III SA/Łd 779/14

Dnia 10 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 roku sprawy ze skargi A. O. o wznowienie postępowania w sprawie III SA/Łd 907/13 zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lutego 2014 roku w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r. wydanym w sprawie III SA/Łd 907/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Wyrok uprawomocnił się z dniem 7 marca 2014 r. Skarżąca nie wystąpiła o jego uzasadnienie. Z akt wskazanej wyżej sprawy wynika, że skarżąca kwestionowała nałożoną na nią karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. A w Ł., wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając obrazę przepisu art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 38 ust. 1 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła również naruszenie przepisu postępowania – art. 75 k.p.a. W dniu 5 września 2014 r. A. O. wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego w 14 sprawach zakończonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi rozpoznawanych w Wydziale III, w których wydano wyroki oddalające skargi na decyzje w przedmiocie nałożenia na skarżącą kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego i w sprawie I SA/Łd 845/13 rozpoznawanej w Wydziale I, zakończonej wyrokiem oddalającym skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania nałożonych kar. Jako podstawę wznowienia wskazała art. 274 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosła o uchylenie wskazanych w skardze wyroków i umorzenie postępowania o naliczeniu kar za zajęcie pasa drogowego wobec ustalenia, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu polegającego na usunięciu z akt dokumentu zezwalającego na umieszczenie przyczepy, w oparciu o brak którego naliczono kary. Wystąpiła także o zasądzenie od Zarządu Dróg i Transportu w [...] na jej rzecz kosztów postępowania w sprawach, w których wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania. Nadto wniosła o załączenie akt spraw, w których wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania oraz o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w [...] o udostępnienie akt sprawy karnej sygn. akt [...] 4 i zaliczenie ich w poczet materiału dowodowego tej sprawy. Wyjaśniła, że wyrok w sprawie III SA/Łd 779/14 (i w innych wymienionych w skardze sprawach) zapadł w oparciu o ustalenia wynikające z decyzji Zarządu Dróg i Transportu w [...], że skarżąca dokonała samowolnego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie przyczepy na kołach na stoisku handlowym przy Cmentarzu Rzymskokatolickim na ul. A w Ł. Tymczasem, jak wywodzi skarżąca, Sąd Rejonowy W [...] Wydział IV Karny prawomocnym postanowieniem z dnia [...] w sprawie [...] dokonał ustaleń, w wyniku których przyjął, że dokument w postaci protokołu z posiedzenia mającego miejsce we wrześniu 2008 r. w siedzibie Zarządu Dróg i Transportu w [...], w którym uwzględniono wniosek skarżącej o umieszczenie przyczepy przy Cmentarzu przy ul. A w Ł., został usunięty z akt. Stanowi to czyn z art. 276 § 1 k.k. Nastąpiło jednak przedawnienie jego karalności, wobec czego postępowanie karne umorzono na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. W tej sytuacji wszelkie dotychczasowe ustalenia administracyjne wymagają zdaniem skarżącej weryfikacji, uwzględniającej wyniki ustaleń sądu karnego. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał skarżącej A. O. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W nadesłanym do Sądu piśmie z dnia 29 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej ponownie poinformował, że podstawę wznowienia stanowi postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział IV Karny w sprawie sygn.. akt [...] z dnia [...], o którym skarżąca dowiedziała się w tej dacie, zmieniające postanowienie Prokuratury Rejonowej [...] o umorzeniu postępowania w ten sposób, że podstawą umorzenia jest art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wobec ustalenia, iż występek z art. 276 k.k. polegający na usunięciu z akt sprawy protokołu z posiedzenia, na którym zezwolono skarżącej na korzystanie z przyczepy w pasie drogowym uległ przedawnieniu czyli na podstawie art. 273 § 3 i art. 274 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Nadmieniło, iż postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] o sygn. akt [...] nie jest przesłanką wznowienia postępowania w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustalenia w sprawie w postępowaniu administracyjnym wykazały, że skarżąca w spornym okresie nie miała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia przyczepy i miejsca jej ustawienia. Jedynym, legalnym sposobem na zajęcie pasa drogowego jest zezwolenie właściwego zarządcy drogi, wydawane w formie decyzji administracyjnej w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych. Jest to postępowanie wszczynane na wniosek zainteresowanego podmiotu, przy czym decyzja zezwalająca jest wydawana na oznaczony w decyzji okres czasu i za zajęcie pasa drogowego pobierana jest opłata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przede wszystkim podkreślić należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowo - administracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych (art. 270 p.p.s.a.), którą można oprzeć na ściśle określonych podstawach. W świetle przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga o wznowienie postępowania sądowo - administracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 p.p.s.a.), zarzucie niekonstytucyjności podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 p.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Na skutek wezwania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pełnomocnika Skarżącej o wskazanie podstawy prawnej wznowienia postępowania, pełnomocnik powtórzył, że podstawę wznowienia postępowania stanowi art. 274 p.p.s.a. oraz postanowienie Sąd Rejonowego dla [...] w [...], IV Wydział Karny o umorzeniu postępowania wydane w sprawie popełnienia przestępstwa z art. 276 Kodeksu karnego, polegającego na usunięciu z akt administracyjnych dokumentu, zaś o tej podstawie wznowienia Skarżąca dowiedziała się w dniu wydania postanowienia przez Sąd Rejonowy. Podkreślić należy, iż wskazana podstawa wznowienia nie jest żadną z ustawowych podstaw wznowienia określonych w art. od 271 do 273 p.p.s.a. Przepis art. 274 p.p.s.a. na który powołuje się pełnomocnik Skarżącej nie określa ustawowej podstawy wznowienia, ponieważ ten przepis określa jedynie warunki dodatkowe, których spełnienie jest konieczne w przypadku, gdy podstawą wznowienia ma być przepis art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a więc gdy żądanie wznowienia opiera się na tym, że orzeczenie sądowe zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Tymczasem Skarżąca nie twierdzi nawet, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. o sygn. akt III SA/Łd 907/13 został uzyskany za pomocą przestępstwa. Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuca. W tym stanie rzeczy, skoro mimo wezwania, nie została wskazana ustawowa podstawa wznowienia, skarga o wznowienie podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. ponieważ nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. b.a.