III SA/Łd 776/14

Dnia 10 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia NSA Janusz Furmanek, , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 roku sprawy ze skargi A. O. o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Łd 77/14 zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 marca 2014 roku w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 77/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na A. O. kary pieniężnej w wysokości 2 538,90 zł za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. A 158 w Ł. w okresie od 6 czerwca do 10 lipca 2013 r. Skarżąca nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. Wyrok uprawomocnił się w dniu 23 kwietnia 2014 r. W dniu 5 września 2014 r. A. O. złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 20 marca 2014 r. Jako podstawę wznowienia skarżąca wskazała art. 274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku z dnia 20 marca 2012 r. i umorzenie postępowania w sprawie naliczenia kary za zajęcie pasa drogowego wobec ustalenia, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu polegającego na usunięciu z akt dokumentu zezwalającego na umieszczenie przyczepy, w oparciu o brak którego naliczono kary. Skarżąca wniosła także o zasądzenie od Zarządu Dróg i Transportu w Ł. na jej rzecz kosztów postępowania w sprawach, w których wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania oraz o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Ł. o udostępnienie akt sprawy karnej sygn. akt [...] i zaliczenie ich w poczet materiału dowodowego tej sprawy. Skarżąca wyjaśniła, że wyrok z dnia 20 marca 2014 r. zapadł w oparciu o ustalenia wynikające z decyzji Zarządu Dróg i Transportu w Ł., iż skarżąca dokonała samowolnego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie przyczepy na kołach na stoisku handlowym przy Cmentarzu Rzymskokatolickim na ul. A w Ł. Tymczasem Sąd Rejonowy dla Ł. – [...] w Ł. Wydział IV Karny w prawomocnym postanowieniu z dnia [...], sygn. akt [...] w oparciu o dowody przeprowadzone w śledztwie prowadzonym pod nadzorem Prokuratury Rejonowej dla Ł. – [...] przyjął, że dokument w postaci protokołu z posiedzenia mającego miejsce we wrześniu 2008 r. w siedzibie Zarządu Dróg i Transportu w Ł., w którym uwzględniono wniosek skarżącej o umieszczenie przyczepy przy Cmentarzu przy ul. A w Ł., został usunięty z akt, co stanowi czyn z art. 276 § 1 K.k. Nastąpiło jednak przedawnienie jego karalności, wobec czego postępowanie karne umorzono na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 K.p.k. W tej sytuacji wszelkie dotychczasowe ustalenia administracyjne wymagają weryfikacji, uwzględniającej wyniki ustaleń sądu karnego. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Zdaniem Kolegium powołane przez skarżącą postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł. – [...] w Ł. Wydział IV Karny z dnia [...] nie jest przesłanką wznowienia postępowania w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W postępowaniu administracyjnym wykazano, że skarżąca w spornym okresie nie miała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie przyczepy. Na żadnym etapie postępowania zarządca drogi nie akceptował ustawienia przyczepy przez skarżącą w pasie drogowym. Jedynym, legalnym sposobem zajęcia pasa drogowego jest zezwolenie właściwego zarządcy drogi wydane w formie decyzji administracyjnej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., nr 260). W piśmie z dnia 29 stycznia 2015 r., złożonym w sprawach o sygn. akt III SA/Łd 770/14 i III SA/Łd 771/14, których przedmiotem również jest wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o tożsamą podstawę wznowienia, skarżąca wyjaśniła, że podstawę wznowienia stanowi wskazane wyżej postanowienie z dnia 7 sierpnia 2014 r., o którym dowiedziała się w dacie jego wydania, czyli art. 273 § 1 pkt 2 i art. 274 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A. O. o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem polegającym na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy prawomocnie zakończonej, bowiem dotyczy, stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 t.j. ze zm.) postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a. Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy ocenić, czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia. Jak wynika z akt sprawy skarżąca, w odpowiedzi na zarządzenie wzywające do sprecyzowania podstawy wznowienia postępowania sądowego, wskazała, że jest nią art. 273 § 3 i art. 274 p.p.s.a. w związku z wydanym postanowieniem przez Sąd Rejonowy dla Ł. [...] w Ł. Wydział IV Karny w sprawie sygn. akt [...] z dnia [...]. Skarżąca wyjaśniła, że dowiedziała się o nim w dacie wydania. Postanowieniem tym (k. 5-6) Sąd zmienił podstawę umorzenia dochodzenia w sprawie dokonanego w 2008 r. usunięcia dokumentu z posiedzenia ZDiT w Ł. w sprawie przyznania prawa do umieszczenia na zajmowanej części pasa drogowego przyczepy. Prokuratura Rejonowa umorzyła dochodzenie z uwagi na to, że czynu nie popełniono, a Sąd Rejonowy, jak wyjaśnił w uzasadnieniu, uznał, że postępowanie dotyczyło oceny czy zaistniał występek z art. 276 k.k., którego okres przedawnienia wynosi 5 lat. Oznacza to, że jeszcze przed wniesieniem zawiadomienia o podejrzeniu jego popełnienia występek uległ przedawnieniu. Zgodnie z art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 274 p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. W ocenie sądu wskazana przez skarżącą podstawa wznowienia nie jest żadną z ustawowych podstaw wznowienia określonych w art. 273 p.p.s.a. Przepis art. 274 p.p.s.a. nie określa ustawowej podstawy wznowienia, ponieważ ten przepis określa jedynie warunki dodatkowe, których spełnienie jest konieczne w przypadku, gdy podstawą wznowienia ma być przepis art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a więc gdy żądanie wznowienia opiera się na tym, że orzeczenie sądowe zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Stanowisko to znalazło potwierdzenie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. II GSK 2682/14 w identycznym stanie faktycznym sprawy (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Wyrok w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 77/14 nie pozostaje w związku ze sprawą będącą przedmiotem postępowania Sądu Rejonowego w sprawie karnej. Zauważyć też należy, że skarżąca domagała się wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem oddalającym skargę na decyzję kasacyjną organu odwoławczego. Skarżąca nie twierdzi, że wyrok ten został uzyskany za pomocą przestępstwa. Skarżąca nie wskazuje również, że wykryła, iż istnieje inne prawomocne orzeczenie dotyczące sprawy o sygn. III SA/Łd 77/14 Wobec powyższego, skoro mimo wezwania, nie została wskazana ustawowa podstawa wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi o wznowienie. b.a.