III SA/Łd 775/14

Dnia 10 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Janusz Furmanek, , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 roku sprawy ze skargi A. O. o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Łd 143/14 zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2014 roku w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. wydanym w sprawie III SA/Łd 143/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Wyrok uprawomocnił się z dniem 16 maja 2014 r. Skarżąca nie wystąpiła o jego uzasadnienie. Z akt wskazanej wyżej sprawy wynika, że skarżąca kwestionowała nałożoną na nią karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. R. w Ł., wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając obrazę przepisu art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 38 ust. 1 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła również naruszenie przepisu postępowania – art. 75 k.p.a. W dniu 5 września 2014 r. A. O. wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego w 14 sprawach zakończonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi rozpoznawanych w Wydziale III, w których wydano wyroki oddalające skargi na decyzje w przedmiocie nałożenia na skarżącą kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego i w sprawie I SA/Łd 845/13 rozpoznawanej w Wydziale I, zakończonej wyrokiem oddalającym skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania nałożonych kar. Jako podstawę wznowienia wskazała art. 274 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosła o uchylenie wskazanych w skardze wyroków i umorzenie postępowania o naliczeniu kar za zajęcie pasa drogowego wobec ustalenia, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu polegającego na usunięciu z akt dokumentu zezwalającego na umieszczenie w pasie drogi przyczepy, w oparciu o brak którego naliczono kary. Wystąpiła także o zasądzenie od Zarządu Dróg i Transportu w Ł. na jej rzecz kosztów postępowania w sprawach, w których wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania. Nadto wniosła o załączenie akt spraw, w których wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania oraz o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Łodzi o udostępnienie akt sprawy karnej sygn. akt [...] i zaliczenie ich w poczet materiału dowodowego tej sprawy. Wyjaśniła, że wyrok w sprawie III SA/Łd 143/14 (i w innych wymienionych w skardze sprawach) zapadł w oparciu o ustalenia wynikające z decyzji Zarządu Dróg i Transportu w Ł., że skarżąca dokonała samowolnego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie przyczepy na kołach na stoisku handlowym przy Cmentarzu Rzymskokatolickim na ul. R.w Ł.. Tymczasem, jak wywodzi skarżąca, Sąd Rejonowy W Łodzi Wydział IV Karny prawomocnym postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie [...] dokonał ustaleń, w wyniku których przyjął, że dokument w postaci protokołu z posiedzenia mającego miejsce we wrześniu 2008r. w siedzibie Zarządu Dróg i Transportu w Ł., w którym uwzględniono wniosek skarżącej o umieszczenie przyczepy przy Cmentarzu przy ul. R. w Ł., został usunięty z akt, co stanowi czyn z art. 276 § 1 k.k. Sąd uznał, że nastąpiło przedawnienie karalności tego czynu i zmienił postanowienie Prokuratury Rejonowej przez zmianę podstawy umorzenia postępowania i przyjmując za jego podstawę art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. W tej sytuacji wszelkie dotychczasowe ustalenia administracyjne wymagają zdaniem skarżącej weryfikacji, uwzględniającej wyniki ustaleń sądu karnego. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał skarżącej A. O. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W nadesłanym do Sądu piśmie z dnia 29 stycznia 2015 r. strona skarżąca poinformowała, że podstawę wznowienia stanowi postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi Wydział IV Karny w sprawie sygn. akt [...] z dnia 7 sierpnia 2014 r., o którym skarżąca dowiedziała się w tej dacie, zmieniające postanowienie Prokuratury Rejonowej Łódź – Śródmieście o umorzeniu postępowania w ten sposób, że podstawą umorzenia jest art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wobec ustalenia, iż występek z art. 276 k.k. polegający na usunięciu z akt sprawy protokołu z posiedzenia, na którym zezwolono skarżącej na korzystanie z przyczepy w pasie drogowym uległ przedawnieniu, czyli na podstawie art. 273 § 3 i art. 274 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Nadmieniło, iż postanowienie Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia 7 sierpnia 2014 r. o sygn. akt [...] nie jest przesłanką wznowienia postępowania w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustalenia w sprawie w postępowaniu administracyjnym wykazały, że skarżąca w spornym okresie nie miała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia przyczepy i miejsca jej ustawienia. Jedynym, legalnym sposobem na zajęcie pasa drogowego jest zezwolenie właściwego zarządcy drogi, wydawane w formie decyzji administracyjnej w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych. Jest to postępowanie wszczynane na wniosek zainteresowanego podmiotu, przy czym decyzja zezwalająca jest wydawana na oznaczony w decyzji okres czasu i za zajęcie pasa drogowego pobierana jest opłata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A. O. o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem polegającym na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy prawomocnie zakończonej, bowiem dotyczy, stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a. Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy ocenić, czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia. Jak wynika z akt sprawy skarżąca, w odpowiedzi na zarządzenie wzywające do sprecyzowania podstawy wznowienia postępowania sądowego, wskazała, że jest nią art. 273 § 3 i art. 274 p.p.s.a. w związku z wydanym postanowieniem przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi Wydział IV Karny w sprawie sygn. akt [...] z dnia 7 sierpnia 2014 r. Skarżąca wyjaśniła, że dowiedziała się o nim w dacie wydania. Postanowieniem tym (k. 5-6) Sąd zmienił podstawę umorzenia dochodzenia w sprawie dokonanego w 2008 r. usunięcia dokumentu z posiedzenia ZDiT w Ł. w sprawie przyznania prawa do umieszczenia na zajmowanej części pasa drogowego przyczepy. Prokuratura Rejonowa umorzyła dochodzenie z uwagi na to, że czynu nie popełniono, a Sąd Rejonowy, jak wyjaśnił w uzasadnieniu, uznał, że postępowanie dotyczyło oceny czy zaistniał występek z art. 276 k.k., którego okres przedawnienia wynosi 5 lat. Oznacza to, że jeszcze przed wniesieniem zawiadomienia o podejrzeniu jego popełnienia występek uległ przedawnieniu. Zgodnie z art. 273 § 1 można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu ( § 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3). Stosownie do treści art. 274 p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. W ocenie Sądu wskazana przez skarżącą podstawa wznowienia nie jest żadną z ustawowych podstaw wznowienia określonych w art. 273 p.p.s.a. Przepis art. 274 p.p.s.a. nie określa ustawowej podstawy wznowienia, ponieważ ten przepis określa jedynie warunki dodatkowe, których spełnienie jest konieczne w przypadku, gdy podstawą wznowienia ma być przepis art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a więc gdy żądanie wznowienia opiera się na tym, że orzeczenie sądowe zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Stanowisko to znalazło potwierdzenie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. II GSK 2682/14 w identycznym stanie faktycznym sprawy (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Wyrok w sprawie III SA/Łd 143/14 nie pozostaje w związku ze sprawą będącą przedmiotem postępowania Sądu Rejonowego w sprawie karnej. Zauważyć też należy, że skarżąca domagała się wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem oddalającym skargę na decyzję kasacyjną organu odwoławczego. Skarżąca nie twierdzi, że wyrok ten został uzyskany za pomocą przestępstwa. Skarżąca nie wskazuje również, że wykryła, że istnieje inne prawomocne orzeczenie dotyczące sprawy o sygn. III SA/Łd 143/14 Wobec powyższego, skoro mimo wezwania, nie została wskazana ustawowa podstawa wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi o wznowienie. e.o.