III SA/Łd 77/09

Dnia 12 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 roku sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat H. C. , prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul.[...], wynagrodzenie w kwocie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, obejmujące podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. III SA/Łd 77/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 września 2008 r., nr 4360/9/08 Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a., odmówił uznania P. P. za osobę bezrobotną z dniem [...] r. Uzasadniając powyższą decyzję organ wskazał, iż z przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów wynika, że P. P. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, co uniemożliwiało uznanie go za osobę bezrobotną. W odwołaniu od powyższej decyzji P. P. przedstawił swoją sytuację życiową i materialną. Wniósł o pozytywne rozpoznanie odwołania. Podniósł, iż nie chodziło mu o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, ale o otrzymanie pracy oraz o pomoc materialną. Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym jest, iż w dniu rejestracji strona posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Wykreślenie wpisu dotyczącego działalności P.P. z ewidencji działalności gospodarczej nastąpiło dopiero w dniu 14 października 2008 r. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] Organ II instancji stwierdził, że P. P. na dzień [...]. nie spełniał warunków niezbędnych do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] P. P. został uznany za osobę bezrobotną od dnia [...]. Wojewoda [...] wyjaśnił odwołującemu, że w związku z trudną sytuacją materialną może wystąpić do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o udzielenie stosownych świadczeń na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.). Ponadto organ wyjaśnił, że odwołujący, jako osoba bezrobotna powyżej 50 roku życia, zgodnie z art. 49 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest bezrobotnym będącym w szczególnej sytuacji na rynku pracy i Powiatowy Urząd Pracy powinien w ciągu 6 miesięcy od dnia rejestracji przedstawić mu propozycję zatrudnienia, innej pracy zarobkowej bądź propozycję odbycia przygotowania zawodowego lub zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. P.powtórzył okoliczności przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podniósł ponadto, iż zgadza się z zaskarżoną decyzją, ale nie z jej uzasadnieniem. W szczególności chodzi mu o sprostowanie zawartego w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia, że w dniu [...] r. stawił się w PUP Nr 1 w Ł. w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Skarżący podał, iż w dniu [...] r. wypełnił druk jako osoba poszukująca pracy. Skarżący wniósł o to, aby sąd administracyjny zawiadomił ZUS lub inny organ o potrzebie udzielenia mu pomocy materialnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 9 lipca 2009 r. zatytułowanym "sprzeciw" skarżący ponownie powołał okoliczności przedstawione w skardze. Podniósł ponadto, iż pomimo upływu ponad 6 miesięcy od daty rejestracji jako osoba bezrobotna oraz odbycia trzech kursów organizowanych przez PUP Nr 1 w Ł., nie otrzymał żadnej oferty pracy. W dniu 12 sierpnia 2009 r. na rozprawie, pełnomocnik skarżącego oświadczył, że pismo procesowe z dnia 7 lipca 2009 r. zatytułowane "sprzeciw" było dodatkowym oświadczeniem skarżącego o ciężkiej sytuacji materialnej, w jakiej się znalazł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.). Stosownie do treści art. 33 ust. 1 tej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień (art. 33 ust. 2). Na podstawie art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Minister Gospodarki i Pracy wydał rozporządzenie z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy. Rozporządzenie określa tryb rejestracji i sposób prowadzenia rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy, wzór karty rejestracyjnej, a także dokumenty niezbędne do ustalenia statusu bezrobotnego i uprawnień rejestrowanych osób (§ 1). Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia bezrobotny zgłasza się, w celu dokonania rejestracji, do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowany - do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa. Poszukujący pracy zgłasza się, w celu dokonania rejestracji, do powiatowego urzędu pracy. Poszukujący pracy może być zarejestrowany w więcej niż jednym powiatowym urzędzie pracy (§ 2 ust. 2). W myśl § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia osoba rejestrująca się przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji: 1) dowód osobisty lub inny dokument tożsamości; 2) dyplom, świadectwo ukończenia szkoły lub świadectwo szkolne albo zaświadczenie o ukończeniu kursu lub szkolenia; 3) świadectwa pracy oraz inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień; 4) dokument stwierdzający przeciwwskazania do wykonywania określonych prac, jeżeli taki dokument posiada. Zgodnie z § 4 ust. 1 rejestracja bezrobotnego oraz poszukującego pracy następuje w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2, po poświadczeniu przez bezrobotnego lub poszukującego pracy własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. W przypadku gdy bezrobotny lub poszukujący pracy był już zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy, ponowna rejestracja polega na wprowadzeniu do rejestru nowych danych lub aktualizacji istniejących (§ 4 ust. 2). Rejestr bezrobotnych stanowi zbiór kart rejestracyjnych wraz z załączoną dokumentacją. Rejestr poszukujących pracy stanowi zbiór kart rejestracyjnych wraz z załączoną dokumentacją (§ 6 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia). Wzór karty rejestracyjnej bezrobotnego określa załącznik nr 1, natomiast wzór karty rejestracyjnej poszukującego pracy jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia (§ 6 ust. 2 oraz § 7 ust. 2 powołanego rozporządzenia). W niniejszej sprawie P. P. dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. w dniu [...] r., przedkładając dokumenty, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy. Skarżący wypełnił kartę rejestracyjną osoby poszukującej pracy potwierdzając własnoręcznym podpisem prawdziwość danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. Pracownik Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł.dokonujący rejestracji ocenił zatem przedstawione dokumenty i dokonał rejestracji skarżącego jako osoby poszukującej pracy. Zauważyć należy, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 22, ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji skarżącego, poszukujący pracy to osoba niezatrudniona, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz osoba zatrudniona zgłaszająca zamiar i gotowość podjęcia innej pracy zarobkowej lub zatrudnienia w wyższym wymiarze czasu pracy, dodatkowego albo innego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy. Powiatowy Urząd Pracy Nr 1 Ł. dokonał ponadto oceny, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego P. P. spełnił przesłanki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, bezrobotny to osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemiec -członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Sąd zauważa, że powyższa definicja osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozostawia miejsca na dowolną interpretację. Poszukiwanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest zaś jednym z kryteriów uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż w dniu rejestracji, to jest w dniu [...] r. P. P.był osobą poszukującą pracy oraz posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Powyższe wynika ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia skarżącego, w którym deklarował, iż działalność gospodarczą prowadził faktycznie od dnia 11 października 2005 r. do dnia 30 lipca 2008 r. Ponadto skarżący oświadczył, że działalność gospodarczą zakończył z dniem 30 lipca 2008 r., ale "jeszcze prawnie jej nie zlikwidował". Okoliczność ta uniemożliwiała zatem dokonanie przez Powiatowy Urząd Pracy Nr 1 w Ł. rejestracji P. P. jako osoby bezrobotnej z dniem [...] r. Dopiero decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej wpis dotyczący działalności gospodarczej prowadzonej przez P. P. Spełniona została zatem przesłanka negatywna określona w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy uznawały bowiem za bezrobotnego osobę, która w dacie rejestracji nie była nigdzie zatrudniona i nie prowadziła działalności gospodarczej oraz poszukiwała pracy z zamiarem i gotowością jej podjęcia. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymagał, aby warunek "nieposiadania" wpisu do ewidencji działalności gospodarczej istniał w dniu rejestracji. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, czego skarżący nie kwestionował. Odnosząc się do wniosku skarżącego dotyczącego sprostowania zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że "w dniu [...] r. stawił się w PUP Nr 1 w Ł. w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna" poprzez stwierdzenie, iż wypełnił druk jako osoba poszukująca pracy, wskazać należy, że rację ma skarżący, iż wypełnił kartę rejestracji osoby poszukującej pracy i na tej karcie potwierdził prawdziwość zgłoszonych danych i złożonych oświadczeń. Zauważyć jednak należy, iż sprostowaniu w drodze postanowienia podlegają w myśl art. 113 § 1 k.p.a. błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Sprostowania dokonuje organ, który wydał decyzję, z urzędu bądź na żądanie strony, skierowane do tego organu. Sprostowania błędów i oczywistych omyłek dokonuje tylko organ, który wydał decyzję dotkniętą taką wadą. W wyroku z dnia 17 października 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31) w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA 1099/01 wskazał, że istota omyłek, o których mowa w art. 113 § 1 k.p.a. leży w tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, omyłkę pisarską (LEX nr 81644). Wobec powyższego sąd administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie jest władny do dokonania sprostowania uzasadnienia decyzji, o co wnosi skarżący. Sąd natomiast bada, czy organ administracji naruszył przepisy prawa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie Sąd uznał, iż stwierdzenie przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji, że w dniu [...] r. P.P. zgłosił się do PUP nr 1 w Ł. w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna, zamiast osoba poszukująca pracy, nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Powiatowy Urząd Pracy nr 1 Ł., na podstawie przedłożonych przez skarżącego dokumentów oraz wypełnionej karty rejestracyjnej poszukującego pracy, dokonał oceny czy spełnił on przesłanki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Podkreślić należy, iż powołany już przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że bezrobotny jest osobą poszukującą zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia warunki określone w tym przepisie. Ustawodawca przewidział zatem, że aby zostać uznanym za osobę bezrobotną trzeba być osobą poszukującą pracy. Ponadto wskazać należy, iż z akt administracyjnych zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, że na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...]P. P. został uznany za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, to jest od dnia [...] r. Skarżący został poinformowany o przysługującym prawie ubiegania się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnego po przedstawieniu zaświadczenia z właściwego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Reasumując Sąd uznał, iż organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, iż w dniu rejestracji, to jest, w dniu [...] r. P. P. nie spełniał przesłanek do uznania go za osobę bezrobotną. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 tej ustawy. T.P.