III SA/Łd 762/16

Dnia 4 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. M. kwotę 1300 (tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia (...), nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 14 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 7 lit. a, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 1414 ze zm.), dalej u.t.d., Ip. 1.8, Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz.UE.L.2014.60.1), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. z dnia (...), nr (...) o nałożeniu na M. M. kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego w wysokości 1 800 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne prawne. Decyzją z dnia (...) M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w R. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 800 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji oraz naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd oraz niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenie na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie. Powyższe okoliczności stwierdzono podczas kontroli w dniu 21 kwietnia 2015r. w miejscowości P., na drodze krajowej nr (...), pojazdu marki SCANIA o nr rej. (...), którym kierował K. G.. W dniu kontroli kierowca wykonywał krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym zarzucając naruszenie art. 107 § 1 K.p.a., tj. niepodanie imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W załączeniu skarżący przedstawił kopię ostatniej strony doręczonej decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d., użyte w ustawie określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.L. 370 z 31.12.1985, str. 21). W chwili stwierdzenia naruszenia obowiązywało rozporządzenie EWG 3821/85, jednakże w dniu 2 marca 2016r. zostało uchylone przez rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L.601). Powyższe naruszenie regulował art. 13 rozporządzenia 3821/85. Aktualnie ww. naruszenie reguluje art. 23 rozporządzenia nr 165/2014. Stosownie do treści art. 47 rozporządzenia 165/2014, odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 uznaje się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Ponadto w myśl art. 46 w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Zgodnie z treścią przepisów załącznika IB Rozdziału I lit. f) "kalibracja" oznacza: aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego państwa członkowskiego) i charakterystyki pojazdu, (w, k, l, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości (w stosownych przypadkach), bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów); Aktualizację lub potwierdzenie jedynie czasu UTC uważa się za regulację czasu, a nie za kalibrację, pod warunkiem że nie jest to sprzeczne z wymaganiem 256. Do kalibracji urządzenia rejestrującego potrzebna jest karta warsztatowa. Stosownie do treści art. 1 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. urządzenia rejestrujące, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, ich konstrukcja, zasady instalacji, użytkowania i kontroli spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia oraz wymagania określone w załącznikach I lub IB i II, stanowiących integralną część niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z art. 23 rozporządzenia nr 156/2014, tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie: - czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, - czy tachograf działa prawidłowo, - czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, - czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, - czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, - czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, - rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji karą pieniężną o wysokości 1 000 zł. W toku kontroli ustalono, że tachograf zainstalowany w pojeździe nie został poddany wymaganej kontroli okresowej. Tabliczka znamionowa wskazywała, że data ostatniego badania kontrolnego odbyła się w dniu 10 marca 2013r., co oznacza, że termin 24 miesięcy upłynął w dniu 10 marca 2015r. Odnosząc się do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art. 7a ustawy w wymaganym terminie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Stosownie zaś do treści art. 7a ust. 1 u.t.d., zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2013r., poz. 235), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt liii. Zgodnie z ust. 2 wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 5) określenie rodzaju transportu drogowego; 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; 7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; 9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona. W myśl ust. 3 do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się: 1) oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego transportem" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby albo oświadczenie osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby; 2) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) oświadczenie przedsiębiorcy, że dysponuje bazą eksploatacyjną wraz ze wskazaniem adresu bazy, jeżeli adres ten jest inny niż adres wskazany zgodnie z ust. 2 pkt 1; 4) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2, lub oświadczenie o zamiarze współpracy z osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz na jego rzecz, spełniającymi warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2; 5) dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z tego zezwolenia; 6) informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą osoby: a) będącej członkiem organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową, b) prowadzącej działalność gospodarczą - w przypadku innego przedsiębiorcy, c) zarządzającej transportem lub uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy albo oświadczenie tych osób o niekaralności za przestępstwa umyślne w dziedzinach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Do wniosku o udzielenie licencji wspólnotowej zgodnie z ust. 4 dołącza się: 1) kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; 2) zaświadczenie wystawione przez organ, który wydał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o liczbie pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji wspólnotowej i wypisów z tej licencji. Jak stanowi ust. 5, w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest składany w postaci dokumentu elektronicznego załączniki, o których mowa w ust. 3 i 4, składa się również w postaci elektronicznej. Zgodnie z zapisem ust. 6 oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 3, 4 i 6, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Zgodnie z ust. 7 po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1) markę, typ; 2) rodzaj/przeznaczenie; 3) numer rejestracyjny; 4) numer VIN; 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 800 zł niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie. W toku postępowania ustalono, że pojazd marki Scania o nr rej. (...) nie został zgłoszony do zaświadczenia nr 0311554 na przewozy drogowe, w wymaganym terminie. Strona natomiast w piśmie z dnia 29 września 2015r. wskazała, że niezgłoszenie pojazdu do o nr rej. (...) do licencji na wykonywanie krajowego transportu rzeczy wynikło z niedopatrzenia pracownika odpowiedzialnego za obsługę administracyjną przedsiębiorstwa. Zdaniem organu, wobec zaistniałych okoliczności utrzymanie nałożonej kary w wysokości 800 zł było zasadne. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy zważył, że zarzuty te są bezzasadne, albowiem decyzja administracyjna podbita jest pieczęcią imienną wraz ze wskazaniem stanowiska służbowego. Podbicie pieczęcią imienną w wystarczającym stopniu identyfikuje osobę, która decyzję wydała. Decyzja została wydana przez Ł. M. młodszego kontrolera transportu drogowego. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., ponieważ strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że zapewnia właściwą organizację pracy w przedsiębiorstwie. Ciężar natomiast udowodnienia okoliczności wymienionych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na przedsiębiorcy, który musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił też żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, które mogłyby obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem Ip. 6.1.4 oraz Ip. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad właściwym wyposażeniem pojazdów przez niego użytkowanych oraz braku reakcji na nieprawidłowości, które mogą powstać w trakcie wykonywania działalności związanej z przewozami. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności, na które nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 6 i art. 8 K.p.a., wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentu w postaci doręczonej skarżącemu decyzji z dnia (...) na okoliczność wydania decyzji pozbawionej podpisu osoby ją wydającej. W załączeniu do skargi przedstawił egzemplarz doręczonej decyzji z dnia (...). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, wskazując, że znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) opatrzona została podpisem młodszego kontrolera transportu drogowego Ł. M.. Przedłożony natomiast przez stronę egzemplarz decyzji jest nieczytelny, co uniemożliwia stwierdzenie, że kwestionowana decyzja obarczona jest brakiem uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...). w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, zasługuje na uwzględnienie. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy decyzja organu I instancji zawiera wszystkie przewidziane w art. 107 § 1 K.p.a. elementy. W ocenie sądu organ naruszył przepisy postępowania, bowiem nie przeprowadził oceny prawidłowości wydanej decyzji w części dotyczącej osoby upoważnionej do jej podpisania w oparciu o jej oryginał. Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że w aktach sprawy znajduje się kopia decyzji z dnia (...) o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego (k. 36-40 akt administracyjnych). Powyższa kopia decyzji zawiera nieczytelny podpis i brak opatrzenia w pieczątkę pozwalającą zidentyfikować organ I instancji oraz imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do wydania decyzji. W związku z wniesionym odwołaniem przez skarżącego organ odwoławczy wezwał pismem z dnia 23 lutego 2016 r. M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do przesłania wydanej decyzji w sprawie, ponieważ przesłana kopia nie zawiera właściwie odbitej pieczątki, tj. do przesłania urzędowo poświadczonej kopii decyzji. Wobec powyższego, M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, jako załącznik do pisma z dnia 2 marca 2016 r., przesłał kopię decyzji nr (...) potwierdzoną za zgodność z oryginałem. Ponadto z akt sprawy wynika, że strona do odwołania załączyła kserokopię ostatniej strony decyzji z nieczytelnym imieniem i nazwiskiem oraz stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do wydania decyzji, a do skargi załączyła kopię całej ww. decyzji również z nieczytelnym imieniem i nazwiskiem oraz stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że decyzja administracyjna podbita jest pieczęcią imienną wraz ze wskazaniem stanowiska służbowego. Podbicie pieczęcią imienną w wystarczającym stopniu identyfikuje osobę, która decyzję wydała. Decyzja została wydana przez Ł. M. młodszego kontrolera transportu drogowego. W ocenie sądu, organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie dokonał powyższych ustaleń. O ile z nieczytelnej pieczątki na przesłanej przez organ I instancji kopii decyzji można zidentyfikować organ I instancji, to niewątpliwie w ocenie sądu problem stanowi odczytanie imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, a już na pewno nie jest możliwe odczytanie, że decyzję podpisał Ł. M., a ustalenie tych danych nie jest możliwe przez odwołanie się do innych dokumentów z akt administracyjnych. Podkreślić należy, że organ II instancji nie dysponował oryginałem decyzji organu I instancji, jedynie dwiema kopiami przesłanymi przez organ I instancji, na których znajdowała się adnotacja "potwierdzam za zgodność z oryginałem". Organ nie zażądał również od strony oryginału doręczonej jej decyzji. Przypomnieć należy, że przepis art. 107 § 1 K.p.a. do koniecznych składników decyzji zalicza m.in. oznaczenie organu oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydawania decyzji. Obowiązek oznaczenia organu służy ocenie, czy przy wydawaniu decyzji nie doszło do naruszenia właściwości rzeczowej, miejscowej czy też instancyjnej. Z kolei, gdy idzie o obowiązek złożenia na decyzji podpisu, to spoczywa on na osobie piastującej funkcję organu administracyjnego lub na osobie, której udzielono pełnomocnictwa czy to na zasadzie art. 268a k.p.a., czy ewentualnie na podstawie przepisów odrębnych. Z chwilą podpisania decyzji przestaje być ona tylko projektem, a staje się obowiązującym organ indywidualnym aktem administracyjnym wchodzącym do obrotu prawnego z chwilą doręczenia go stronie postępowania. Jeżeli doręczona decyzja nie wskazuje i nie pozwala rozpoznać właściwego dla jej wydania organu, a ponadto nie jest podpisana, akt taki w dalszym ciągu jest tylko projektem rozstrzygnięcia i nie ma żadnej mocy sprawczej. Inaczej rzecz się ma w sytuacji, gdy doręczone stronie rozstrzygnięcie jest zaopatrzone w oznaczenie właściwego organu i podpis z pieczęcią umieszczone pod treścią decyzji, lecz ich treść nie jest w pełni identyfikowalna z przyczyn ogólnie rzecz ujmując technicznych np. wskutek niedoskonałego powielenia, czy niedokładnego odbicia pieczęci. W takim przypadku należy przyjąć, że decyzja zawiera wszystkie przewidziane art. 107 § 1 K.p.a. elementy, a ewentualna kontrola prawidłowości wydanej decyzji w części dotyczącej właściwego organu lub osoby upoważnionej do jej podpisania dokonuje się w oparciu o oryginał decyzji znajdujący się w aktach administracyjnych danej sprawy. W rozpoznawanej sprawie brak jest w aktach oryginału decyzji. Wprawdzie nie ma wątpliwości co do identyfikacji organu, bowiem jest on wskazany w nagłówku rozstrzygnięcia i można go odczytać z pieczęci umieszczonej pod treścią decyzji. Problem stanowi już odczytanie stanowiska osoby podpisującej decyzję. Wątpliwości dotyczą także imienia i nazwiska osoby, która podpisała decyzję wydaną przez organ I instancji, oraz jej upoważnienia do podpisania decyzji. Podkreślić należy, że ustalenie wskazanych wyżej danych nie było możliwe przez odwołanie się do dokumentów z akt administracyjnych, bo w aktach brak jest powyższych informacji. Z akt administracyjnych nie wynika, że wskazany w uzasadnieniu decyzji organu II instancji Ł. M. były upoważniony do podpisania decyzji. Z pism kierowanych do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (z dnia 5 stycznia 2016 r. oraz z dnia 2 marca 2016 r.) wynika, że z upoważnienia organu I instancji – M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego popisywała je Naczelnik Wydziału Prawnego M. K.. Pieczecie na powyższych pismach są oryginalne i czytelne. Stwierdzić więc należy, że nie zostały wyjaśnione wątpliwości, co do tożsamości osoby sygnującej decyzję organu I instancji z dnia (...) i posiadania przez nią umocowania do jej wydania. Nie można zatem stwierdzić, czy zarzuty skarżącego - który upatruje przesłanki nieważności postępowania administracyjnego poprzez działanie organu pierwszej instancji, które przejawiło się doręczeniem skarżącemu decyzji zawierających kwalifikowaną wadę, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a., a za taką skarżący uważa brak pełnych danych osoby podpisującej rozstrzygnięcie organu I instancji oraz brak dla niej upoważnienia - należy uznać za zasadne. Wobec powyższego, sąd stwierdził, że organ II instancji nie przeprowadził szczegółowego postępowania wyjaśniającego dotyczącego ww. okoliczności. A zatem doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozstrzygając sprawę, organ dokona ustaleń na podstawie oryginału decyzji (w tym decyzji przesłanej do strony) w zakresie stanowiska, imienia i nazwiska osoby, która podpisała decyzję wydaną przez organ I instancji oraz jej upoważnienia do podpisania tej decyzji. Z wymienionych powyżej powodów, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania, na które złożyły się wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (1200 zł), sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. B.K.