III SA/Łd 749/11

Dnia 29 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych; 2. przyznać skarżącej A. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. j.m. Skargą z dnia 1 lipca 2011r. A. W. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Pismem z dnia 31 sierpnia skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Ze złożonego przez skarżącą w dniu 12 października 2011r. (data wpływu do Sądu) formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej wynika, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, jedyne dochody skarżącej stanowi renta w kwocie 611,67 zł. Skarżąca jest właścicielem mieszkania o powierzchni 27,18 m2, nie posiada żadnych innych nieruchomości. Nie posiada także żadnych oszczędności ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Postanowieniem z dnia 19 października 2011r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym umorzył postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienia adwokata. W sprzeciwie od powyższego postanowienia skarżąca wskazała, że nie ma podstaw do obciążenia jej kosztami sądowymi i w związku z tym wniosła o zwolnienie jej od wszelkich kosztów w postępowaniu sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Wskazać należy, że w przepisie art. 239 powoływanej ustawy określony został krąg podmiotów podlegających zwolnieniu od kosztów sądowych z mocy ustawy. Zgodnie z punktem 1 lit. b) powołanego przepisu, strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest sprawa dotycząca zasiłku dla osoby bezrobotnej. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 punkt 1 lit. b) wskazywanej ustawy, a wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych nie może zostać uwzględniony, gdyż z mocy ustawy korzysta już ze zwolnienia od konieczności ich poniesienia. Z tego też względu postępowanie wywołane tą częścią wniosku skarżącej należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W związku z tym należy zaznaczyć, że skarżąca nie jest zobowiązana do ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W pozostałym zakresie analiza przedstawionych przez skarżącą informacji, zawartych w złożonym urzędowym formularzu, daje podstawy do twierdzenia, iż wniosek skarżącej powinien zostać uwzględniony. W myśl art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Mając przede wszystkim na uwadze obecną sytuację materialno-bytową skarżącej, w tym fakt, iż jedyne uzyskiwane dochody stanowi renta w wysokości 611,67zł, a także okoliczność, że skarżąca nie posiada także żadnych zasobów pieniężnych, czy przedmiotów wartościowych, należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, w szczególności kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. b) oraz art. 262 i art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 260 p.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu. j.m.