III SA/Łd 768/04

III SA/Łd 768/04 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Asesor Monika Krzyżaniak /spr./ Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [..] nr [..] w przedmiocie opłaty manipulacyjnej dodatkowej oddala skargę. III SA /Łd 768/04 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia [..], w sprawie o sygnaturze [..], Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2004r. skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Ł. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł. z dnia [..] (sygn. Akt [..]) w sprawie ze skargi "A" Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [..] w przedmiocie opłaty manipulacyjnej, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, ustalono następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [..] Nr [..] Dyrektor Izby Celnej w Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 262, art. 39, art. 276 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) oraz art. 4.1 ustawy z dnia 20 marca 2002r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41, poz. 365), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. nr [..] z dnia [..] w przedmiocie wymierzenia Spółce z o.o. "A" w Ł. opłaty manipulacyjnej dodatkowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu [..] Spółka "A" złożyła w urzędzie Celnym w Ł. zgłoszenie celne o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie z JDA SAD [..] towaru w postaci kurtek męskich z włókien chemicznych. W wyniku przeprowadzonej rewizji celnej stwierdzono nadwyżkę 174 sztuk kurtek, oznaczonych na etykiecie numerem artykułu: MC 11.2104. Na powyższą okoliczność sporządzono protokół rozbieżności oraz dokonano adnotacji w zgłoszeniu celnym. Postanowieniem z dnia [..] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. wszczął z urzędu wobec Spółki "A" postępowanie celne w sprawie wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej w trybie art. 276 § 2 Kodeksu celnego. W toku postępowania strona przedstawiła faks od nadawcy towaru z dnia 25 sierpnia 2000r., z którego wynikało, iż na towar stanowiący nadwyżkę, omyłkowo wystawiono dokument wydania i w konsekwencji powyższy towar został załadowany razem z 1777 sztukami towaru MC 07.3304 według faktury [..] W piśmie z dnia 19 września 2001r. Spółka "A" podniosła, iż w świetle art. 36 § 1 Kodeksu celnego nie może być traktowana jako osoba wprowadzająca towar na polski obszar celny lub też osoba, która przejęła odpowiedzialność za towar. Po uwzględnieniu zgromadzonego w sprawie materiału Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. wydał w dniu [..] decyzję, na podstawie której wymierzył Spółce "A" opłatę manipulacyjną dodatkową w kwocie 22926,60zł. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 276 § 2 w związku z art. 39 i 36 Kodeksu celnego, art. 8 i 9 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie 19 maja 1956r. oraz art. 120, 187 i 191 Ordynacji podatkowej. Organ drugiej instancji ustosunkowując się do zarzutów podał, iż w świetle art. 276 § 2 Kodeksu celnego opłatę manipulacyjną dodatkową pobiera się od osoby, o której mowa w art. 39 tej ustawy, a więc od podmiotu faktycznie wprowadzającego towar na polski obszar celny lub od osoby, która przejęła odpowiedzialność za towar po jego wprowadzeniu. Opłatę pobiera się po wykazaniu różnicy w towarze, w wyniku przeprowadzenia rewizji celnej, której celem jest ustalenie rodzaju, ilości, stanu towaru oraz w razie potrzeby wartości celnej towaru (art. 3 § 1 pkt 15 Kodeksu celnego). Organ wskazał, iż w sprawie bezsporne jest, iż towar w postaci kurtek został przedstawiony i zgłoszony przez Spółkę "A", wobec czego zarzut strony o nie przejęciu odpowiedzialności za towar objęty zgłoszeniem należy uznać za niezasadny, gdyż zgodnie z dyspozycją art. 65 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego organ celny przyjmuje zgłoszenie tylko wtedy, gdy wraz ze zgłoszeniem przedstawiono towar nim objęty. Organ dodał, iż na zgłaszający ciąży obowiązek prawidłowego wypełnienia dokumentu zgłoszenia celnego, a w przypadku wątpliwości, co do ilości przedstawionego towaru może wnosić o zbadanie towarów przed nadaniem im przeznaczenia celnego w trybie art. 40 Kodeksu celnego. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż opłata manipulacyjna dodatkowa nie jest uzależniona od stopnia zawinienia i okoliczności, w jakich doszło do sytuacji opisanych w art. 276 Kodeksu celnego. Zdaniem organu, wystarczającą przesłanką powstania obowiązku uiszczenia tej opłaty jest sam fakt stwierdzenia różnicy między towarem zadeklarowanym a ujawnionym w wyniku rewizji celnej. Organ podał, iż podniesiony przez stronę zarzut naruszenia art. 8 i 9 Konwencji CMR nie może mieć znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż niedopełnienie przez przewoźnika obowiązków wynikających z Konwencji nastąpiło przed przedstawieniem towaru w Urzędzie Celnym i przed dokonaniem rewizji i w momencie rewizji to nie przewoźnik, ale Spółka dysponowała towarem i ponosiła za niego odpowiedzialność. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2002r.. Spółka "A" zarzuciła, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [..] narusza przepisy art. 187, 191 i 120 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 276 § 2 w zw. z art. 39 i 36 Kodeksu celnego oraz art. 8 i 9 Konwencji CMR i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [..] i umorzenie postępowania. Wskazała, iż zgłoszenie celne oparte było na dokumentach dostarczonych wraz z towarem przez przewoźnika, tj. fakturach, liście przewozowym i karnecie TIR, a towar ujawniony w wyniku rewizji nie został ujęty w żadnym z tych dokumentów. Podniosła, iż nie mogła wnosić o zbadanie towarów przed nadaniem im przeznaczenia celnego, gdyż nie miała żadnych wątpliwości, co do ilości dostarczonego przez przewoźnika towaru, ponieważ nie wpisał on żadnych zastrzeżeń do listu przewozowego, wbrew art. 8 Konwencji CMR. Spółka wskazała, iż dokonanie zgłoszenia celnego nie może być jednoznaczne z przejęciem odpowiedzialności za towar. Towar bez przeładunku został dostarczony do właściwego urzędu celnego przez przewoźnika, a tym samym to przewoźnik przedstawił towar urzędowi celnemu. Podniosła, iż nie przejęła odpowiedzialności za towar objęty zgłoszeniem celnym, ponieważ w momencie dokonywania rewizji celnej nie posiadała jeszcze towaru, nie mogła nim dysponować, gdyż w żaden sposób nie doszło do fizycznego kontaktu z towarem, który nadal znajdował się w zaplombowanym samochodzie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż w świetle art. 66 § 1 Kodeksu celnego, zgłoszenia celnego może dokonać osoba mogąca przedstawić organom celnym, bezpośrednio lub przez przedstawiciela, towar którego dotyczy zgłoszenie celne, jak również wszystkie dokumenty niezbędne do objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Zdaniem organu, strona skarżąca przedstawiając towar organowi celnemu wraz ze zgłoszeniem celnym, spełniła przesłanki wymagane do przyjęcia zgłoszenia, wobec czego zarzut o niedysponowaniu towarem jest bezpodstawny, gdyż bez możliwości dysponowania towarem Spółka nie mogłaby przedstawić tego towaru organowi celnemu. Dodatkowo wskazano, iż dokonując zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, Spółka wyraziła swój zamiar objęcia tego towaru konkretną procedurą celną, co oznacza, iż mogła rozporządzać towarem i decydować o jego losie. Podano, iż zgodnie z zastosowanymi w sprawie warunkami dostawy DDU, sprzedający ponosi wszelkie ryzyka związane z towarem aż do oznaczonego miejsca w kraju (tj. do Ł.), później ryzyko to przechodzi na kupującego, który jest zobowiązany do przedstawienia towaru organowi celnemu i uregulowania formalności celnych. Spółka, jako odbiorca przedmiotowego towaru, otrzymała od przewoźnika list przewozowy, który załączyła do zgłoszenia celnego, i zgodnie z art. 12 ust. 2 Konwencji CMR prawo nadawcy do dysponowania towarem wygasa z chwilą, gdy drugi egzemplarz listu przewozowego został wydany odbiorcy i dlatego, zdaniem organu, prawo do rozporządzania towarem przeszło na Spółkę "A" w momencie, gdy przewoźnik - Spółka z o.o. "B"- wydał jej drugi egzemplarz listu przewozowego. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi. wyrokiem z dnia [..] sygn. Akt [..] uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł.. W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił stanowisko organów celnych, iż w chwili przeprowadzania rewizji celnej Spółka "A" była osobą, która przejęła odpowiedzialność za towar wprowadzony na polski obszar celny przez przewoźnika, jednak nie zgodził się z rozstrzygnięciem organów celnych o wymierzeniu tej Spółce opłaty manipulacyjnej dodatkowej. Sąd stwierdził, iż z treści art. 276 § 2 Kodeksu celnego nie wynika, aby zamiarem ustawodawcy było pobieranie opłaty manipulacyjnej dodatkowej od osoby odpowiadającej za towar w chwili przeprowadzenia rewizji celnej. Ponadto Sąd podał, iż niezgodność w stanie towaru istniała już w momencie wprowadzenia go na polski obszar celny i w chwili przedstawienia towaru przez przewoźnika w granicznym urzędzie celnym. Sąd zauważył, iż w art. 276 § 2 Kodeksu celnego jest mowa jedynie o wykazaniu różnicy między towarem przedstawionym a ujawnionym w wyniku rewizji celnej bez wskazania, że rewizja ta musi nastąpić po ostatnim przedstawieniu towaru organowi celnemu. Wskazując na powyższe Sąd uznał, iż skoro nie ulega wątpliwości, że różnica między towarem przedstawiony a ujawnionym w wyniku rewizji celnej, istniała w dniu wprowadzenia towaru na polski obszar celny, to opłatę manipulacyjną dodatkową, przewidzianą w art. 276 § 2 Kodeksu celnego, pobiera się od osoby, która wprowadziła towar na polski obszar celny, jeżeli przedstawiła organowi celnemu stan towaru w sposób niezgodny z rzeczywistością. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Ł. od powyższego wyroku, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść art. 276 § 2 i art. 39 Kodeksu celnego nie uzasadnia wykładni dokonanej w zaskarżonym wyroku, iż w sytuacji istnienia różnicy pomiędzy towarem przedstawionym a ujawnionym w wyniku rewizji celnej w dniu wprowadzenia towaru na polski obszar celny, opłatę manipulacyjną dodatkową, przewidzianą w tym przepisie, pobiera się od osoby, która wprowadziła towar na polski obszar celny. Sąd stwierdził, iż przepis art. 276 § 2 wyraźnie wskazuje, że różnica między towarem przedstawionym a ujawnionym musi być wykazana w wyniku rewizji celnej i z wynikiem tej czynności związana jest odpowiedzialność osoby, o której mowa w art. 39 Kodeksu celnego. O tym, od której z osób wymienionych w tym przepisie pobiera się opłatę manipulacyjną dodatkową decyduje, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - to czy w momencie wprowadzenia towaru na polski obszar celny organ celny wykaże różnicę między towarem przedstawionym a ujawnionym w wyniku rewizji celnej. W przypadku, gdy po przedstawieniu towaru w granicznym urzędzie celnym rewizja celna nie zostanie przeprowadzona, a różnica między towarem przedstawiony a ujawnionym zastanie wykazana dopiero w wyniku rewizji celnej przeprowadzonej w wewnętrznym urzędzie celnym, opłata manipulacyjna dodatkowa podlega pobraniu od osoby, która wprowadziła towary na polski obszar celny lub od osoby, która po wprowadzeniu przejęła odpowiedzialność za te towary. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, uwzględniając przy tym wykładnię przepisów prawnych dokonanych w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 276 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), zgodnie z którym, jeżeli po przedstawieniu towaru organ celny wykaże różnicę między towarem przedstawionym a ujawnionym w wyniku rewizji celnej, to od osoby, o której mowa w art. 39, pobiera się opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości wartości towaru odpowiadającej różnicy. Art. 39 powołanej wyżej ustawy, stanowi natomiast, iż towary dostarczone do granicznego urzędu celnego albo do miejsca wyznaczonego bądź uznanego przez organ celny, powinny być temu organowi przedstawione przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny lub przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Użyte w ustawie pojęcie "osoba" oznacza zarówno osobę fizyczną, osobę prawną jak i jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej (art. 3 § 1 pkt 10 Kodeksu celnego). W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji prawnych organy celne przyjęły, iż w niniejszej sprawie zaistniały obiektywne przesłanki do pobrania opłaty manipulacyjnej dodatkowej od Spółki z o.o. "A" z siedzibą w Ł., jako od jednostki, która przejęła odpowiedzialność za wprowadzony towar, ponieważ w toku postępowania stwierdzono różnicę między towarem przedstawionym a towarem rzeczywiście wprowadzonym na polski obszar celny i ujawnienie tej różnicy nastąpiło na skutek przeprowadzonej rewizji celnej. Powyższe stanowisko organów celnych należy, w ocenie Sądu, uznać za prawidłowe, gdyż art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny wyraźnie określa okoliczności, w jakich powinna być pobrana opłata manipulacyjna dodatkowa, a zaistnienie tych okoliczności w rozpoznawanej sprawie, tj. stwierdzenie w wyniku rewizji celnej nadwyżki 174 kurtek, opisanych na etykiecie nr art. MC 11.2104, jest niesporne. W tym miejscu należy przytoczyć również wykładnię tego przepisu dokonaną w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż przepis art. 276 § 2 wyraźnie wskazuje, że różnica między towarem przedstawionym a ujawnionym musi być wykazana w wyniku rewizji celnej, wiążąc z wynikiem tej czynności odpowiedzialność osoby, o której mowa w art. 39 Kodeksu celnego. Zdaniem składu rozpoznającego niniejszą sprawę, nie ulega wątpliwości, iż w chwili przeprowadzania rewizji celnej, w wyniku której ujawniono większą ilość towaru niż podana w zgłoszeniu celnym, Spółka "A" odpowiadała za towar objęty zgłoszeniem celnym. Wcześniej musiała bowiem przejąć odpowiedzialność za ten towar, ponieważ, w przeciwnym wypadku, nie mogłaby dokonać zgłoszenia celnego. Stosownie do art. 66 § 1 ustawy Kodeks celny, zgłoszenia celnego może dokonać osoba mogąca przedstawić organom celnym, bezpośrednio lub przez przedstawiciela, towar, którego dotyczy zgłoszenie, jak również wszystkie dokumenty, których przedstawienie jest niezbędne do objęcia towaru procedura celną, do której jest zgłaszany. Wynika z tego przepisu, iż aby przedstawić towar organom celnym trzeba mieć możliwość dysponowania tym towarem. Zgłoszenie celne jest czynnością, poprzez którą osoba wyraża w wymaganej formie i w określony sposób zamiar objęcia towaru określoną procedurą (art. 3 § 1 pkt 24 Kodeksu celnego). Skoro skarżąca Spółka, zgłaszając zamiar objęcia towaru określoną procedurą, podejmowała decyzje o losie tego towaru, to tym samym towar znajdował się w jej dyspozycji. Przejęcie odpowiedzialności nastąpiło również na gruncie stosunków cywilnoprawnych, gdyż zakupiony przez Spółkę za granicą towar został dostarczony do miejsca przeznaczenia, a Spółka otrzymała drugi egzemplarz listu przewozowego. Z powyższych względów, należy zgodzić się z organami celnymi, że w chwili rewizji celnej, która miała miejsce po przyjęciu zgłoszenia celnego dokonanego przez skarżącą Spółkę, Spółka "A" była osobą, która przejęła odpowiedzialność za towar, objęty zgłoszeniem celnym. Strona skarżąca w rozpoznawanej sprawie nie wykazała, że przed przedstawieniem organowi celnemu wprowadzonego towaru na polski obszar celny nastąpiło przejecie odpowiedzialności za towar przez inną osobę. Podnoszona przez Spółkę skarżącą okoliczność, iż w momencie dokonywania rewizji celnej nie posiadała jeszcze towaru, nie mogła nim dysponować, a tym samym nie mogła być za niego odpowiedzialna, gdyż nie doszło do fizycznego kontaktu z towarem, który znajdował się nadal w zaplombowanym samochodzie, pozostaje bez znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nie ma również znaczenia fakt, iż Spółka "A" nie miała wpływu na zaistnienie sytuacji, która doprowadziła do zastosowania art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny. Podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności, iż zgłoszenie celne oparte było na dokumentach dostarczonych wraz z towarem przez przewoźnika, tj. fakturach, liście przewozowym i karnecie TIR, a towar ujawniony w wyniku rewizji celnej nie został ujęty w żadnym z tych dokumentów, co spowodowało, iż Spółka nie podejrzewała, że mogą występować niezgodności danych zamieszczonych w liście przewozowym, pozostaje bez wpływu na możliwość wymierzenia przez organy celne opłaty manipulacyjnej dodatkowej. Z treści art. 276 § 2 ustawy kodeks celny nie wynika, aby przesłanką wymierzenia tej opłaty było wykazanie winy osoby, wymienionej w art. 39 Kodeksu celnego. Treść powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż pobór opłaty manipulacyjnej dodatkowej jest obligatoryjny, a organy celne nie mają możliwości odstąpienia od wymierzenia tej opłaty lub pobrania jej w niższej wysokości, nawet, gdy zostanie bezspornie wykazane, że osoba objęta dyspozycją tego przepisu nie przyczyniła się w żaden sposób do powstania nadwyżki towaru, ujawnionej w wyniku rewizji celnej. Z tych tez względów należy uznać za bezzasadny zarzut naruszenia przez przewoźnika przepisów art. 8 i 9 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego (CMR). Słusznie zauważyły organy celne, iż powyższa Konwencja reguluje uprawnienia i obowiązki dotyczące wzajemnych cywilnoprawnych stosunków pomiędzy nadawcą, przewoźnikiem i odbiorcą towaru, a kwestie związane z nie wywiązaniem się przez jedna ze stron z zobowiązań wynikających z umowy przewozu pozostają poza sferą zainteresowań tych organów. Z uwagi na to, iż rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy celne przepisów art. 187, 191 i 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), a strona skarżąca nie wykazała na czym miało polegać naruszenie wyżej wskazanych przepisów, jak również wpływu tego naruszenia na wynik rozpatrywanej sprawy, uznał zarzuty zgłoszone w tym przedmiocie za niezasadne. Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżone decyzje organów celnych nie naruszają prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji.