III SA/Łd 762/14

Dnia 21 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 roku sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1074 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. Nr 139 z 2006 r., poz. 993 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M C od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] orzekającej o wymeldowaniu M C. wraz z synem J z pobytu stałego w lokalu nr [...]przy ul. D 10 w Ł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z wnioskiem o wymeldowanie M C wraz z synem J C, w dniu 10 stycznia 2014 r., wystąpiła Administracja Zasobów Komunalnych [...]. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca wraz z synem nie mieszkają i nigdy nie zamieszkali w przedmiotowym lokalu. Najemca lokalu na podstawie umowy najmu był J Ś, który zmarł 19.04. 2013 r. we Francji Skarżąca wystąpiła z wnioskiem do Prezydenta Miasta [...] o zawarcie umowy o najem lokalu po śmierci ojca, ale organ odmówił wydania skierowania do zawarcia umowy. Organ I instancji, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, decyzją z dnia [...] r. orzekł o wymeldowaniu skarżącej wraz z synem z przedmiotowego lokalu. Organ ustalił, że mieszkanie zostało wyremontowane. W lokalu znajdują się meble i sprzęt gospodarstwa domowego , ale oprócz kawy, herbaty i cukru nie ma w lokalu żadnych innych produktów żywnościowych, kosmetycznych i chemicznych świadczących o stałym zamieszkiwaniu. Organ I instancji uznał, że skarżąca wraz z synem nie przebywają w przedmiotowym lokalu, powołując się na zeznanie świadka M. D. i oświadczenie L. D. Organ stwierdził, że do lokalu nie jest podłączony prąd, co strona podaje jako przyczynę, dla której nie mieszka obecnie w lokalu, a zarządca nieruchomości nie wyraził zgody na instalację licznika. Wobec powyższego organ uznał, że zamieszkiwanie z dzieckiem w takim lokalu nie jest możliwe, a opuszczenie lokalu nastąpiło znacznie wcześniej niż w lutym 2013 r. W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 25 k.c. Skarżąca wskazała, że nie opuściła lokalu nr[...]przy ul. D [...] w Ł w sposób trwały, a jedynie z powodu celowych działań Administracji nie mogła w nim zamieszkać. Owe działania to przede wszystkim brak zgody na zawarcie ze skarżącą umowy o najem lokalu, po śmierci ojca, oraz brak zgody na podłączenie licznika energii elektrycznej. Skarżąca nie opuściła spornego lokalu, albowiem łączy ją z nim zamiar stałego pobytu. W przypadku strony doszło jedynie do opuszczenia miejsca pobytu, natomiast zamiar stałego w nim pobytu nadal pozostaje po jej stronie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda[...] orzekł o utrzymaniu w mocy powyższego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zatem koniecznym i wystarczającym warunkiem wymeldowania z miejsca pobytu stałego jest: opuszczenie miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Skoro zatem przesłanka zamieszkiwania w lokalu ma decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy meldunkowej to oczywistym jest, że ustalenie, iż dany lokal nie stanowi centrum życiowego danej osoby winno skutkować stwierdzeniem spełnienia przesłanki wymeldowania z pobytu stałego. Organ odwoławczy wskazał, że nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że lokal nr[...] przy ul. D [...] w Ł od wielu lat nie stanowi centrum życiowego M C. Organ powołał się na zeznania dziadków skarżącej - J i J Ś, którzy podczas kontroli meldunkowej zeznali, że wnuczka zamieszkiwała wraz z synem J z nimi od zimy 2010 r. do końca marca 2014 r., zajmując mniejszy pokój. Pod koniec marca 2014 r. wnuczka zabrała wszystkie swoje rzeczy i wróciła mieszkać do spornego lokalu. Z kolei M C w swoich wyjaśnieniach złożonych podczas oględzin lokalu wskazała, że przed zamieszkaniem u dziadków do śmierci ojca mieszkała u matki na ul. P. Po śmierci ojca zaczęła remontować mieszkanie , ale ze względu na brak prądu nie może w nim zamieszkać. Matka M C w lutym 2014 r. oświadczyła natomiast, że córka zamieszkuje wraz synem na ul. D. W ocenie organu odwoławczego zeznania świadków są niespójne, a wręcz sprzeczne. Z tego też względu organ odwoławczy za najbardziej miarodajne uznał zeznania skarżącej. W świetle tych zeznań organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do tego, że skarżąca, mimo zameldowania, przez wiele lat faktycznie nie zamieszkiwała w spornym lokalu, lecz dopiero po śmierci ojca (najemcy lokalu) podjęła działania mające na celu umożliwienie jej zamieszkania w nim. Owe działania to bez wątpienia wystąpienie do Administracji o zgodę na zawarcie umowy najmu tego lokalu oraz wystąpienie o zgodę na podłączenie do niego przedpłatowego licznika energii elektrycznej. Na chwilę obecną owe działania nie przyniosły dla skarżącej pozytywnego skutku. Wobec powyższego, eksponowany w odwołaniu zamiar skarżącej zamieszkania w spornym lokalu, w momencie podłączenia do niego energii elektrycznej, nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wobec zdecydowanego sprzeciwu Administracji na założenie w spornym lokalu przedpłatowego licznika energii elektrycznej, a także braku zgody z na zawarcie ze skarżącą mowy o najem tego lokalu, nie ma realnej możliwości, by mogła swój zamiar zrealizować. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż pozostawienie w zbiorach ewidencji ludności zapisu, że miejscem pobytu stałego M C i jej syna J jest lokal nr [...] przy ul. D [...] w Ł. byłoby utrzymywaniem ewidentnej fikcji meldunkowej, niezgodnej z przepisami prawa. W skardze z dnia 26 sierpnia 2014 r. M. C. zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 25 k.c. Skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu. Podniosła, że nie opuściła spornego lokalu jako miejsca swego stałego pobytu. Strona wyraziła swoje zdziwienie, dlaczego organy I i II instancji dały wiarę osobom starszym i schorowanym, jak również osobom, które nie znały skarżącej, skoro część świadków potwierdza okoliczność faktycznego przebywania w spornym lokalu. Skarżąca zaznaczyła, że pierwszą przesłanką niemożności przebywania w spornym lokalu było zalanie, a drugą wyłączenie prądu. Skarżąca nie otrzymała też od RON III kluczy do klatki schodowej mimo, że była w mieszkaniu zameldowana. Konieczna była w tej sprawie interwencja jej pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. skarżąca poparła skargę oraz wyjaśniła, że w lokalu zamieszkała w 2008 r. aż do 2010 r., a w chwili obecnej mieszka u matki. Pozostaje cały czas w związku małżeńskim. Skarżąca wyjaśniła, że prąd w mieszkaniu był przez cały czas, został wyłączony po śmierci ojca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody[...] z dnia [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia[...] r. w przedmiocie wymeldowania M C wraz z małoletnim synem J z pobytu stałego w lokalu nr [...] położonym przy ul. D [...] w Ł. naruszają przepisy postępowania administracyjnego w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. Decyzja organu I i II instancji zostały wydane z takim naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. art. 83 § 3, 86 i art. 107 § 3 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.), który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.)[dalej ustawa]. z których wynika, że osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Obowiązek ten polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego i wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego ( art. 2 i art. 4 pkt 1 i 2 i art. 5 i 10 ustawy). Podkreślenia wymaga przy tym ściśle rejestracyjny charakter prowadzonej ewidencji, który oznacza, że zameldowanie nie rodzi żadnych praw do lokalu, a wymeldowanie tych praw nie pozbawia. Stanowi o tym art. 1 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, urodzeniach, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach. W rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o wymeldowanie skarżącej z lokalu wraz z synem wystąpiła Administracja Zasobów Komunalnych [...] wskazując jednakże nie tylko na okoliczność, że osoby te nie mieszkają w lokalu nr [...] przy ul. D [...], ale także na fakt, że osoby te nigdy w nim nie zamieszkiwały. Prowadząc postępowanie dowodowe organ powinien więc dążyć do wyjaśnienia w pierwszej kolejności czy prawidłową była czynność materialno-techniczna zameldowania strony w lokalu dokonana na postawie art. 11 ust. 1 i 2 ustawy, a więc, czy i kiedy dokładnie zamieszkiwała ona w przedmiotowym lokalu. Dopiero po zajęciu stanowiska w tej kwestii, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, organ może rozważać spełnienie przesłanek wymeldowania Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy można mówić wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego i dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, niepublikowany; wyrok NSA z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88, ONSA 1989/2/72). Stosownie do art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r., sygn. akt V SA 1496/00). Opuszczenie lokalu oznaczać więc będzie nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założenie w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Zamiar ten ma bowiem istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają twierdzenia zainteresowanego o zamiarze stałego pobytu w określonym miejscu i skoncentrowaniu tam swoich codziennych życiowych spraw, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Ocena taka musi być dokonywana z uwzględnieniem treści normy prawnej zawartej w art. 5 ust. 1, która stanowi, że w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego. Ustalenie, czy nastąpiło opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego i przeniesienie centrum swoich życiowych spraw w inne miejsce, wymaga zbadania istnienia owego zamiaru. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – kwestia ta nie została należycie rozważona przez organ odwoławczy, a wnioski do których organ doszedł wynikają z nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Wobec powyższego przypomnieć należy, że postępowanie administracyjne prowadzone przez upoważnione organy na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych podlega procedurze określonej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasady ogólne postępowania zostały określone w art. 6-16 k.p.a. Jednymi z naczelnych zasad postępowania są sformułowane w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym oraz w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. Zasady te realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym i przepisy o tzw. gwarancjach czynnego udziału w postępowaniu. Nakładają one na organ administracji obowiązek dopuszczania jako dowodu w sprawie wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem w sprawie mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Istotne znaczenie ma przy tym zachowanie gwarancji czynnego udziału strony w tak dokonywanych czynnościach postępowania dowodowego (art. 10 § 1 w zw. z art. 78, art. 79, art. 83 i art. 86 k.p.a.). Przepisy procedury administracyjnej statuują także obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (80 k.p.a.). Dowody aby mogły być podstawą ustaleń muszą być przeprowadzone zgodnie z przewidzianymi zasadami procedury. Treść uzasadnienia decyzji powinna więc dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Wydanie prawidłowej decyzji, w każdym przypadku poprzedzać powinno więc dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie (stosownie do art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), zaś sama decyzja powinna być należycie uzasadniona – stosownie do wymogów art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Przechodząc do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji w niniejszej sprawie, wskazać należy na te naruszenia procedury administracyjnej, które dotyczą prowadzonego postępowania dowodowego. W ocenie sądu, organ I instancji – dokonujący ustaleń faktycznych w sprawie, które miały stanowić podstawę do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia – nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania dowodowego, nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego i nie uzasadnił w sposób przekonujący swojej oceny, a organ odwoławczy te naruszenia zaakceptował. Warto w związku z tym zauważyć, że stan faktyczny w sprawie stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podjętego przez organ praktycznie opiera na oświadczeniach B Ś ( matki strony), J i J Ś ( dziadków strony). Organ nie dopuścił dowodu z przesłuchania tych osób w charakterze świadków, nie powiadomił o terminie ich przesłuchania pełnomocnika skarżącej, a przed przesłuchaniem nie pouczył o prawie odmowy złożenia zeznań jakie im przysługiwało z mocy art. 83 § 1 -3 k.p.a. Od dziadków skarżącej oświadczenia odebrano w trakcie kontroli meldunkowej bez jakichkolwiek pouczeń. Skarżąca zaś w toku postępowania składała oświadczenia (zeznania) z pouczeniem o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, a więc tak jak świadek ( k- 51, k-20) . Art. 86 k.p.a. stanowi zaś, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Strona może oczywiście w toku trwającego postępowania składać wyjaśnienia i oświadczenia , ale nie w charakterze świadka, więc pouczanie jej o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań było nieprawidłowe. Zaniechano natomiast jej przesłuchania. Zauważyć też należy, że organ poprzestał na treści oświadczenia L D złożonego 12.09. 2013 r., choć miał on być przesłuchany w charakterze świadka i okoliczności tej nie wyjaśnił. W ocenie Sąd organ zaniechał też wyjaśnienia szeregu okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Warto zauważyć, że umowę najmu przedmiotowego lokalu w dniu 26 maja 2008 r. podpisała w imieniu ojca – J Ś – skarżąca. Z załączonego do akt administracyjnych aktu zgonu wynika, że ojciec skarżącej zmarł w dniu 19 kwietnia 2013r.. Z § 1 umowy wynika, że lokal ten wyposażony był w m. in. instalację wodociągowo-kanalizacyjną oraz elektryczność (k. 3 akt admin.). Organ I instancji nie ustalił, od kiedy w lokalu tym był podłączony prąd, kiedy został wyłączony i dlaczego. Okoliczność ta może mieć znaczenie dla ustalenia, czy skarżąca rzeczywiście lokal ten opuściła, czy w ogóle w nim zamieszkiwała, i ew do kiedy, bowiem biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego, zamieszkiwanie z małoletnim dzieckiem w lokalu pozbawionym energii elektrycznej obecnie wydaje się niemożliwe. Organy nie przeprowadziły żadnych dowodów na okoliczność, czy skarżąca zamieszkiwała z ojcem, przed jego wyjazdem do Francji i kto potwierdził jej pobyt w tym lokalu przy zameldowaniu. W spornym lokalu zameldowany był również mąż skarżącej - od 26 czerwca 2008 r. do 15 lutego 2012 r. W toku postępowania administracyjnego nie dopuszczono dowodu z jego przesłuchania. Co istotne, mąż skarżącej w spornym lokalu został zameldowany wcześniej niż sama skarżąca, która została zameldowana od 21 maja 2009 r. W tym zakresie organy nie poczyniły żadnych ustaleń, które znalazłyby swoje odzwierciedlenie w treści materiału dowodowego. Natomiast skarżąca twierdziła, że od momentu zameldowania zamieszkiwała w tym lokalu z mężem i dzieckiem (k. 51 akt admin.). W skardze M C wyjaśniła, że przyczyną opuszczenia lokalu było zalanie lokalu i wyłączenie prądu. Lokal opuściła w lutym 2013 r. Natomiast organ I instancji w decyzji wskazał, że opuszczenie lokalu nastąpiło znacznie wcześniej i było spowodowane świadomą decyzją skarżącej, nie precyzując tego okresu. Na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. skarżąca wskazała natomiast , że w lokalu mieszkała od 2008 do 2010 r. W przedmiotowym postępowaniu organy meldunkowe skupiły swe rozważania na działaniach podjętych przez skarżącą po wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania, tj. na próbie instalacji przedpłatowego licznika energii elektrycznej, remoncie lokalu czy też odmowie wydania skierowania do zawarcia umowy najmu i praktycznie tylko na tej podstawie przejęły, że zachodzą przesłanki z art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Powyżej wskazane sprzeczności i niejasności oraz naruszenia przepisów postępowania w toku postępowania dowodowego nie pozwalają jednak uznać, że stan faktycznych sprawy został ustalony w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości. Nie przesądzając zatem w żadnym kierunku o wyniku sprawy, w ocenie Sąd postępowanie dowodowe powinno zostać uzupełnione w znacznym zakresie. Zebrany materiał dowodowy nie dawał bowiem podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu, uzasadnienie organu wskazujące na spełnienie przesłanek uzasadniających wymeldowanie, z oparciem się jedynie o wcześniej przedstawione sprawozdanie z przebiegu postępowania, absolutnie nie wyczerpuje też wymogów powołanego wyżej art. 107 § 3 k.p.a. Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że uzasadnienie ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia, tak aby możliwa była jego kontrola przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego, a następnie przez sąd. Brak prawidłowo ustalonego stanu faktycznego – uniemożliwia dokonanie jego prawidłowej oceny. W niniejszej sprawie uzasadnienie organu I instancji praktycznie w ogóle nie zawiera ustalonego przez organ stanu faktycznego. Relacjonuje jedynie przebieg postępowania, zeznania świadków i stanowisko stron. Organ odwoławczy wskazanych wyżej naruszeń przepisów postępowania nie dostrzegł, czym naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. . Rozpoznając sprawę ponownie organ ustosunkuje się do oceny zawartej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności zwróci uwagę na treść art. 7, art. 10, art. 75, art. 77, art. 79, art. 80, 83, 86 i art. 107 § 3 k.p.a. i obowiązki jakie przepisy te nakładają na organy orzekające w sprawach. Tak więc, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny winien przeprowadzić dowody z przesłuchania świadków, jeżeli zostaną zgłoszeni przez strony, ewentualnie przeprowadzić inne konieczne czynności i dowody z urzędu oraz rozważyć celowość przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron, jeżeli po wyczerpaniu wszystkich środków dowodowych pozostaną jeszcze niewyjaśnione istotne fakty W uzasadnieniu powinna znaleźć się ocena, którym dowodom organ dał wiarę, a którym nie i dlaczego. Każdy przeprowadzony dowód musi być oceniany w kontekście całego pozostałego materiału. Dopiero zebranie materiału dowodowego zgodnie z obowiązującymi przepisami pozwoli na dokonanie oceny spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu decyzji organów I i II instancji. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. k.p.