III SA/Łd 762/24

Dnia 13 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Paweł Dańczak, Protokolant, Starszy asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 roku sprawy ze skargi W. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2024 roku nr F-26/2024 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu z dnia 13 czerwca 2024 roku nr 28/2024. Decyzją z 8 sierpnia 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi (dalej: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu (dalej: organ I instancji) z 13 czerwca 2024 r. o odmowie wypłaty W. P. (dalej: skarżący) wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy z powodu przedawnienia roszczenia. W uzasadnieniu podano, że wnioskiem z 21 listopada 2018 r. (doręczonym do Komendy Powiatowej Policji w Sieradzu 26 listopada 2018 r.) skarżący, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z 30 października 2018 r., K 7/15, wystąpił do organu I instancji o wznowienie postępowania w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz o wypłatę jego wyrównania. W dniu 28 stycznia 2019 r. organ wydał postanowienie, którym odmówił wznowienia postępowania w zakresie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Na ww. postanowienie W. P. złożył zażalenie. Postanowieniem z 13 lutego 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, na które skarżący nie wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W związku z wejściem w życie 1 października 2020 r. ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610 – dalej: ustawa o szczególnych rozwiązaniach), organ I instancji, pismem z dnia 9 listopada 2020 r., doręczonym 12 listopada 2020 r., poinformował skarżącego o wprowadzeniu regulacji prawnych w zakresie naliczania ekwiwalentu na podstawie art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r. poz. 145 – dalej: ustawa o Policji). Jednocześnie pismem tym organ zawiadomił Policjanta zwolnionego ze służby w Policji 15 lutego 2017 r., to w jego przypadku, z uwagi na treść art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy, brak jest podstaw do wypłaty wyrównania ekwiwalentu za urlop. W dniu 30 kwietnia 2024 r. do Komendy Powiatowej Policji w Sieradzu wpłynął wniosek skarżącego z 25 kwietnia 2024 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Decyzją z 13 czerwca 2024 r. organ I instancji, na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy z uwagi na przedawnienie roszczenia. Organ odwoławczy decyzję tę utrzymał w mocy, podzielając pogląd, że roszczenie skarżącego jest przedawnione. Wyjaśnił, że prawo policjanta zwalnianego ze służby do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy wynika z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Sposób ustalenia wysokości tego ekwiwalentu określa art. 115a ustawy o Policji, który do 5 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 15 lutego 2017 r. i uzyskał ekwiwalent w wysokości wyliczonej na podstawie przywołanych przepisów. W dniu 6 listopada 2018 r. w Dzienniku Ustaw (poz. 2102) ogłoszony został wyrok TK z 30 października 2018 r., K 7/15, w którym orzeczono, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66. ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Wskazany wyrok TK spowodował zmianę treści art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że z dniem 6 listopada 2018 r. wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. W konsekwencji powstała luka w systemie prawnym, z żadnego bowiem obowiązującego przepisu prawa nie wynikało, w jaki sposób należy ustalić wysokość omawianego ekwiwalentu. Z dniem 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa o szczególnych rozwiązaniach. Zgodnie z art. 1 pkt 16 tej ustawy art. 115a ustawy o Policji otrzymał brzmienie: ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Ponadto, zgodnie z art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy o szczególnych rozwiązaniach, przepis art. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą z 14 sierpnia 2020 r. stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Ze względu na treść tego artykułu, biorąc pod uwagę datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - tj. 15 lutego 2017 r., organ poinformował funkcjonariusza w stanie spoczynku, iż w jego przypadku nie może wypłacić wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop (pismo z 9 listopada 2020 r.). Zdaniem organu odwoławczego, z materiału zgromadzonego w sprawie nie wynika, by skarżący po uzyskaniu tego pisma nie zgadzał się ze stanowiskiem organu. Ostatnią czynnością, jaką skarżący podjął w celu dochodzenia roszczenia, było złożenie w dniu 12 lutego 2019 r. zażalenia na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W związku z tym organ powołał się na art. 107 ust. 1 i ust 3 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. Przerwanie biegu przedawnienia oznacza, że biegnie ono na nowo. Roszczenie skarżącego o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop powstało 6 listopada 2018 r., czyli z dniem wejścia w życie wyroku TK sygn. akt K 7/15, co potwierdza m.in. wyrok NSA z 7 grudnia 2023 r., III OSK 6143/21. Bieg terminu przedawnienia tego roszczenia został przerwany poprzez złożenie przez skarżącego wniosku z 21 listopada 2018 r. oraz zażalenia na postanowienie z 28 stycznia 2019 r. Sprawa z tego zażalenia została rozstrzygnięta postanowieniem organu odwoławczego z 12 lutego 2019 r., doręczonym skarżącemu 22 lutego 2019 r. Ponieważ od dnia doręczenia skarżącemu wskazanego postanowienia do dnia 30 kwietnia 2024 r., tj. wystąpienia do organu I instancji z żądaniem wypłaty wyrównania ekwiwalentu za urlop, minęły ponad 3 lata, organ stwierdził, że roszczenie z tytułu prawa do ekwiwalentu, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, uległo przedawnieniu. W związku z tym skarżącemu nie przysługuje należność z tytułu wyrównania ekwiwalentu za urlop. W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zobowiązanie organu do dokonania czynności wypłaty wyrównania w określonym terminie wraz z ustawowymi odsetkami. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 115a ustawy, w zakresie związanym z wyrokiem TK z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, opublikowanym 6 listopada 2018 r. (Dz.U. 2018 poz. 2102), a przez to pozbawienie należnych z mocy prawa świadczeń w postaci właściwej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop; 2) działanie, które uniemożliwiło skarżącemu realizację gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariusza Policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania, pod pretekstem konieczności stosowania ustawy o szczególnych rozwiązaniach, z pominięciem wyroku TK sygn. akt K 7/15. 3) stosowanie uporczywie terminów przedawnienia roszczeń skarżącego, przytaczając przepisy ustawy o Policji, choć od samego początku skarżący wnosił o zastosowanie art. 156 k.p.a., co do decyzji ich poprzedników za rządu PIS, jak i obecnie, jako naruszających zasadę praworządności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga była zasadna. Kontroli Sądu poddano decyzję organu odwoławczego z 8 sierpnia 2024 r. o odmowie wypłaty skarżącemu – funkcjonariuszowi Policji w stanie spoczynku, zwolnionemu ze służby 15 lutego 2017 r. – wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy z powodu przedawnienia roszczenia. Przedawnienie roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych reguluje art. 107 ustawy o Policji, zgodnie z którym roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 107 ust. 1). Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa: 1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia; 2) uznanie roszczenia (art. 107 ust. 3). Jak z tego wynika, z przedawnieniem, o którym mowa, mamy do czynienia, gdy uprawniony z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych nie podejmuje działań w celu ich uzyskania dłużej niż 3 lata od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Przy czym bieg terminu przedawnienia przerywa każda jego czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. W sprawie nie jest sporne, że w chwili zwolnienia ze służby skarżący, na podstawie art. 115a ustawy o Policji, otrzymał ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy w wysokości 1/30 wynagrodzenia za 1 dzień urlopu. Wyrównania skarżący domagał się w piśmie z 21 listopada 2018 r. (k. 1 akt adm. teczka I) w związku z wyrokiem TK z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. W wyroku tym bowiem Trybunał orzekł, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Wyrok ten został ogłoszony 6 listopada 2018 r. (Dz.U. poz. 2102) i wówczas przepis art. 115a ustawy o Policji utracił moc, ale jedynie w takim zakresie, w jakim przepis ten określał współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Skarżący we wskazanym wyżej wniosku wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a k.p.a., w tym upatrując możliwości prawidłowego naliczenia przysługującego mu świadczenia. Organ I instancji postanowieniem z dnia 28 stycznia 2019 r. odmówił wznowienia postępowania (k. 5 akt adm.), wskazując, że wypłata ekwiwalentu nie nastąpiła w drodze decyzji, nie można zatem wznowić postępowania w sprawie, które decyzją się nie zakończyło. Postanowienie to doręczono skarżącemu 31 stycznia 2019 r. Skarżący złożył na nie zażalenie (k. 7 akt adm.). Postanowieniem z 13 lutego 2019 r. organ II instancji utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy (k. 13 akt adm.). Postanowienie organu II instancji doręczono skarżącemu 22 lutego 2019 r. Jednocześnie w piśmie z dnia 13 marca 2019 r. (k. 15 akt adm.) organ poinformował skarżącego, że jego wniosek o wyrównanie ekwiwalentu nie może być obecnie rozpatrzony z uwagi na brak niezbędnych regulacji prawnych. Organ wskazał, że "niezwłocznie po wejściu w życie regulacji określających sposób ustalania wysokości omawianego ekwiwalentu właściwy organ Policji będzie zobligowany do podjęcia niezbędnych działań zmierzających do stosownego załatwienia sprawy". Jednocześnie podkreślono: "oznacza to, że na podstawie złożonego już wcześniej przez Pana wniosku, organ sam podejmie czynności związane z wypłatą ekwiwalentu. W związku z powyższym nie będzie wymagane ponowne złożenie wniosku o przeliczenie i wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop". Sąd stwierdza, że pismo to podważa prawidłowość stanowiska organów, że nastąpiło przedawnienie z uwagi na to, że skarżący przez ponad 3 lata nie podejmował czynności zmierzających do uzyskania wyrównania ekwiwalentu. Przypomnijmy, że organ nie kwestionował (słusznie), że roszczenie o wypłatę wyrównania ekwiwalentu powstało z chwilą wejścia w życie wyroku TK sygn. akt K 7/15, a więc 6 listopada 2018 r. Organ nie kwestionował też, że bieg terminu przedawnienia został przerwany przez złożenie przez skarżącego wniosku z 21 listopada 2018 r. (o wznowienie postępowania w związku z wyrokiem TK) i zażalenia z 6 lutego 2019 r. Postanowienie o odmowie wznowienia zostało doręczone skarżącemu 31 stycznia 2019 r., a postanowienie organu II instancji tej sprawie – 22 lutego 2019 r. Problem w tym, że organ powołując się w zaskarżonej decyzji na przedawnienie nie wspomniał o treści swego pisma z 13 marca 2019 r., gdzie wyraźnie wskazał, że skarżący ma oczekiwać na wypłatę, która nastąpi po wejściu w życie stosownych regulacji prawnych, tak więc skarżący żadnych wniosków składać już nie musi. Co więcej, w kolejnym piśmie skierowanym do skarżącego – z 17 sierpnia 2020 r. (k. 17 akt adm.) – Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wskazał, że w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji został przygotowany projekt ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który zapewnia realizację wyroku TK sygn. akt K 7/15 i projekt ten został uchwalony przez Sejm w dniu 24 lipca 2020 r. Komendant zapewnił skarżącego, że niezwłocznie po wejściu w życie tych przepisów organ I instancji rozpatrzy żądanie wypłaty wyrównania ekwiwalentu. W tych okolicznościach powoływanie się przez organy Policji na fakt, że skarżący dopiero w piśmie z 25 kwietnia 2024 r., doręczonym organowi 30 kwietnia 2024 r., ponownie domagał się wypłaty wyrównania ekwiwalentu, jest nadużyciem prawa (art. 107 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 8 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP) i jako takie nie może być zaakceptowane przez Sąd. Oceny tej nie zmienia fakt, że organ I instancji w piśmie z 9 listopada 2020 r. (k. 18 akt adm.) wycofał się ze złożonej wcześniej deklaracji, gdyż stwierdził, że na mocy ustawy o szczególnych rozwiązaniach, która weszła w życie 1 października 2020 r., przepis art. 115a ustawy o Policji ma wprawdzie nowe, zgodne z wyrokiem TK brzmienie ("Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym"), jednak nie ma podstaw do wypłaty wyrównania ekwiwalentu z uwagi na treść art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Zgodnie z jego treścią, "przepis art. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r.". Sąd nie może poczytać tych wyjaśnień na korzyść organu, bowiem zaprezentowane tu rozumienie przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, ignorujące znaczenie wyroku TK sygn. akt K 7/15, było niezgodne z prawem (zob. prawomocny wyrok WSA w Łodzi z 26.09.2024 r., III SA/Łd 556/21 i powołane tam orzecznictwo). W orzecznictwie sądowym zdążył się już ugruntować pogląd, że "zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy z 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw wymagają uwzględnienia przy wykładni art. 115a ustawy z 1990 r. o Policji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15" (wyrok NSA z 21 listopada 2024 r., III OSK 2963/23). Oznaczało to konieczność zignorowania tego przepisu w części odnoszącej się do policjantów zwolnionych ze służby przed 6 listopada 2018 r., a więc i do skarżącego. Jak podkreśla się w orzecznictwie, "wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r., co implikuje obowiązek obliczenia go według zasad podanych w tej ustawie w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest zatem wynagrodzenie za 1 dzień roboczy, przy czym należy mieć na uwadze, iż przepis art. 115a ustawy o Policji odwołuje się do ostatniego uposażenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, bez odniesienia do jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego służby. W konsekwencji liczbę dni urlopu przysługującego skarżącemu za okres przed 6 listopada 2018 r. należy pomnożyć przez wysokość wynagrodzenia przysługującego mu za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby" (wyrok NSA z 2 czerwca 2023 r., III OSK 5129/21). Nie przemawia zatem na niekorzyść skarżącego fakt, że po otrzymaniu pisma organu z dnia 9 listopada 2020 r. nie podjął żadnej akcji procesowej, co organ mógłby uznać za przerwanie biegu przedawnienia. Sąd podkreśla, że to organ bezpośrednio przyczynił się do tego, że skarżący nie dochodził swoich praw między 22 lutego 2019 r. a 25 kwietnia 2024 r., kiedy to złożył wniosek ponownie, domagając się wypłacenia wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (k. 1 teczka III). Odpowiedzialność za niepodejmowanie żadnych działań przez skarżącego do 25 kwietnia 2024 r. obciąża więc organ, a nie skarżącego. O przedawnieniu nie może być zatem mowy. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu jako wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 107 ust. 1 i art. 115a ustawy o Policji). Jednocześnie, w ramach środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.), Sąd postanowił uchylić również decyzję organu I instancji jako dotkniętą tą samą wadą. W ramach wykonania wyroku (art. 153 p.p.s.a.) skarżącemu należy więc wyliczyć należną kwotę ekwiwalentu, której sposób wyliczenia wynika wprost z uzasadnienia wyroku TK i ustalić różnicę między kwotą należną, a już wypłaconą i dokonać jej uzupełniającej wypłaty. Niedokonanie tych czynności przez organy Policji uprawnia skarżącego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ds