III SA/Łd 76/14

Dnia 1 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 roku sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przyznania pomocy na zalesianie w pomniejszonej wysokości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 21, art. 30 ust. 1, art. 31 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U z 2007 r. Nr 64, poz. 427, z późn. zm. - dalej w tekście Ustawa). § 4 ust. 1 i 2, § 8, § 9, § 11, § 17, § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009r., Nr 48, poz. 390 ze zm.), art. 32, art. 34, art. 86 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE.L.316.65), art. 6 ust. 1, art. 7, art. 13 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE.L.2006.368.74), art. 34 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. Urz. UEL.2011. Nr 25 str.8), art. 15 ust. 1, art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE.L.30.16-99.), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] r., nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu A.K. pomocy na zalesianie w pomniejszonej wysokości. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 13 sierpnia 2010r. A.K. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w P. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2010 wraz z załącznikami. Zgodnie z wnioskiem zalesiona miała zostać działka rolna o powierzchni 1,34 ha położona na działce ewidencyjnej nr 174 w obrębie ewidencyjnym Przatów, w gminie Szadek, w powiecie zduńskowolskim. Termin dokonania zalesienia określono na wiosnę 2011r. W dniu 4 stycznia 2011r. strona złożyła korektę wniosku wraz z aneksem do planu zalesienia, w którym do zalesienia zadeklarowała powierzchnię 3,14ha. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał A.K. pomoc na zalesianie, w tym z tytułu wsparcia na zalesienie przyznano kwotę w wysokości 6 463,60 zł, z tytułu premii pielęgnacyjnej kwotę w wysokości 1 499,50 zł. W dniu 5 listopada 2012r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu ARiMR w Ł. kontrola na miejscu w wyniku której stwierdzono, brak dokumentu potwierdzającego zakup 40 szt. sadzonek dębu bezszypułkowego i 360 szt. sadzonek gatunków biocenotycznych. Z kontroli sporządzono raport do którego dołączono płytę CD, szkic, upoważnienie oraz wyjaśnienia beneficjanta z dnia 10 stycznia 2013 r. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności na zalesianie. Decyzją z dnia 12 marca 2013r., nr [...] organ l instancji uchylił decyzję dotychczasową i przyznał pomoc na zalesianie w pomniejszonej wysokości. Od powyższej decyzji w dniu 5 kwietnia 2013r. strona wniosła odwołanie wraz z pismem Nadleśnictwa [...] z dnia 4 kwietnia 2013 r. Natomiast w dniu 9 maja 2013r. strona złożyła wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie. Decyzją z dnia 8 lipca 2013r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 2 października 2013r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. uchylił decyzję dotychczasową i przyznał pomoc na zalesianie w pomniejszonej wysokości, tj. z tytułu wsparcia na zalesienie przyznano kwotę w wysokości 3 231,80 zł pomniejszoną o 50% z powodu braku posiadania dokumentów zakupu sadzonek, z tytułu premii pielęgnacyjnej kwotę w wysokości 1 499,50 zł. Od powyższej A.K. złożył odwołanie, w którym nie zgodził się z pomniejszeniem wsparcia na zalesienie o 50%. Wskazał, że kontrola na miejscu potwierdziła poprawność wykonania zalesienia, nie stwierdzając żadnych uchybień oraz określiła ilości posadzonych sadzonek. Inspektorzy stwierdzili, że na działce o nr 174, w zależności od metody liczenia posadzono od 7900 do 8300 sadzonek. Ponadto skarżący podniósł, że na działce posadzono około 8000 szt. sadzonek drzew, a poprawność zalesienia potwierdziło Nadleśnictwo [...], które wskazało na konieczność pozostawienia około 0,22 ha nie obsadzonej powierzchni z uwagi na wielkość, kształt oraz sąsiedztwo działki. Skarżący wyjaśnił, że gatunki biocenotyczne nie zostały posadzone do dnia 30 kwietnia 2011r., albowiem nie było już na nie miejsca na działce i nie było możliwości kupna ich w tym terminie, w związku z tym po uzgodnieniu z Nadleśnictwem wsadzenie w miejsce ubytków nastąpiło w terminie późniejszym. Skarżący podkreślił, że nie zgadza się także z twierdzeniem organu, że zakup sadzonek nastąpił od niezarejestrowanego dostawcy. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, z wyłączeniem jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarządzających mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów o lasach, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został wpisany do ewidencji producentów stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) zobowiązał się do: a) wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia-zgodnie z planem zalesienia, o którym mowa w przepisach o lasach, zwanym dalej "planem zalesienia"; 3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez 15 lat od dniauzyskania pierwszej płatności na zalesianie; 4) są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z uwzględnieniem przepisów art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.). 5) uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zalesienia - w przypadku gdy planowane zalesienie jest przedsięwzięciem, którego realizacja wymaga, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, póz. 1227, z późn. zm.), uzyskania takiej decyzji. W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia, pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi do gruntów: 1) stanowiących grunty orne lub sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku tego planu, gdy zalesianie tych gruntów nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 2) stanowiących własność lub współwłasność tego rolnika albo własność jego małżonka; 3) o powierzchni większej niż 0,5 ha l szerokości większej niż 20 m, przy czym wymagań tych nie stosuje się, jeżeli grunty graniczą z lasem, a ich powierzchnia wynosi co najmniej 0,1 ha; 4) położonych poza: a) obszarami Natura 2000 lub obszarami znajdującymi się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, póz. 1220, zezm.), chyba że planowane zalesienie nie jest sprzeczne z planami ochrony albo planami zadań ochronnych tych obszarów, b) obszarami rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, parków narodowych lub obszarami ich otulin, chyba że planowane zalesienie nie jest sprzeczne z celami ochrony tych obszarów.". Zgodnie z § 8 rozporządzenia, pomoc na zalesianie obejmuje: 1) wsparcie na zalesienie - stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku, licząc od dnia wykonania zalesienia; 2) premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów prac pielęgnacyjnych oraz ochrony uprawy leśnej przed zwierzyną w przeliczeniu na nektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 5 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia; 3) premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia." Zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia, rolnik wykonuje zalesienie: 1) przy użyciu sadzonek drzew i krzewów gatunków rodzimych, które są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia; 2) zgodnie z liczbą sadzonek na hektar i formą zmieszania określonymi w załączniku nr 2 Stosownie zaś do treści § 17 rozporządzenia, rolnik, któremu przyznano pomoc na zalesianie, do dnia zakończenia realizacji planu zalesienia przechowuje dowody zakupu: 1) sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów; 2) repelentów. Zgodnie natomiast z § 18 ust. 1 rozporządzenia, rolnik zwraca premię pielęgnacyjną za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie w wysokości, która jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia, jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że: 1) nie realizuje planu zalesienia; 2) nie posiada dokumentów, o których mowa w § 17pkt 1." Zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia w przypadku braku dowodu zakupu sadzonek wsparcie na zalesianie zmniejsza się o 50 %. W rozpatrywanej sprawie, w wyniku kontroli przeprowadzonej dniu 5 listopada 2012r. ustalono, że strona nie posiada dokumentów potwierdzających zakup sadzonek przeznaczonych do zalesienia gruntów rolnych. Nieprawidłowość dotyczyła braku dowodów zakupu 40 szt. sadzonek dębu bezszypułkowego oraz 360 szt. sadzonek gatunków biocenotycznych. Zgodnie z planem zalesienia strona zobowiązana była do zalesienia 0,65 ha gruntów rolnych sadzonkami sosny zwyczajnej w ilości 6190 szt. (tj. 9523 szt. na 1ha, więźba sadzenia 1,5x0,7 m), do zalesienia 0,25 ha gruntów rolnych sadzonkami brzozy brodawkowatej w ilości 1390 szt. (tj. 5556 szt. na 1ha, więźba sadzenia 1,5x1,2 m), do zalesienia 0,13 ha gruntów rolnych sadzonkami dębu bezszypułkowego w ilości 1240 szt. (tj. 9523 szt. na 1ha, więźba sadzenia 1,5x0,7 m), do zalesienia 0,25 ha gruntów rolnych sadzonkami modrzewia europejskiego w ilości 560 szt. (tj. 2222 szt. na 1ha, więźba sadzenia 1,5x3,0 m) oraz do zalesiania 0,06 ha gruntów rolnych sadzonkami gatunków biocenotycznych w ilości 360 szt. (tj. 6000 szt. na 1 ha). Zgodnie z planem zalesienia w pierwszej kolejności należało posadzić dąb, modrzew, brzozę, a następnie wypełnić powierzchnię sosną i gatunkami biocenotycznymi. W planie zalesienia założono także, że gatunki biocenotyczne będą tworzyć strefę ekotonową od strony sąsiednich użytków rolnych poprzez wsadzenie ich w dwa zewnętrze rzędy drzew posadzonych 3 m od granicy działki. Podczas kontroli inspektorzy terenowi ustalili, że powierzchnia stwierdzona zalesienia wynosi 1,34 ha i jest zgodna z powierzchnią zadeklarowaną we wniosku. Powierzchnia zmierzona wynosiła co prawda 1,23 ha, ale przy zastosowaniu tolerancji pomiaru z zachowaniem strefy buforowej 1,5 m, o której mowa w art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 przyjęto, że powierzchnia stwierdzona wynosi 1,34 ha i jest zgodna z powierzchnią zadeklarowaną we wniosku. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy nie dostrzegł nieprawidłowości, które skutkowałyby koniecznością pomniejszenia płatności z tytułu nieprawidłowego zalesienia gruntów rolnych. Istotnie, powierzchnia faktycznie zmierzona zalesienia (1,23 ha) była mniejsza niż powierzchnia, która zgodnie z wnioskiem i planem zalesienia miała zostać zalesiona (1,34 ha), aczkolwiek mieściła się w tolerancji błędu określonej przepisami wspólnotowymi, a ponadto, stwierdzona ilość sadzonek mieściła się w normach ustanowionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wątpliwości organu wzbudziło natomiast posiadanie przez stronę dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia w ilości wymienionej w planie zalesienia. Zgodnie z planem strona winna wykorzystać do zalesienia gruntów rolnych 6 190 szt. sosny zwyczajnej, 1 390 szt. brzozy brodawkowatej, 1 240 szt. dębu bezszypułkowego, 560 szt. modrzewia europejskiego i 360 szt. gatunków biocenotycznych. Dokonując sprawdzenia posiadania dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia na podstawie faktur ustalono, że strona posiada jedynie faktury dokumentujące zakup 6200 szt. sosny pospolitej i 1200 szt. dębu bezszypułkowego (faktura z dnia 6 kwietnia 2011r., nr 0564191) oraz 1390 szt. brzozy i 560 szt. modrzewia (faktura z dnia 6 kwietnia 2011r.). Wobec powyższego ustalono, że brak jest dowodów zakupu 40 szt. sadzonek dębu bezszypułkowego oraz 360 szt. sadzonek gatunków biocenotycznych. Pismem z dnia 7 czerwca 2013r. organ wezwał stronę do przedłożenia brakujących dowodów zakupu. W dniu 8 lipca 2013r. skarżący złożył do akt sprawy rachunek uproszczony nr 3/2011 potwierdzający zakup w dniu 25 listopada 2011r. 80 szt. sadzonek jarząbu pospolitego. Zdaniem organu odwoławczego przedstawiony przez skarżącego rachunek uproszczony nr 3/2011 potwierdzający zakup w dniu 25 listopada 2011r. 80 szt. sadzonek jarząbu pospolitego nie może być uwzględniony, ponieważ sadzonki winny być zakupione przed dniem wykonania zalesienia tj. przed dniem 25 kwietnia 2011 r., a ponadto powinny być zakupione od podmiotu zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Leśnego Materiału Podstawowego. Sadzonki, które zostały wykorzystane przez skarżącego, winny spełniać wymogi określone w art. 28 ustawy o leśnym materiale rozmnożeniowym. Zgodnie z nim przedmiotem obrotu może być wyłącznie leśny materiał rozmnożeniowy, który został pozyskany przez jego producenta z leśnego materiału podstawowego zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Leśnego Materiału Podstawowego i zostało dla niego wydane świadectwo pochodzenia określającego nazwę leśnego materiału rozmnożeniowego, jego rodzaj, kategorię, przeznaczenie i sposób wyprodukowania, a także dane dotyczące leśnego materiału podstawowego, z którego został pozyskany. W świetle tych przepisów, zalesienia nie można dokonać z jakichkolwiek sadzonek, lecz tylko takich, które mają odpowiednie świadectwa pochodzenia. Wiąże się to z obowiązkiem ich zakupu od odpowiednich, zarejestrowanych dostawców. W niniejszej sprawie podmiot wystawiający rachunek uproszczony nr [...] z dnia 25 listopada 2011 r. nie jest wpisany do Krajowego Rejestru Leśnego Materiału Podstawowego. Istotnym w rozpoznawanej sprawie jest fakt, że strona nie przedstawiła dowodów zakupu 40 szt. sadzonek dębu bezszypułkowego oraz sadzonek gatunków biocenotycznych. Tym samym organ l instancji prawidłowo rozstrzygnął o konieczności pomniejszenia wsparcia na zalesienie o 50 %. Zdaniem organu II instancji okolicznością odstępującą od dokonanego 50% pomniejszenia wsparcia na zalesianie nie może być okoliczność podnoszona przez stronę, że na działce nie było miejsca do posadzenia brakujących sadzonek ze względu na zalecenia nadleśnictwa w przedmiocie pozostawienia 0,22 ha nie obsadzonej powierzchni, czy też w ocenie strony niepoprawnych zapisów planu zalesieniowego w części dotyczącej sposobu sadzenia gatunków biocenotycznych. Organ odwoławczy zauważył, że w myśl § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia strona zobowiązała się do wykonania zalesienia gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku zgodnie z planem zalesienia, a zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia rolnik wykonuje zalesienie przy użyciu sadzonek drzew i krzewów gatunków rodzimych, które są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia i zgodnie z liczbą sadzonek na hektar i formą zmieszania określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W ocenie organu konieczne jest aby w/w przesłanki zostały wykonane łącznie. Odzwierciedleniem spełnienia tych dwóch warunków są zapisy planu zalesienia, który sporządzany jest przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, a więc osoby wykwalifikowanej w zakresie sposobu urządzania lasu. W sytuacji, w której zaistnieje konieczność zmiany sposobu wykonania zalesienia w ocenie organu II instancji strona powinna sporządzić odpowiedni aneks do planu zalesienia, odzwierciedlający faktyczne zalesienie gruntu. Zgodnie z § 9 ust. 5 rozporządzenia kopia planu zalesienia jest obowiązkowym załącznikiem do wniosku i stanowi integralną część wniosku. W myśl § 9 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia rolnik może dokonać zmiany złożonego wniosku o pomoc do dnia poprzedzającego dzień, w którym został on powiadomiony przez Agencję o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu. W ocenie organu w tym terminie możliwe było wykonanie także aneksu do planu zalesienia. W przedmiotowej sprawie do momentu przeprowadzenia kontroli na miejscu strona nie wykonała i nie przedstawiła aneksu, w którym uwzględnione byłoby faktyczne zalesienie gruntu i zgodnie z którym nie byłoby konieczności zakupu brakujących 40 szt. sadzonek dębu bezszypułkowego oraz 360 szt. sadzonek gatunków biocenotycznych. W przeciwnym razie na stronie ciążył obowiązek zalesienia gruntu zgodnie z istniejącym planem zalesienia, a w tym obowiązek zakupienia w/w sadzonek i posiadania dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia do dnia zakończenia realizacji planu zalesienia. W przedmiotowej sprawie strona nie przedstawiła dowodów zakupu sadzonek wykorzystanych do zalesienia, zgodnie z planem zalesienia. W przypadku stwierdzenia braku dowodów organ zobowiązany był pomniejszyć wsparcie na zalesienie o 50% na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w zw. z treścią załącznika 6 do rozporządzenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że do zalesienia działki oznaczonej nr 174 wykorzystał około 8000 sztuk sadzonek. W toku kontroli stwierdzono, że do obsadzenia powierzchni zalesieniowej wykorzystano 7882 sztuki sadzonek. Skarżący podał, że w dniu 10 listopada 2013r. policzył sadzonki posadzone w poszczególnych rzędach i ustalił, że do obsadzenia powierzchni zalesieniowej wykorzystał 7991 sztuk sadzonek. Wskazał także, iż dniu 6 kwietnia 2011r. zakupił 9350 sztuk sadzonek od podmiotów zarejestrowanych w Krajowym Rejestrze Leśnego Materiału Podstawowego. Różnica pomiędzy sadzonkami zakupionymi, a posadzonymi wynosi 1359 sztuk, które nie mogły być posadzone zgodnie z planem zalesienia ze względu na brak miejsca do ich posadzenia. Skarżący podkreślił, że żądanie organu do przedstawienia dowodu zakupu sadzonek, które nie zostały posadzone i wykorzystane do zalesienia ze względu na brak miejsca jest nieuzasadnione. Zalesienie zostało wykonane zgodnie z planem zalesienia co dwukrotnie potwierdziło Nadleśnictwo Poddębice. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły następujące przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. nr 48 poz.390 z późn. zm.). Zgodnie z treścią § 8 ust.1 wymienionego rozporządzenia pomoc na zalesianie obejmuje: 1) wsparcie na zalesienie - stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku, licząc od dnia wykonania zalesienia; 2) premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów prac pielęgnacyjnych oraz ochrony uprawy leśnej przed zwierzyną w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 5 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia; 3) premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia. W myśl § 4 ust.1 cytowanego rozporządzenia pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, z wyłączeniem jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarządzających mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów o lasach, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został wpisany do ewidencji producentów stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) zobowiązał się do: a) wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, o którym mowa w przepisach o lasach, zwanym dalej "planem zalesienia"; 3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez 15 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie; 4) są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z uwzględnieniem przepisów art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.); 5) uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zalesienia - w przypadku gdy planowane zalesienie jest przedsięwzięciem, którego realizacja wymaga, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), uzyskania takiej decyzji. Zgodnie z treścią § 11 ust.2 rozporządzenia rolnik wykonuje zalesienie: 1) przy użyciu sadzonek drzew i krzewów gatunków rodzimych, które są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia; 2) zgodnie z liczbą sadzonek na hektar i formą zmieszania określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W myśl § 17 rozporządzenia rolnik, któremu przyznano pomoc na zalesianie, do dnia zakończenia realizacji planu zalesienia przechowuje dowody zakupu: 1) sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych gruntów; 2) repelentów. Zgodnie z treścią § 18 ust.1 rozporządzenia rolnik zwraca premię pielęgnacyjną za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie w wysokości, która jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia, jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że: 1) nie realizuje planu zalesienia; 2) nie posiada dokumentów, o których mowa w § 17 pkt 1. W myśl pkt.1 załącznika nr 6 do rozporządzenia z 19 marca 2009r. w przypadku braku dowodu zakupu sadzonek wsparcie na zalesienie jest zmniejszane o 50%. Z wymienionych przepisów wynika, że pomoc na zalesienie jest przyznawana rolnikowi, który zobowiązał się między innymi do wykonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Rolnik jest zobowiązany wykonać zalesienie między innymi zgodnie z liczbą sadzonek na hektar i formą zmieszania, określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia przy czym dokładna liczba sadzonek i forma zmieszania są sprecyzowane w planie zalesienia. Jednocześnie rolnik ma obowiązek przechowywania dowodów zakupu sadzonek do zakończenia realizacji planu zalesienia a w przypadku ich braku następuje zmniejszenie wsparcia na zalesienie o 50%. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest prawidłowość zmniejszenia skarżącemu wsparcia na zalesienie o 50 %. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 13 sierpnia 2010r. A.K. wystąpił o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Zalesiona miała zostać działka rolna o powierzchni 1,34 ha położona na działce ewidencyjnej nr 174. Zgodnie z planem zalesienia skarżący zobowiązał się do zalesienia między innymi 0,13 ha gruntu sadzonkami dębu bezszypułkowego w ilości 1240 sztuk oraz 0,06 ha gruntu sadzonkami gatunków biocenotycznych w ilości 360 sztuk. W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 5 listopada 2012r. ustalono, że powierzchnia stwierdzona zalesienia wynosiła 1,34 ha, co jest zgodne z powierzchnią zadeklarowaną we wniosku. Wprawdzie powierzchnia zmierzona wyniosła 1,23 ha lecz przy zastosowaniu tolerancji pomiaru organy słusznie przyjęły, że jest to zgodne z powierzchnią zadeklarowaną we wniosku. Przeprowadzona kontrola wykazała również, iż ilość sadzonek mieściła się w normach ustanowionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia z 19 marca 2009r. Skarżący nie przedstawił natomiast dowodu zakupu 40 sztuk sadzonek dębu bezszypułkowego oraz 360 sztuk sadzonek gatunków biocenotycznych. Na wymagane 1240 sztuk sadzonek dębu A.K. posiadał dowód zakupu jedynie 1200 sztuk sadzonek dębu (rachunek zakupu nr [...] z 6 kwietnia 2012r. w aktach administracyjnych). A więc brak jest dowodu zakupu 40 sztuk sadzonek dębu. Nie został również przedstawiony dowód zakupu sadzonek gatunków biocenotycznych. W ocenie sądu nie ma znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącego, że zalesienia dokonał zgodnie z wymogami określonymi w planie zalesienia a więc przy zachowaniu odpowiedniej odległości między sadzonkami i przy pozostawieniu pewnej części niezalesionej ze względu na wielkość, kształt i sąsiedztwo gruntów rolnych. W związku z czym, w jego ocenie, brakło powierzchni do zalesienia wymaganej ilości 1240 sztuk sadzonek dębu bezszypułkowego. Jeżeli rzeczywiście tak było jak przedstawił to skarżący to powinien on wystąpić o zmianę planu zalesienia . W wymienionym planie wyraźnie określono jaką powierzchnię gruntu należy zalesić dębem bezszypułkowym (0,13 ha), jaką ilością sadzonek (1240 sztuk) i w jakim terminie ( do dnia 30 kwietnia 2011r.). W sytuacji gdy okazało się, że nie można zalesić gruntu wymaganą ilością sadzonek dębu (1240 sztuk) bo brakło już gruntu to A.K. winien wystąpić o sporządzenie aneksu do planu zalesienia podnosząc, że nie jest możliwe zrealizowanie jego zapisów w obecnym kształcie. Skarżący jednak tego nie uczynił. Zaznaczyć należy, że kopia planu zalesienia jest częścią wniosku o przyznanie pomocy ( § 9 ust.5 pkt 1 rozporządzenia z 19 marca 2009r.) zaś rolnik może dokonać zmiany złożonego wniosku do dnia powiadomienia go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu co wynika z treści § 9 ust.6 pkt 2 rozporządzenia z 19 marca 2009r. A.K. został powiadomiony o kontroli na miejscu w dniu 4 listopada 2012r. i do tego dnia mógł dokonać zmiany złożonego wniosku o przyznanie pomocy w oparciu o zmieniony plan zalesienia. Taki wniosek nie został jednak złożony w tym terminie. Nie ma również znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącego, że nie mógł zasadzić gatunków biocenotycznych w wymaganym terminie gdyż nie mógł zakupić tych gatunków. A.K. próbował kupić wymienione gatunki sadzonek w szkółkach w G., G. i innych miejscowościach lecz nigdzie ich nie było. Dopiero w dniu 25 listopada 2011r. nabył 80 sztuk sadzonek jarząbu pospolitego i na tę okoliczność przedstawił rachunek uproszczony nr [...] z 25 listopada 2011r. W sytuacji gdy nie można było kupić sadzonek gatunków biocenotycznych i zasadzić ich w terminie określonym w planie zalesienia (do 30 kwietnia 2011r.) to skarżący winien, podobnie jak w przypadku sadzonek dębu bezszypułkowego, wystąpić o aneksowanie planu zalesienia a następnie zgłosić zmianę wniosku o przyznanie pomocy do dnia 4 listopada 2012r. Taki wniosek nie został jednak złożony. Odnośnie złożonego rachunku zakupu 80 sztuk sadzonek jarząbu pospolitego to nie ma on żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sadzonki winny być bowiem zakupione przed dniem wykonania zalesienia tzn. przed 25 kwietnia 2011r. podczas gdy rachunek został wystawiony w dniu 25 listopada 2011r. Nadto sadzonki winny być kupione od pomiotu zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Materiału Podstawowego. Muszą one bowiem spełniać wymogi określone w art.28 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o leśnym materiale rozmnożeniowym (Dz.U. nr 73 poz.761 z późn. zm.) Podmiot od którego skarżący nabył 80 sztuk sadzonek jarząbu pospolitego (R.M. P. 52) nie jest natomiast wpisany do Krajowego Rejestru Materiału Podstawowego. Należy zaznaczyć, że skarżący wiedział o konieczności przestrzegania planu zalesienia oraz zachowania dowodu zakupu sadzonek do zakończenia realizacji tego planu. Wskazuje na to część XII wniosku o przyznanie płatności z 13 sierpnia 2010r. i korekty tego wniosku z 4 stycznia 2011r. zatytułowana "Oświadczenia i zobowiązania". Z punktu 21 podpunkty 6.) i 3.) tej części wynika bowiem, że A.K. zobowiązał się do zalesienia gruntu zgodnie z planem zalesienia w terminie do dnia 30 kwietnia 2011r. oraz do przechowywania dowodu zakupu sadzonek do dnia zakończenia realizacji tego planu. Dodać również należy, iż zobowiązanie rolnika do wykonania zalesienia gruntu zgodnie z planem zalesienia wynika także z treści § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia z 19 marca 2009r. Skarżący wiedział zatem jakie spoczywają na nim obowiązki w związku z przyznaniem mu pomocy na zalesienie. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało zatem, że nie został wykonany plan zalesienia w zakresie ilości sadzonek dęby bezszypułkowego i gatunków biocenotycznych zaś skarżący nie posiada dowodu zakupu 40 sztuk sadzonek dębu oraz 360 sztuk sadzonek gatunków biocenotycznych. Mimo to w dniu 18 maja 2011r. A.K. złożył w Biurze Powiatowym Agencji w P. oświadczenie, że do dnia 25 kwietnia 2011r. wykonał zalesienie zgodnie z planem zalesienia z 30 kwietnia 2010r. W rzeczywistości oświadczenie to było niezgodne z rzeczywistością. Konsekwencją stwierdzenia, że skarżący nie posiadał dowodu zakupu 40 sztuk sadzonek dębu bezszypułkowego i 360 sztuk gatunków biocenotycznych było zmniejszenie wsparcia na zalesienie o 50%. W ocenie sądu organy administracji słusznie uznały, że spełnione zostały przesłanki takiego zmniejszenia określone w § 18 ust.1 pkt 2 rozporządzenia z 19 marca 2009r. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący nie posiadał dowodów zakupu 400 sztuk sadzonek na ogólną ilość 9740 sztuk określoną w planie zalesienia. Brak wymaganych dowodów zakupu był zatem niewielki w stosunku do ilości wymaganej planem zalesienia i wynosił 4,10%. W związku z czym powstała wątpliwość czy przy tak niewielkim braku dowodów zakupu sadzonek dopuszczalne jest niestosowanie zmniejszeń lub wykluczeń udzielonej pomocy. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że nie ma tutaj zastosowania art.73 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L. nr 316 z 2009r. poz.65 z późn. zm.) gdyż przepis ten dotyczy pomniejszeń, o których mowa w rozdziale I i II Rozporządzenia Nr 1122/2009 a nie pomniejszeń, o których mowa w przepisach rozporządzenia z dnia 19 marca 2009r. W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie ma także zastosowania przepis § 21 rozporządzenia z 19 marca 2009r. zgodnie z którym do przypadków uznawanych za drobną niezgodność, o której mowa w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, stosuje się przepisy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W myśl zaś art.24 ust.2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L nr 30 z 2009r. poz.16 z późn. zm.) w przypadku zaniedbania wielkość procentowa zmniejszenia nie przekracza 5 %, a w przypadku powtarzających się niezgodności - 15 %. W należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu zmniejszenia, gdy z uwagi na swój rozmiar, zasięg i trwałość, przypadek niezgodności może być uważany za drobny. Przypadki niezgodności stanowiące bezpośrednie ryzyko dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt nie są jednak uznawane za drobne. O ile rolnik nie podjął natychmiastowego działania naprawczego usuwającego stwierdzoną niezgodność, właściwy organ podejmuje niezbędne działania, które mogą, w stosownych przypadkach, ograniczać się do kontroli administracyjnej w celu zapewnienia, aby rolnik usunął stwierdzoną niezgodność. Rolnik jest powiadamiany o stwierdzeniu drobnej niezgodności i o obowiązku podjęcia działania naprawczego. Analiza przepisu art.24 ust.2 Rozporządzenia nr 73/2009 wskazuje, że Państwa Członkowskie Unii Europejskiej mogą same podjąć decyzję o niestosowaniu zmniejszeń gdy przypadek niezgodności może być uważany za drobny. Każde Państwo Członkowskie UE, w tym także Polska, zostało zatem upoważnione do wprowadzenia regulacji prawnych pozwalających na niestosowanie zmniejszeń udzielonej pomocy w drobnych przypadkach. W Polsce ustawodawca nie wprowadził jednak takiego uregulowania. W obowiązujących na terenie Polski przepisach prawnych nie unormowano sytuacji kiedy przypadek niezgodności ma charakter drobny. Skoro nie ma takich przepisów to brak jest również podstaw do niestosowania zmniejszeń udzielonej skarżącemu pomocy w oparciu o treść § 21 rozporządzenia z 19 marca 2009r. W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie ma także zastosowania art.28c ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013r. poz.173). Zgodnie z treścią wymienionego przepisu w przypadku stwierdzenia drobnej niezgodności, o której mowa w art. 51 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1698/2005, zmniejszenia nie stosuje się. W myśl zaś art.51 ust.4a.) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 wrzesnia 2005r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.UE.L nr 277 z 2005r. poz.1 z późn. zm.) szczegółowe zasady dotyczące redukcji i wyłączeń ustanawia się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 90 ust. 2. W tym kontekście uwzględnia się rozmiar, zasięg, trwałość i powtarzanie się stwierdzonej niezgodności, jak również następujące kryteria: a) w przypadku zaniedbania wielkość procentowa redukcji nie przekracza 5 %, a w przypadku powtarzających się niezgodności - 15 %. W należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu redukcji, gdy z uwagi na swój rozmiar, wagę, zasięg i trwałość przypadek niezgodności może być uważany za drobny. Przypadki niezgodności stanowiące bezpośrednie ryzyko dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt nie są jednak uważane za drobne. O ile beneficjent nie podjął natychmiastowego działania naprawczego usuwającego stwierdzoną niezgodność, właściwy organ podejmuje niezbędne działania, które mogą, w stosownych przypadkach, ograniczać się do kontroli administracyjnej w celu zapewnienia, aby beneficjent usunął stwierdzoną niezgodność. Beneficjent jest powiadamiany o stwierdzeniu drobnej niezgodności i o obowiązku podjęcia działania naprawczego. Analiza przepisu art.51 ust.4a.) Rozporządzenia nr 1698/2009 wskazuje, że podobnie jak w przypadku art.24 ust.2 Rozporządzenia nr 73/2009, Państwa Członkowskie UE zostały upoważnione do uregulowania sytuacji niestosowania zmniejszeń w drobnych przypadkach. Adresatem przepisu art.51 ust.4 a.) jest zatem Państwo Członkowskie UE. Rzeczypospolita Polska nie unormowała jednak sytuacji kiedy przypadek niezgodności ma charakter drobny. W związku z czym brak jest podstaw do niestosowania zmniejszeń pomocy udzielonej skarżącemu na podstawie przepisu art.28c.) ustawy z dnia 7 marca 2007r. W rozpoznawanej sprawie istniała podstawa do wznowienia postępowania określona w art.145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; Nową okolicznością faktyczną był fakt, że skarżący nie posiadał dowodów zakupu 40 sztuk sadzonek dębu bezszypułkowego oraz 360 sztuk gatunków biocenotycznych. Okoliczność ta istniała w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności (22 czerwca 2011r.) i nie była ona znana organowi w tej dacie. Okoliczność ta ujawniła się dopiero w wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 5 listopada 2012r. Można zatem uznać, że istniała podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że A.K. nie posiadał dowodów zakupu 40 sztuk sadzonek dębu bezszypułkowego oraz 360 sztuk sadzonek gatunków biocenotycznych. Organy administracji słusznie uznały,, że spełnione zostały przesłanki zmniejszenia wsparcia na zalesienie określone w § 18 ust.1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 marca 2009r. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę A.K. bg