III SA/Łd 778/25

Dnia 11 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Dębowska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 28 lipca 2025 roku Nr SKO.418.31.2025 w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej 1/ uchyla zaskarżone postanowienie; 2/ zasądza na rzecz A. B. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [pic] Postanowieniem z 28 lipca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: SKO, organ II instancji) utrzymało w mocy postanowienie Zarządu Województwa Łódzkiego (dalej: wierzyciel, organ I instancji) z 11 marca 2024 r., którym oddalono wniesione przez A. B. (dalej: skarżący, zobowiązany) zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Jak wynika z postanowienia organu I instancji, egzekucja dotyczy należności pieniężnych wynikających z decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi z 31 grudnia 2020 r. Zarzuty wniesione przez skarżącego dotyczyły nieistnienia i przedawnienia obowiązku. W skardze na to postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: brak należytego uzasadnienia opisującego stan faktyczny w sprawie; niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w zakresie ważności postępowania zakończonego decyzją Dyrektora COP z 31 grudnia 2020 w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki i poprzedzającej ją decyzji COP z 29 maja 2015 o zwrocie środków; niewznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora COP z 31 grudnia 2020 w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie wyżej opisanego postanowienia w całości i zobowiązanie COP do przeprowadzenia postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że SKO w ogóle nie odniosło się do zarzutów skarżącego co do ważności wcześniejszych postępowań. Zdaniem skarżącego, nie mogą być wydawane decyzje oparte na wcześniejszych postępowaniach i decyzjach, które w sposób ewidentny dotknięte są nieważnością wobec uniemożliwienia stronie wzięcia w nich udziału. Po pierwsze, Spółka od połowy 2015 r. nie prowadziła działalności, w związku z czym decyzja i zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie zostały jej doręczone. Już samo to czyni nieważnym postępowanie jakie zakończyła decyzja z 29 maja 2015 r. z uwagi na pozbawienie tej spółki czynnego udziału w sprawie jako strony. Po drugie, decyzja z 31 grudnia 2020 o przeniesieniu na skarżącego odpowiedzialności także dotknięta jest nieważnością, gdyż nie została doręczona skarżącemu w sposób prawidłowy. W ocenie skarżącego, SKO powinno te okoliczności zbadać, a nie poprzestawać na cytowaniu szeregu przepisów, które nijak się mają do stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddano postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela o oddaleniu wniesionych przez skarżącego zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Egzekucja obejmuje należności pieniężne w postaci środków uzyskanych przez A sp. z o.o. na podstawie umowy o dofinansowanie projektu o nazwie "Podniesienie konkurencyjności spółki A poprzez stworzenie nowoczesnego zakładu opiekuńczo-leczniczego i rehabilitacyjnego w L". Decyzją Centrum Obsługi Przedsiębiorcy z 29 maja 2015 r. orzeczono zwrot środków przez spółkę w wysokości 449.982 zł wraz z odsetkami, a decyzją z 31 grudnia 2020 r. orzeczono solidarną odpowiedzialność skarżącego (jako członka zarządu spółki) wraz ze spółką za te zaległości. Ustalenia co do przedmiotu egzekucji oraz tytułu egzekucyjnego (decyzji, z której wynikają dochodzone należności) Sąd poczynił na podstawie uzasadnienia postanowienia organu I instancji, bo akta sprawy decyzji nie zawierają decyzji z 31 grudnia 2020 r. W aktach znajdują się tylko: wydruk tytułu wykonawczego z 27 listopada 2024 r. (k. 2 akt adm.), postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w związku z wniesieniem zarzutów przez skarżącego (k. 5 akt adm.), zarzuty (k. 6-10 akt adm.), postanowienie organu I instancji, zażalenie i postanowienie organu II instancji. Postanowienie SKO także nie odwołuje się do żadnych dokumentów, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a właściwie nie odwołuje się w ogóle do akt sprawy. Rozważania zawarte w uzasadnieniu postanowienia SKO są teoretyczne i sprowadzają się do przytoczenia przepisów prawa, co dotyczy również sformułowanych przez skarżącego zarzutów. Jak słusznie zauważył organ I instancji, zarzuty obejmowały nieistnienie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – dalej: u.p.e.a.), bo tak należało zakwalifikować zarzut skarżącego wskazujący na "nieważność postępowania" zakończonego decyzją z 31 grudnia 2020 r. oraz zarzut przedawnienia (art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., gdzie mowa o wygaśnięciu obowiązku). W postanowieniu SKO do zarzutów tych odniesiono się następująco: "Nieistnienie obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano / nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana / wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie. Nakładająca na zobowiązanego obowiązek pieniężny decyzja Zarządu Województwa Łódzkiego z 31 grudnia 2020 r. nr [...] nie została uchylona, nie stwierdzono jej nieważności, ani nie stwierdzono jej wygaśnięcia. Przedmiotowa decyzja jest ostateczna i pozostaje w obiegu prawnym" (s. 4 uzasadnienia). Natomiast co do zarzutu przedawnienia stwierdzono: "Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej u.f.p.) do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej o.p.). Zobowiązany wskazuje, że obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego wygasł z uwagi na przedawnienie. Formy wygaśnięcia zobowiązania podatkowego określa art. 59 § 1 o.p., a jedną z form wygaśnięcia zobowiązania pieniężnego jest przedawnienie (art. 59 § 1 pkt 9 o.p.). Zgodnie z art. 66b ust. 3 u.f.p. zobowiązanie wynikające z decyzji o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od dnia: 1) w którym decyzja ta stała się ostateczna (02 lutego 2021 r.) albo 2) o którym mowa w art. 66a ust. 1 pkt la i 2 - w zależności od tego, który z tych terminów nastąpi później. Zatem zobowiązanie wynikające z decyzji o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6 u.p.f. z całą pewnością nie przedawniło się" (s. 5 uzasadnienia). Prawdziwość tych twierdzeń SKO nie poddaje się weryfikacji w postępowaniu sądowym, ponieważ w aktach sprawy nie ma decyzji z 31 grudnia 2020 r., ani dowodu jej doręczenia. Przypomnijmy, że skarżący kwestionował fakt jej doręczenia, co ewidentnie mieści się w ramach zarzutu "nieistnienie obowiązku". SKO do kwestii doręczenia się nie odniosło, poprzestając na gołosłownym, zdaniem Sądu, stwierdzeniu, że decyzja będąca tytułem egzekucyjnym "nie została uchylona, nie stwierdzono jej nieważności, ani nie stwierdzono jej wygaśnięcia" oraz że jest ona "ostateczna i pozostaje w obiegu prawnym". Aby to stwierdzić, należałoby wskazać, w jaki sposób i kiedy została doręczona oraz kiedy stała się ostateczna i z czego to wynika. Wyjaśnień takich brak, a Sąd nie jest w stanie poczynić ich na podstawie akt sprawy. Zarzut przedawnienia wiąże się z kwestią doręczenia decyzji (w tym przypadku ustalającej), bo tylko decyzja doręczona wywołuje skutek wykonalności, a więc obowiązku zapłaty, który – w razie jego niewykonania – podlega egzekucji. Również tych ustaleń nie poczyniono, a Sąd nie jest w stanie dokonać ich samodzielnie na podstawie akt sprawy. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu jako wydane z naruszeniem prawa procesowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a.), bowiem gdyby zażalenie zostało rozpatrzone na podstawie kompletnego materiału dowodowego, być może wynik sprawy byłby inny. Poza tym uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymagań art. 107 § 3 k.p.a. (w zw. z art. 18 u.p.e.a.), bo nie wskazuje dowodów, na których oparł się organ uznając za udowodnione okoliczności, które przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. W ponownie prowadzonym postępowaniu wady te należy usunąć. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie – i tylko zaskarżone postanowienie – podlegało uchyleniu. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł z urzędu na podstawie art. 210 § 2 i art. 205 § 1 p.p.s.a. ak ----------------------- #