwerendy był dla skarżącego negatywny. Jednocześnie organ l instancji dokonał analizy akt osobowych skarżącego. W wyniku przeglądu akt osobowych skarżącego ustalono, iż w dniu 7 grudnia 2004 r. skarżący podczas obezwładniania agresywnie zachowującego się mężczyzny poczuł silny ból w lewym barku. Wskutek tego zdarzenia doznał uszkodzenia l stawu obojczykowo-barkowego lewego. Orzeczeniem nr [...] WKL MSWiA w [...] z dnia 27 kwietnia 2005 r. ustalono 0% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] odmówiono skarżącemu przyznania odszkodowania. W dniu 3 czerwca 2016 r. skarżący wraz z innymi policjantami udał się do Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w [...] celem doprowadzenia z PdOZ KMP w [...] dwóch mężczyzn. Około godziny 11:50 w trakcie realizacji doprowadzenia na korytarzu sądu doszło do agresywnego zachowania jednego z mężczyzn, który się szarpał i używał słów powszechnie uważanych za obelżywe. Skarżący zastosował wobec niego chwyt transportowy używając siły fizycznej w celu wyprowadzenia mężczyzny z gmachu sądu. W trakcie prowadzenia doszło do upadku skarżącego z mężczyzną. Zatrzymany szarpał się przesuwając kajdanki po lewym przedramieniu skarżącego. Skarżący stwierdził liczne otarcia naskórka z krwistymi wybroczynami oraz zaczął odczuwać ból w lewym stawie łokciowym. W ocenie organu II instancji żadnego z wyżej wymienionych wypadków podczas pełnienia służby nie można uznać za zdarzenie związane z podwyższeniem emerytury. Organ II instancji podniósł także, iż postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń oznacza potwierdzenie stanu faktycznego i prawnego na podstawie posiadanych przez organ dokumentów. W przypadku braku odpowiednich danych organ nie wydaje zaświadczenia. Postępowanie wyjaśniające ogranicza się jedynie do ustalenia stanu faktycznego i prawnego na podstawie prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, zbioru dokumentów czy też zbioru danych utrwalonych w inny sposób. Nie jest zatem konieczne współdziałanie z osobą zainteresowaną treścią zaświadczenia. Nie jest konieczne również przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a., ponieważ postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu. W postępowaniu w sprawie wydania zaświadczeń podlegającym przede wszystkim dyrektywie szybkości i prostoty postępowania oraz wyjaśniania sprawy jedynie w koniecznym zakresie. Przepisy k.p.a. o postępowaniu dowodowym w ramach procedury ogólnej mogą znaleźć jedynie odpowiednie zastosowanie. Nie jest bowiem celem tego postępowania poszukiwanie nowych faktów czy okoliczności. Zatem w postępowaniu tym nie ma potrzeby umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych przez organ dokumentów. Uproszczony charakter postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować także zasady z art. 75 § 1 k.p.a. dopuszczania jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym przesłuchania innych funkcjonariuszy Policji, z którymi strona pełniła służbę na okoliczność jej pełnienia w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Ponadto, w toku postępowania wyjaśniającego o wydanie zaświadczenia skarżący nie składał wniosków dowodowych, w tym o przesłuchanie w charakterze świadków policjantów pełniących ze stroną służbę w Komendzie Miejskiej Policji w [...] oraz Oddziale Prewencji Policji w [...]. Skarżący nie wskazał na dowody, w tym przesłuchanie świadków, oraz nie wskazał na okoliczności, które mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione, w sposób odmienny od przyjętego przez organ l instancji stanu faktycznego. Rozstrzygnięcie organu I instancji oparte zostało na rzetelnej analizie akt osobowych strony oraz dokumentacji wytworzonej w okresie pełnienia służby przez policjanta. Kwerenda materiałów za lata 1997-2017 dotyczyła zarówno dokumentacji dostępnej w Komendzie Miejskiej Policji w [...], jak również zasobów zgromadzonych w składnicy akt Oddziału Prewencji Policji w [...]. Część akt, które mogłyby posłużyć jako materiał źródłowy w postępowaniu miała krótkotrwałe znaczenie praktyczne i po upływie obowiązującego okresu przechowywania została – w myśl obowiązujących przepisów – wybrakowana. Postępowanie organu l instancji przeprowadzone zostało z należytą starannością. Kwerendzie poddane zostały dokumenty znajdujące się w posiadaniu organu. Wskazano dokumenty, które zostały wybrakowane. Odmowa wydania zaświadczenia w tym przypadku świadczy jedynie o tym, że brak danych posiadanych przez organy Policji nie pozwala na poświadczenie żądanych faktów. Dokumenty z jednostek oraz komórek organizacyjnych Policji, w których skarżący pełnił służbę nie są szczątkowe, lakoniczne i są wystarczające do właściwego potwierdzenia faktu pełnienia (bądź nie) przez niego czynności służbowych w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, nie nakłada na organ administracji obowiązku prowadzenia dodatkowych rejestrów czynności podejmowanych przez policjantów, w których istniało szczególne zagrożenie życia i zdrowia funkcjonariusza. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie, które w przedmiotowym przypadku musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami k.p.a. Zagrożenie, o jakim mowa w omawianym przepisie musi być realne, rzeczywiste, a nie dające się jedynie przewidzieć. Nie może też mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje, w jakich zaistniało tego rodzaju zagrożenie, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego np. określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba w Policji na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Dlatego też, z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku, z przypisanymi do tego stanowiska obowiązkami, nie wynika, że jest to służba pełniona w warunkach szczególnych i że stale występuje szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Służba w takiej formacji jak Policja w sposób oczywisty wiąże się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Zwrot "pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" pozwala na przyjęcie stanowiska, że wykonywanie przez funkcjonariusza obowiązków służbowych musi mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych zważywszy na zagrożenie życia i zdrowia. Ponadto, jeżeli odpowiednie komórki/jednostki Policji, w których znajdują się dokumenty dotyczące służby skarżącego, nie posiadają dokumentacji, która potwierdzałaby, że skarżący w trakcie pełnienia służby, co najmniej 6 razy w ciągu roku, podejmował interwencje w sytuacjach, w których istniało zagrożenie dla życia lub zdrowia, to zasadnym jest wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Organ II instancji stwierdził także, iż w niniejszej sprawie uwzględniono wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 (Dz. U. poz. 736). Problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 900, ze zm.), zwanej dalej ustawą z dnia 18 lutego 1994 r., oraz ich rodzin oraz przepisy rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione prze właściwe organu Policji. Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. wydaje się na żądanie funkcjonariusza. Do postępowania tego nie znajdują zatem – zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Stąd wyraźne jest oddzielenie zaświadczeń wydawanych w tym szczególnym i uproszczonym trybie postępowania od wydawania decyzji administracyjnych, o których jest mowa w art. 104 k.p.a. W toku postępowania wyjaśniającego organ l instancji występował do jednostek organizacyjnych Policji o przeprowadzenie kwerendy archiwalnych dokumentów. Organ administracji – Komendant Miejski Policji w [...], wydaje zaświadczenie tylko na podstawie dokumentów, które posiada, a nie na podstawie dokumentów otrzymanych od strony czy innych organów administracji publicznej oraz zeznań świadków. Postępowanie wyjaśniające spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia. Główną rolę pełnią dane z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Kwerenda dokumentów dotyczących skarżącego wskazuje na brak dokumentów będących w posiadaniu organu I instancji, na podstawie których można byłoby stwierdzić, że skarżący wykonywał czynności służbowe w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W skardze na powyższe postanowienie T. P. wniósł o jego uchylenie w całości, stwierdzenie, że organ administracji publicznej ponosi winę za brak możliwości wystawienia zaświadczenia z uwagi na zaniechanie obowiązku prowadzenia wymaganych przepisami rejestrów, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego – art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. i niedopełnienie prawnego obowiązku prowadzenia rejestrów; - przepisów postępowania administracyjnego – art. 7 k.p.a. w zw. z art. 218 § 2 k.p.a. w przedmiocie zaniechania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uchylenia postanowienia organu l instancji, które zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, bowiem organ l instancji nie zwrócił się do skarżącego o przedłożenie przez skarżącego własnej dokumentacji, z uwagi na brak własnej. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował prawidłowość przeprowadzenia kwerendy oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przeprowadzenie ponownej kwerendy z uwzględnieniem jego uczestnictwa w zdarzeniach, w których bez wątpienia brał udział. Skarżący podniósł, że po przeprowadzeniu kwerendy okazało się, że część dokumentów z okresu wskazanego w podaniu, na podstawie których można by było niewątpliwie też ustalić okresy służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu została wcześniej wybrakowana. W uzasadnieniu postanowienia nie ma żadnej informacji, że organ administracji publicznej w czasie postępowania wyjaśniającego, ujawniając fakt braku dokumentów dokonywał sprawdzenia wymaganych przepisami rejestrów, czy też akt osobowych, co narusza art. 7 k.p.a. Organ administracji publicznej zniszczył dokumenty, nie prowadząc wymaganych prawem rejestrów i wiedząc, że po latach nie będzie możliwym wydanie zaświadczenia. Powyższe stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP. Wskazane rejestry organ jest zobowiązany prowadzić w celu gromadzenia informacji o zdarzeniach w sposób szczególny zagrażających życiu i zdrowiu policjantów w czasie wykonywanych czynności służbowych, co niewątpliwie podkreśla poniżej przytoczona linia orzecznicza. Mogło dojść do nieprawidłowości, co ma niestety miejsce w wielu jednostkach, bowiem organ Policji zgodnie z § 3 pkt 2 ppkt 1 zarządzenia nr 678 KGP z dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz też sposobu prowadzenia akt osobowych, ma obowiązek gromadzenia w aktach osobowych dokumentów, które są istotne dla ustalenia wysługi emerytalnej, zanim zostaną one wybrakowane. Organ ma obowiązek prowadzenia rejestrów, które pozwalają na gromadzenie danych o faktach wskazujących na pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu policjanta, co niewątpliwie umożliwia potwierdzenie tych danych w zaświadczeniu. Powyższe wynika z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. Zdaniem skarżącego skoro organ nie dysponuje już dokumentami, na podstawie których można by wydać zaświadczenie, to należy uznać, że organ ten nie dopełnił ciążącego na nim z mocy prawa obowiązku prowadzenia powyżej wskazanego rejestru. To prawdopodobnie z winy organu nie jest możliwym wystawienie zaświadczenia, bowiem organ wbrew obowiązkowi nie gromadził istotnych dla wysługi emerytalnej dokumentów w aktach osobowych skarżącego. Nie prowadził wymaganych rejestrów i tym samym mógł spowodować istotną szkodę w wysokości świadczenia emerytalnego skarżącego. Organ nie wziął też pod uwagę opinii prawnej KGP z dnia 4 marca 2009 r., w której wskazano, że nie powinny wystąpić żadne przeszkody w wystawieniu zaświadczenia w sytuacji, kiedy organ nie dysponuje już dokumentami, bowiem zaświadczenie można wydać również na bazie innych dokumentów, jeśli organ uzna, że pewne okoliczności są poparte dowodami. Z uwagi na to, że oceny spełnienia żądanych przesłanek organ może dokonać na podstawie posiadanej dokumentacji, a w przypadku jej braku, co nie powinno mieć miejsca może zwrócić się o przedłożenie stosownej dokumentacji przez stronę. W takim przypadku strona mogłaby załączyć w poczet materiału dowodowego, np. oświadczenie potwierdzające fakt pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, które niewątpliwie jest dokumentem w świetle art. 115 § 14 k.k. W konkluzji skarżący stwierdził, że wnosi o poparcie jego stanowiska "w kwestii przypisania organowi administracji publicznej winy w zaniechaniu obowiązku prowadzenia rejestrów". W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - dalej: p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Zgodnie z treścią art.217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl art.217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z treścią art.218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W myśl art.218 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Jak wynika z art.217 K.p.a. mianem zaświadczenia można określić urzędowe poświadczenie określonych faktów lub stanu prawnego. Za jego pomocą organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Możliwe jest zatem ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia pierwotnie wydanego zaświadczenia, z tego względu, że jest ono rodzajem czynności faktycznej, a te nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę - art. 218 tej ustawy - przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. Celem postępowania wyjaśniającego jest zbadanie okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego. Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu ( por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014r. I OSK 1518/12 LEX nr 1452122, wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013r. I OSK 605/12 LEX nr 1369011). W niniejszej sprawie T. P. wnosił o wydanie mu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w okresie od dnia 29 grudnia 1997r. do dnia 1 kwietnia 2017r.w celu podwyższenia emerytury. Zgodnie z treścią art.15 ust.2 pkt.3 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. (Dz.U. z 2016r. poz.708 ze zm.) emeryturę dla funkcjonariusza Policji podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. W myśl § 14 ust.1 pkt.3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwość organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin. (Dz.U. z 2015r. poz.1148 ze zm.) środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej; Zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie Szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.(Dz.U. nr 86 poz.734 ze zm.) emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: 1) podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia; 2) uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia; 3) brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych, w tym ratowniczo-gaśniczych, lub bezpośrednio tymi działaniami na miejscu zdarzenia kierował - co najmniej przez 30 dni w ciągu roku; 4) brał udział, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi: a) w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. lub b) w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.1)) - po dniu 1 września 1998 r. Organy administracji słusznie uznały, że brak jest podstaw do wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści a mianowicie potwierdzającego, iż w okresie od 29 grudnia 1997r. do 1 kwietnia 2017r. pełnił on służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Należy zaznaczyć, że organy policji dokonały analizy wszelkich dostępnych dokumentów z okresu służby T. P. i nie stwierdziły aby pełnił on służbę w warunkach, które uzasadniały podwyższenie emerytury. Z treści pisma Wydziału Patrolowo – Interwencyjnego KMP w [...] z dnia 21 kwietnia 2017r. wynika, że wszystkie notatki służbowe skarżącego z okresu od 2001r. do 31 lipca 2006r. zostały przekazane do składnicy akt KMP w [...] zaś w 2012r. i w 2014r. je wybrakowano (k.24 akt administracyjnych). W Wydziale Patrolowo – Interwencyjnym nie ma również notatników służbowych T. P. z okresu 2001 – 2002 i brak jest informacji potwierdzających ich przekazanie do składnicy akt. Dokonana została również kwerenda zasobu archiwalnego znajdującego się w składnicy akt Oddziału Prewencji Policji w [...]. Szczegółowy przebieg tej kwerendy został opisany w obszernym piśmie OPP w [...] z dnia 25 kwietnia 2017r. (k.25-26 akt administracyjnych). Analiza treści tego pisma wskazuje, że znaczna część dokumentów po upływie wymaganego czasu przechowywania została wybrakowana. Analiza zaś dokumentacji znajdującej się w składnicy akt, której nie wybrakowano wskazuje, że T. P. jedynie w okresie 5 dni (27 lipca – 31 lipca 2001r.) podejmował czynności służbowe spełniające warunki określone w § 4 pkt.3 rozporządzenia z 4 maja 2005r. a mianowicie brał udział w działaniach ratowniczych podczas powodzi w ramach operacji "Powódź 2001". Brak jest dokumentacji wskazującej, że w całym 2001r. uczestniczył on w takich działaniach przez 30 dni uzasadniających podwyższenie podstawy wymiaru emerytury. Odnośnie pozostałej zachowanej dokumentacji dotyczącej służby skarżącego w okresie 29 grudnia 1997r. – 31 lipca 2003r. to pięcioosobowa komisja OPP w [...] nie stwierdziła aby T.P. podejmował działania, o których mowa w § 4 pkt.1-4 rozporządzenia z 4 maja 2005r. W składnicy akt OPP w [...] brak jest dokumentacji potwierdzającej, że takie działania były podejmowane przez skarżącego. Kwerendę dokumentów dotyczących skarżącego przeprowadzono również w [...] Komisariacie Policji KMP w [...]. Z treści pisma Komendanta [...] Komisariatu Policji z dnia 18 kwietnia 2017r. i z dnia 5 maja 2017r. wynika, że analiza posiadanej dokumentacji nie potwierdziła aby T.P. w okresie od 1 sierpnia 2006r. do 1 kwietnia 2017r. pełnił służbę w warunkach określonych w § 4 rozporządzenia z 4 maja 2005r. (k.21 i 27-28 akt administracyjnych). W wymienionych pismach szczegółowo opisano jakie dokumenty zostały poddane kwerendzie i dlaczego nie można potwierdzić aby skarżący pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 rozporządzenia z 4 maja 2005r. Po kwerendzie dokumentów skarżący był również wzywany do podania informacji o konkretnych interwencjach lub działalnych w których uczestniczył z podaniem ich opisu, wskazaniem rodzaju ewidencji i rejestrów a także ich dysponentów, który potwierdziłyby pełnienie służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury (pismo KMP w [...] z 15 maja 2017r. doręczone 24 maja 20-17r. k.30 i 31 akt administracyjnych). W odpowiedzi na to wezwanie skarżący, z uwagi na upływ czasu, nie był w stanie podać żadnych konkretnych dat interwencji lub podejmowanych działań (pismo z 18 maja 2014r. k.32 akt administracyjnych). Organy policji przeprowadziły staranne i wnikliwe postepowanie zmierzające do ustalenia czy skarżący faktycznie pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 rozporządzenia z 4 maja 2005r. Przeprowadzono szczegółową kwerendę dokumentów dotyczących służby skarżącego w okresie 1997r. - 2017r., analizowano istniejące dokumenty zachowane w różnych jednostkach organów policji i ich wynik nie wskazuje aby T. P. pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu określonych w § 4 wymienionego rozporządzenia. Ustalono jedynie, że przez 5 dni (27 -31 lipca 2001r.) T.P. brał udział w działaniach o których mowa § 4 rozporządzenia lecz nie były to działania przez wymagane 30 dni w roku uzasadniające podwyższenie emerytury policyjnej. W ocenie sądu organom policji nie można postawić zarzutu pobieżnego i niestarannego rozpatrzenia wniosku skarżącego. Wprost przeciwnie organy policji włożyły duży nakład pracy przy rozpatrzeniu wniosku T. P. Wezwały również skarżącego do podania dat konkretnych interwencji lub innych działań w których brał on udział a które zagrażały jego życiu i zdrowiu lecz skarżący takich informacji nie był w stanie przekazać. Dodać należy, że organy policji uwzględniły wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014r. w spr. U 12/13 zgodnie z którym § 4 pkt.1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005r. w zakresie w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia jest niezgodny z art.15 ust.6 w związku z ust.2 pkt.3 ustawy z 18 lutego 1994r. oraz z art.92 ust.1 Konstytucji RP. Analizowano zachowaną dokumentację pod kątem udziału skarżącego w zdarzeniach zagrażających życiu lub zdrowiu (bez wymogu bezpośredniości) i ustalono, że takich zdarzeń w okresie służby skarżącego nie było. W sytuacji gdy organy policji dokonały analizy wszelkiej dostępnej dokumentacji dotyczącej służby skarżącego w tym jego akta osobowe i nie stwierdziły aby podejmował on co najmniej 6 razy w roku czynności o których mowa w § 4 pkt.1 rozporządzenia z 4 maja 2009r. bądź uczestniczył przez okres co najmniej 30 dni ciągu roku w czynnościach określonych w § 4 pkt.2 i 3 rozporządzenia lub też aby brał udział w działaniach określonych w § 4 pkt.4 rozporządzenia, to uzasadniona była odmowa wydania zaświadczenia o treści wnioskowanej przez skarżącego. Okoliczność, że w organach policji brak jest dokumentacji potwierdzającej służbę T. P. w warunkach określonych w § 4 rozporządzenia z 4 maja 2009r. nie pozbawia go możliwości udowodnienia tych okoliczności innymi środkami dowodowymi (np. zeznaniami świadków) w sprawie o podwyższenie emerytury z tytułu pełnionej służby w szczególnych warunkach. W postępowaniu uproszczonym jakim jest sprawa o wydanie zaświadczenia nie można bowiem przeprowadzać dowodu z zeznań świadków. Jest to natomiast dopuszczalne w postępowaniu przed sądem powszechnym. W postępowaniu przed sądem powszechnym skarżący może wykazać różnymi środkami dowodowymi (np. zeznaniami świadków), że faktycznie pełnił służbę w warunkach określonych w § 4 rozporządzenia z 4 maja 2005r. (por. wyrok NSA w spr. I OSDK 2554/16 z 24 stycznia 2017r.). Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy policji doprowadziły do zniszczenia dokumentów, które świadczyłyby o jego służbie w warunkach zagrażających jego życiu i zdrowiu mimo, że miały obowiązek ich przechowywania. Jak wynika z wyjaśnień organów policji zniszczenie dokumentów nastąpiło zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami a więc po upływie określonego czasu ich przechowywania. W sytuacji gdy upłynął już wymagany czas przechowywania dokumentów uległy one brakowaniu. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że w aktach osobowych policjanta winny być gromadzone dokumenty istotne dla uprawnień emerytalnych funkcjonariusza. Jak wynika z treści pisma Komendanta KMP w [...] z 28 stycznia 2017r. w przypadku uczestniczenia policjanta w działaniach zagrażających jego życiu i zdrowiu winien on sporządzić raport z dokładnym opisem interwencji do przełożonego w sprawach osobowych, który po jego potwierdzeniu przesyła raport do akt osobowych policjanta (k.29). Akta osobowe skarżącego nie zawierają żadnych tego rodzaju raportów co dowodzi, że T.P. ich nie sporządzał. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest uzasadniony. Nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że powinien zostać wezwany do złożenia dokumentacji dotyczącej jego służby w warunkach szczególnie zagrażających jego życiu i zdrowiu. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach pismem z dnia 15 maja 2017r. T. P. został wezwany do podania informacji o interwencjach bądź działaniach określonych w § 4 rozporządzenia z 4 maja 2005r. Skarżący nie potrafił jednak podać takich informacji z uwagi na upływ czasu. Zarzut skargi nie jest zatem zasadny. Odnośnie podanych w skardze szeregu działaniach w których uczestniczył skarżący to są one bardzo ogólnikowe i przykładowe. T. P. nie podał konkretnych informacji dotyczących tych działań (daty zdarzenia, jego przebiegu, w jakim charakterze w nich uczestniczył i.t.p.). W związku z czym podane zdarzenia nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy policji winny przeprowadzić ponowną kwerendę dokumentów z udziałem skarżącego. Należy zaznaczyć, że kwerendę dokumentów przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. T. P. miał możliwość zapoznania się z całym materiałem dowodowym w tym między innymi z wynikami kwerendy lecz z tego prawa nie skorzystał. Zarzut skargi, że kwerenda dokumentów winna być ponownie przeprowadzona w obecności skarżącego, w ocenie sądu, nie jest zasadny. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że z dokumentacji znajdującej się w organach policji nie wynika aby T.P. pełnił służbę w warunkach określonych w § 4 rozporządzenia z 4 maja 2005r. uzasadniających podwyższenie emerytury (poza pięcioma dniami od 27 do 31 lipca 2001r.). W sytuacji gdy brak jest dokumentów które by potwierdzały pełnienie służby przez skarżącego w warunkach szczególnie zagrażających jego życiu i zdrowiu to organy policji trafnie odmówiły wydania zaświadczenia o treści żądanej przez T. P. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę. R.T.