III SA/Łd 749/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. B. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej A. W. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi M. B. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 16 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149, art. 150, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.) art. 2 ust. 1 pkt 2 lit c, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 41 ust. 1, art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r., nr 69, poz. 415 ze zm.), Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], na podstawie której organ pierwszej instancji po wznowieniu postępowania w sprawie dotyczącej A. W.: – uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania statusu bezrobotnego od dnia rejestracji, tj. [...] i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 na okres 6 miesięcy tj. od dnia [...], – uchylił decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...], nr [...] w sprawie wstrzymania prawa do zasiłku od dnia [...] i przyznania prawa do stypendium max. 120% podstawowej wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od dnia [...] do dnia [...], – uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie wstrzymania prawa do zasiłku od dnia [...] i przyznania prawa do stypendium max. 120% podstawowej wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od dnia [...] do dnia [...], – uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...], – uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania zarejestrowanej jako osoba bezrobotna od dnia [...] prawa do stypendium max. 100% podstawowej wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od dnia [...] do dnia [...], – uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania zarejestrowanej jako osoba bezrobotna od dnia [...] prawa do stypendium w maksymalnej wysokości 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , – odmówił przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] W toku postępowania organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu [...] A. W. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr [...] w Ł., celem dokonania rejestracji. Na podstawie przedłożonych przez skarżącą w dniu rejestracji dokumentów, Prezydent Miasta Ł. decyzją ostateczną z dnia [...], nr [...] orzekł o uznaniu A. W. za osobę bezrobotną z dniem [...] z prawem do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 na okres 6 miesięcy, tj. od dnia [...], o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę prawa do zasiłku. Kolejną decyzją z dnia [...], nr [...] organ I instancji orzekł o wstrzymaniu A. W. prawa do zasiłku od dnia [...] i przyznaniu prawa do stypendium max. 120% podstawowej wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od dnia [...] do dnia [...], o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące jego utratę. Od powyższej decyzji skarżąca nie złożyła odwołania. Następnie decyzją z dnia [...], nr [...] organ pierwszej instancji orzekł o wstrzymaniu A. W. prawa do zasiłku od dnia 15 czerwca 2009r. i przyznaniu prawa do stypendium max. 120% podstawowej wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od dnia [...] do dnia [...], o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące jego utratę. Od powyższej decyzji skarżąca nie złożyła odwołania. W dniu [...] decyzją ostateczną nr [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o utracie przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] z powodu upływu okresu pobierania zasiłku. W dniu 6 lipca 2009r. Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję o przyznaniu A. W. prawa do stypendium max. 100% podstawowej wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od dnia [...] do dnia [...], o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące jego utratę. Od powyższej decyzji skarżąca nie złożyła odwołania. Decyzją z dnia [...], nr [...] organ I instancji orzekł o przyznaniu skarżącej prawa do stypendium w maksymalnej wysokości 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od dnia 26 lipca 2010r. do 13 sierpnia 2010r. pod warunkiem, że liczba szkolenia wynosić będzie nie mniej niż 150 godzin miesięcznie. W przypadku wyższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium będzie ustalana proporcjonalnie, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące jego utratę. Skarżąca nie złożyła od tej decyzji odwołania. W dniu [...] do Powiatowego Urzędu Pracy Nr [...] w Ł. wpłynęło pismo ZUS [...] Oddział w Ł., Inspektorat w Ł., z treści którego wynikało, iż A. W. nabyła prawo do renty socjalnej od dnia [...]. Mając na uwadze powyższe, organ pierwszej instancji postanowił w dniu [...] wznowić z urzędu postępowanie we wszystkich sprawach, który dotyczyły wskazane ostateczne decyzje Prezydenta Miasta Ł. Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną w wyniku wznowienia postępowania, Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił wydane w sprawie skarżącej decyzje i orzekł o odmowie przyznania jej statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]. A. W. zakwestionowała jej zasadność oraz wskazała przede wszystkim na trudną sytuację materialną swojej rodziny. Organ odwoławczy stwierdził, że A. W. w dniu [...] została w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości pouczona, iż osobą bezrobotną nie może być osoba, która pobiera rentę socjalną na podstawie odrębnych przepisów o pomocy społecznej. Powyższe pouczenie strona opatrzyła własnoręcznym podpisem w dniu [...]. Jednocześnie organ drugiej instancji podkreślił, iż A. W. w dniu rejestracji tj. [...] złożyła nieprawdziwe oświadczenie, iż nie jest uprawniona do renty socjalnej oraz w dniu [...] oświadczyła m.in. iż od dnia [...] do dnia [...] nie uzyskuje żadnych przychodów z innego tytułu niż zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych - powyższe dokumenty zostały opatrzone własnoręcznym podpisem A. W. Organ odwoławczy stwierdził, że przepisy obecnie obowiązującej ustawy z dnia [...] o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji, mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie ma możliwości odstąpienia od ich zastosowania. Nadto przepisy powyższej ustawy nie mogą być stosowane w sposób uznaniowy ani przez organy zatrudnienia, ani przez sąd. Na stronie zaś spoczywa obowiązek informowania między innymi o pobieraniu świadczeń m.in. z pomocy społecznej, czy też od organu rentowego. Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji stwierdził, iż uzyskanie i pobieranie renty socjalnej w danym okresie stanowi okoliczność wykluczającą możliwość przyznania i posiadania w tym samym czasie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnego lub stypendium (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 71 ww. ustawy. Stosownie natomiast do przepisów art. 41 ust. 1 ustawy prawo do stypendium z tytułu odbywania szkolenia przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej. Natomiast A. W. w ocenie organów administracyjnych od dnia [...] nie powinna figurować jako osoba bezrobotna w rejestrze osób bezrobotnych Powiatowego Urzędu Pracy Nr [...] w Ł. Skargę na ostateczną decyzję Wojewody [...] złożyła A. W., która w uzasadnieniu przytoczyła okoliczności jej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasową argumentację, zawartą w uzasadnieniu zaskarżone decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości dokonuje oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami normującymi postępowanie przed organami administracji. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W tym też zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy poprzedzające je postępowanie nie jest obciążone wadami, uzasadniającymi jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Dokonując takiej kontroli sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania. Podstawę wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W myśl tego przepisu w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z akt sprawy wynika, iż nową okolicznością faktyczną, która istniała w dacie wydania decyzji uchylonych decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], a która nie była znana organowi w dacie ich wydania, było nabycie przez skarżącą prawa do renty socjalnej od dnia [...] oraz to, że na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] przyznano skarżącej rentę socjalną na okres od dnia [...] do dnia [...]. Zdaniem sądu okoliczność ta miała istotny wpływ na wynik sprawy i trafne jest stanowisko organów administracji, że z tej przyczyny w dniu rejestracji, tj. w dniu [...] skarżąca nie spełniania warunków uznania jej za bezrobotną w rozumieniu ustawy z dnia [...] o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.- Dz.U. z 2008r., nr 69, poz. 415 ze zm.). Ustawa ta definiując pojęcie bezrobotnego w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c stanowi bowiem, że bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a - g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie nabyła prawa do (...) renty socjalnej (...). Nabycie prawa do renty socjalnej, potwierdzone w rozpatrywanej sprawie decyzją z dnia [...] o przyznaniu renty socjalnej, powoduje zatem brak możliwości uznania osoby, która nabyła takie prawo za osobę bezrobotną w rozumieniu tej ustawy. Skoro na podstawie decyzji z dnia [...] skarżącej przyznano rentę socjalną na okres od dnia [...] do dnia [...], to niewątpliwie ani w dacie rejestracji jako osoba bezrobotna ([...]), ani w dacie wydania decyzji uchylonych decyzją z dnia [...], jak również w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie była ona osobą bezrobotną w rozumieniu przytoczonego wyżej art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W tej sytuacji pozbawione podstaw było również przyznanie skarżącej uchylonymi w trybie wznowienia postępowania decyzjami, prawa do zasiłku dla bezrobotnych i stypendium, które omawiana ustawa łączy z posiadaniem statusu bezrobotnego. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w art. 71 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 w sposób jednoznaczny stanowi bowiem, że zarówno prawo do zasiłku, jak stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy przysługuje bezrobotnemu. Wobec nie spełnienia przez skarżącą warunku określonego w przytoczonym wyżej art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c cytowanej ustawy, zasadnym było nie tylko uchylenie w trybie wznowienia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...],[...],[...],[...],[...] i [...], ale także orzeczenie o odmowie przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]. Jak trafnie zauważył Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Przepis ten poprzez odwołanie się do przytoczonej wyżej definicji bezrobotnego zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wyraźnie wskazuje, że statusu osoby bezrobotnej nie może uzyskać i posiadać osoba, która nabyła prawo do renty socjalnej. Z konstrukcji omawianego art. 33 ust. 4 pkt 1 wynika, że samo nabycie takiego prawa skutkujące niespełnieniem warunku negatywnego określonego w treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy obliguje właściwy organ do wydania decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji publicznej oraz sądom uprawnienia do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej tym aktem prawnym. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. b.a.