III SA/Łd 781/21

Dnia 25 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Asesor WSA Paweł Dańczak Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2021 roku sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za marzec, kwiecień i maj 2020 roku uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] r., znak; [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374, ze zm.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie odmowy Z.B. prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za marzec, kwiecień i maj 2020 r. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 29 czerwca 2020 r. Z.B. złożył wniosek RDZ o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec, kwiecień i maj 2020 r., jako płatnik składek, który ma zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych innych ubezpieczonych (w tym również siebie). Decyzją z dnia [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił Z.B. prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za marzec, kwiecień i maj 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, płatnikowi składek przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony za ten okres jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Jeżeli wnioskodawca rozpoczął prowadzenie działalności przed dniem 1 lutego 2020 r. to liczbę osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych należy ustalić według stanu na dzień 29 lutego 2020 r. Na ten dzień wnioskodawca nie zgłosił innych osób do ubezpieczeń społecznych, poza sobą. W takiej sytuacji mógł wystąpić o zwolnienie z opłacania należności wyłącznie za siebie jako osobę prowadzącą pozarolniczą działalność opłacającą składki wyłącznie za siebie. Dodatkowo, jak podkreślił organ warunkiem zwolnienia było złożenie prawidłowych dokumentów rozliczeniowych za okres od marca do maja 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. Wobec nie spełnienia powyższych przesłanek ZUS stwierdził, że stronie nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek ubezpieczenie zdrowotne za okres od marca do maja 2020 r. Od powyższej decyzji Z.B. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...]r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że zgodnie z art. 31zq ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych za wnioskowany okres płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania. Stosownie do treści art. 31zq ust. 3 ww. ustawy, warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo; jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. Wnioskiem RDZ z dnia 29 czerwca 2020 r. skarżący wystąpił o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec, kwiecień i maj 2020 r., jako płatnik składek, który ma zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych innych ubezpieczonych (również siebie). Skarżący rozpoczął prowadzenie działalności przed dniem 1 lutego 2020 r., wobec powyższego liczbę osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych należało ustalić na dzień 29 lutego 2020 r. Na ten dzień skarżący nie zgłosił innych osób do ubezpieczeń społecznych, poza sobą. W takiej sytuacji skarżący mógł wystąpić o zwolnienie z opłacenia należności wyłącznie za siebie jako osobę prowadzącą pozarolniczą działalność, opłacającą składki wyłącznie za siebie. Ponadto do dnia 30 czerwca 2020 r. nie złożył deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA za marzec, kwiecień i maj 2020 r. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 266, ze zm.), dalej u.s.u.s., płatnik składek jest zwolniony z obowiązku przekazywania do ZUS dokumentów rozliczeniowych za kolejny miesiąc, jeżeli do podstawy wymiaru składek w ostatnio złożonej deklaracji rozliczeniowej zadeklarował kwotę w wysokości najniższej podstawy ich wymiaru i nie nastąpiła żadna zmiana w stosunku do miesiąca poprzedniego. Oznacza to obowiązek złożenia dokumentów rozliczeniowych za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana, tak, aby ZUS nadal mógł klonować dokumenty za kolejne miesiące. W wyniku ponownej weryfikacji dokumentów rozliczeniowych zapisanych na koncie skarżącego ZUS ustalił, że prowadzenie działalności gospodarczej skarżący rozpoczął przed dniem 1 lutego 2020 r. a na dzień 29 lutego 2020 r. poza sobą, nie zgłosił innych osób do ubezpieczeń społecznych. Skarżący nie wystąpił o zwolnienie z opłacania należności wyłącznie za siebie jako osobę prowadzącą pozarolniczą działalność opłacającą składki, a do dnia 30 czerwca 2020 r. nie złożył prawidłowych deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA za marzec, kwiecień i maj 2020 r. Wobec powyższego skarżącemu nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek ubezpieczenie zdrowotne za okres od marca do maja 2020 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił wyjaśnień złożonych pisemnie w sprawie braku złożenia dokumentów rozliczeniowych ZUS DRA za marzec 2020 r. w terminie. Skarżący podkreślił, że za złożenie dokumentów rozliczeniowych za spółkę A. odpowiada biuro rachunkowe C. mieszczące się przy ul. B. 126 w Ł. Niezłożenie dokumentów rozliczeniowych było wynikiem błędu pracownika biura i zostało to już wyjaśnione i uzupełnione. Skarżący podał, że ani on ani spółka A. nie powinni ponosić odpowiedzialności prawnej, tym bardziej, że brak został uzupełniony natychmiast po jego stwierdzeniu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Dokumenty za kwiecień i maj za spółkę zostały złożone poprawnie, a skarżący jako wspólnik spółki jawnej nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej i nie zgłasza w związku z tym pracowników, a z uwagi na fakt, że składki nie zmieniają się co miesiąc, nie składa comiesięcznej deklaracji wyłącznie za siebie. Skarżący wyjaśnił, że jest wspólnikiem spółki jawnej i to spółka zgłasza pracowników pod osobnym nr NIP [...]. Skarżący podał, że opłaca składki jako wspólnik spółki jawnej, a nie jako osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą. Spółka A. prowadzi działalność pod postacią zakładu opiekuńczo-leczniczego dla osób chorych i ciężko chorych, co w dobie pandemii jest obciążone dużym ryzykiem i dodatkowymi kosztami. Zwolnienie z obowiązku opłacania składek polepszyłoby natomiast złą sytuację finansową przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi w całości. Dodatkowo ZUS wskazał, że zwolnienie z opłacania składek następuje na podstawie poprawnie zweryfikowanego wniosku płatnika składek, a jednym z kryteriów branych pod uwagę jest liczba osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych. Skarżący rozpoczął działalność przed dniem 1 lutego 2020 r. wobec powyższego należało ustalić, czy na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń innych ubezpieczonych. Według danych zapisanych w systemie KSI na dzień 29 lutego 2020 r. na numer NIP [...], z którego wystąpił o zwolnienie z opłacania składek nie było innych, oprócz płatnika składek ubezpieczonych osób zgłoszonych do ubezpieczenia (płatnik opłaca składki jedynie na własne ubezpieczenie zdrowotne). Wobec powyższego wypełniając wniosek powinien wystąpić jako osoba prowadząca działalność opłacająca składki wyłącznie za siebie. Ustalono, że płatnik nie złożył poprawnego wniosku i nie wystąpił o zwolnienie z opłacania należności wyłącznie za siebie, jako osobę prowadzącą pozarolniczą działalność opłacającą składki wyłącznie za siebie. Wbrew również twierdzeniom skarżącego do dnia 30 czerwca 2020 r. nie złożył również prawidłowych deklaracji rozliczeniowych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. Termin wskazany w ustawie ma charakter terminu ustawowego, materialnego, co oznacza, że nie jest możliwe przywrócenie uchybionego terminu, nawet w przypadku okoliczności niezawinionych przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Zgodnie z treścią art.31 zo ust.2 wymienionej ustawy na wniosek płatnika składek, będącego osobą prowadzącą pozarolniczą działalność, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321), zwanej dalej "osobą prowadzącą pozarolniczą działalność", opłacającego składki wyłącznie na własne ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenie zdrowotne, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na jego obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli prowadził działalność przed dniem 1 kwietnia 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, o którym mowa w art. 31zp ust. 1, nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. W myśl art.31 zq ust.1 ustawy za marzec, kwiecień i maj 2020 r. płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania. Zgodnie z treścią art.31 zq ust.3 ustawy warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja ZUS o odmowie przyznania Z.B. prawa do zwolnienia z opłacania składek za miesiące marzec, kwiecień i maj 2020r. Organ rentowy wskazał dwie przyczyny odmowy uwzględnienia żądania skarżącego. Po pierwsze Z.B. nie złożył poprawnego wniosku. We wniosku wskazał bowiem numer NIP [...] do którego, według danych zapisanych w systemie KSI na dzień 29 lutego 2020r., nie było innych oprócz płatnika składek, ubezpieczonych zgłoszonych do ubezpieczenia. W części II pkt 1 wniosku zaznaczył natomiast literę "A" jako płatnik składek, który ma zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych innych ubezpieczonych (również siebie). Nie wystąpił natomiast jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność opłacająca składki wyłącznie za siebie (litera "D"). Po drugie do dnia 30 czerwca 2020r. nie złożył prawidłowych deklaracji rozliczeniowych za miesiące od marca do maja 2020r. Należy zaznaczyć, że treść wniosku skarżącego nie jest jasna i budzi wątpliwości. Z.B. wskazał bowiem numer NIP odnośnie którego na dzień 29 lutego 2020r. poza płatnikiem składek nie było zgłoszonych innych ubezpieczonych. Zaznaczył jednocześnie we wniosku w części II pkt 1 A czyli, że jest płatnikiem składek, który ma zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych innych ubezpieczonych a nie punkt D w części II pkt 1 mimo, że opłaca on składki na własne ubezpieczenie zdrowotne. Skoro istniały wątpliwości co do rzeczywistej treści wniosku Z. B. to obowiązkiem organu było udzielenie mu potrzebnych wyjaśnień i wskazówek oraz wezwanie go do sprecyzowania i ewentualnie poprawienia wniosku. Należało zatem wezwać skarżącego do wyjaśnienia czy chodzi mu o zwolnienie z obowiązku opłacania należności składkowych tylko za siebie czy też za ubezpieczonych zatrudnionych przez spółkę jawną. Pozwoliłoby to Z.B. na właściwe zmodyfikowanie treści wniosku. Wyjaśnienie dokładnie jaka jest treść wniosku skarżącego było obowiązkiem organu rentowego. Treść żądania strony wyznacza bowiem przedmiot postępowania. W niniejszej sprawie organ rentowy nie udzielił skarżącemu żadnych wyjaśnień i wskazówek ani nie wzywał go do poprawy lub zmodyfikowania treści wniosku. W istocie organ nie wyjaśnił treści żądania strony lecz odmówił zwolnienia Z.B. z obowiązku opłacenia należności składkowych powołując się na to, że wniosek nie został poprawnie złożony i wskazując na czym polegały uchybienia wniosku. Stanowi to naruszenie art.7,8,9,64 § 2,77 § 1 i 80 K.p.a. Odnośnie kwestii złożenia przez skarżącego deklaracji rozliczeniowych po 30 czerwca 2020r. to nie została ona dokładnie wyjaśniona. Z przepisu art.31 zq ust.3 ustawy z 2 marca 2020r. wynika, że warunkiem zwolnienia z opłacania należności składkowych jest złożenie deklaracji rozliczeniowych do dnia 30 czerwca 2020r. chyba, że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. W niniejszej sprawie organ rentowy przyjął, że Z.B. miał obowiązek złożenia deklaracji rozliczeniowych za miesiące marzec – maj 2020r. ale nie uzasadnił w ogóle swojego stanowiska w tym zakresie. W uzasadnieniach decyzji obu instancji stwierdzono jedynie, że na skarżącym spoczywał obowiązek złożenia deklaracji ale nie wyjaśniono dlaczego bo brak jest rozważań organu w tym zakresie. Obowiązkiem ZUS było przytoczenie treści stosownych przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, skonfrontowanie ich treści ze stanem faktycznym występującym w niniejszej sprawie a następnie wyjaśnienie dlaczego, zdaniem organu, skarżący miał obowiązek złożenia deklaracji rozliczeniowych. Organ rentowy jednak tego nie uczynił gdyż brak jest rozważań w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Nie można zatem skontrolować prawidłowości tezy organu, że na skarżącym spoczywał obowiązek złożenia deklaracji rozliczeniowych za miesiące marzec, kwiecień i maj 2020r. Nawet jednak gdyby przyjąć, że Z.B. miał obowiązek złożyć deklaracje rozliczeniowe za wymieniony okres to i tak kwestia kiedy deklaracje te zostały złożone nie została dokładnie wyjaśniona. ZUS przyjął, że deklaracje te nie zostały złożone przed 30 czerwca 2020r. natomiast skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy podniósł, że deklaracja za marzec 2020r. została złożona niezwłocznie po ujawnieniu błędu zaś w skardze podniósł, że deklaracje za kwiecień i maj 2020r. złożono już poprawnie. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika jednak w których dniach deklaracje zostały złożone przez skarżącego. Nie wynika to ani z uzasadnień decyzji obu instancji ani też z pozostałych dokumentów załączonych do akt administracyjnych. Zgromadzony materiał dowodowy jest bardzo ubogi zaś nadesłane akta administracyjne składają się z zaledwie kilkunastu kart. Skoro nie wiadomo w których dniach Z.B. złożył deklaracje rozliczeniowe za miesiące marzec, kwiecień i maj 2020r. to nie można sprawdzić prawidłowości stanowiska organu rentowego, że deklaracje rozliczeniowe złożono po 30 czerwca 2020r. Organ rentowy nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na tę okoliczność. Faktem jest, że w przepisie art.31 zq ust.3 ustawy z 2 marca 2020r., ustalono, że deklaracje rozliczeniowe winny być przesłane nie później niż do dnia 30 czerwca 2020r. lecz z dniem 16 grudnia 2020r. w wymienionej ustawie dodano art.15zzzzzn2 następującej treści: 1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Wskazane przepisy nakazują, by w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, organ administracji publicznej zawiadomił stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu tym organ wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Powołane przepisy weszły w życie 16 grudnia 2020 r., lecz obejmują zdarzenia, które miały miejsce "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19". Stan epidemii ogłoszono od 20 marca 2020 r. (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.). Oznacza to, że termin 30 czerwca 2020r. o którym mowa w arty.31zq ust.3 może być przywrócony w oparciu o treść przepisu art.15zzzzzn2. Uchybienia przez wnioskodawcę terminu 30 czerwca 2020r. nie przesądza zatem automatycznie o odmowie zwolnienia go z obowiązku zapłaty należności składkowych. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organ rentowy nie wyjaśnił dokładnie treści wniosku skarżącego z dnia 29 czerwca 2020r. ani też nie wyjaśnił kwestii składania przez skarżącego deklaracji rozliczeniowych za okres od marca do maja 2020r. Stanowi to naruszenie art.7,8,9,64 §2,77 § 2,80 i 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt 1c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Przede wszystkim należy dokładnie wyjaśnić treść wniosku skarżącego (należy udzielić odpowiednich wyjaśnień i wskazówek co do treści złożonego wniosku umożliwiając skarżącemu ewentualne zmodyfikowanie treści żądania). Następnie należy ustalić czy i ewentualnie dlaczego skarżący nie był zwolniony od składnia deklaracji rozliczeniowych za okres od marca do maja 2020r. oraz kiedy deklaracje te zostały faktycznie złożone. W przypadku ustalenia, że doszło do uchybienia terminu, o którym mowa w art.31 zq ust.3 ustawy z 2 marca 2020r. należy pouczyć skarżącego o możliwości ubiegania się o przywrócenie uchybionego terminu na podstawie art.15 zzzzzn2 ustawy. Po zebraniu całego materiału dowodowego należy dokonać jego wnikliwej analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. is