III SA/Łd 77/10

Dnia 18 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [....] r. Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] wydane w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania powyżej powołanego postanowienia. Pismem procesowym z dnia 2 marca 2010 r., stanowiącym uzasadnienie złożonego wniosku strona wskazała, że jej sytuacja finansowa jest bardzo trudna. Jest ustawicznie niedofinansowana przy istniejącym jednocześnie ustawowym obowiązku udzielania przez szpital świadczeń zdrowotnych. Wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować pogłębienie się dramatycznej sytuacji finansowej skarżącej. Nadto tracąc płynność finansową Zakład stanie przed koniecznością wstrzymania działalności, co prowadzi do realnego zagrożenia życia i zdrowia pacjentów szpitala. Istotą działalności SPZOZ jest bowiem zapewnienie ciągłości udzielania świadczeń medycznych i dlatego wstrzymanie działalności w tym zakresie spowoduje nieodwracalne skutki zwłaszcza dla chorych i zakwestionuje możliwość dalszego istnienia szpitala. Dalszym skutkiem będzie zatem utrata przez ZUS możliwości odzyskania egzekwowanych należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wyjaśnić należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza natomiast spowodowanie lub sprowadzenie takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Wykonanie aktu dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których podmiot uzyskuje uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony. Jeżeli chodzi o akt o charakterze deklaratoryjnym jak np. decyzja o stwierdzeniu nieważności innej decyzji ostatecznej to podlega ona wykonaniu. Wykonanie to polega na zaprzestaniu realizacji uprawnień lub obowiązków wynikających z decyzji pozbawionej w tym trybie bytu prawnego (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296). W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione nie posiada, w ocenie Sądu, przymiotu wykonalności, nie nakłada bowiem na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.