III SA/Łd 786/05

Dnia 17 maja 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi M.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę III SA/Łd 786/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M.M. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu M.M. z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. A 9a w Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż w dniu 15 maja 2003 roku A.W. współwłaścicielka nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A 9a złożyła wniosek o wymeldowanie M.M. z lokalu nr 4 mieszczącego się na terenie wyżej wymienionej posesji, wskazując między innymi, iż na początku lat siedemdziesiątych M.M. uzyskał eksmisję i od tego czasu nie przebywa w przedmiotowym lokalu. Wnioskodawczyni wskazała także, iż aktualnie miejsce pobytu wyżej wymienionego nie jest jej znane. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o wymeldowaniu M.M. z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ulicy A 9a w Ł.. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał między innymi, iż w wyniku postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie ustalono, że w przedmiotowej nieruchomości nie zamieszkuje M.M., a lokal nr 4 obecnie już nie istnieje. Świadkowie przesłuchani w sprawie w osobach J.W., B.D.-S. potwierdzili jednoznacznie, iż M.M. nie zamieszkuje w przedmiotowej posesji. Organ gminy wskazał ponadto, iż M.M. nie przebywa w przedmiotowej posesji od wielu lat. W swych wyjaśnieniach M.M. potwierdził fakt swojej nieobecności w posesji przy ulicy A 9a, oświadczając jednocześnie, iż nie dokona wymeldowania z wyżej wymienionej nieruchomości, ponieważ właściciel nie zagwarantował mu innego lokalu zastępczego. Organ gminy dodał także, iż M.M. w latach 1995 -1998 posiadał zameldowanie czasowe w miejscowości D. ul. B 16, natomiast obecnie posługuje się adresem O., gm. D. Jednocześnie ze złożonych wyjaśnień nie wynika, aby zainteresowany podejmował jakiekolwiek działania prawne w celu umożliwienia mu zamieszkania w miejscu stałego zameldowania. Na skutek odwołania M.M. Wojewoda [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, w zakresie poczynienia dodatkowych ustaleń, w przedmiocie okoliczności opuszczenia przez M.M. spornego lokalu. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł ponownie o wymeldowaniu M.M. z miejsca jego pobytu stałego. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ gminy wskazał między innymi, iż z wyjaśnień wnioskodawczyni A.W. wynika, że z chwilą gdy wyżej wymieniona przejęła posesję przy ulicy A 9a w Ł., lokal nr 4 był pustostanem, to jest nie było w nim mebli, sprzętów gospodarstwa domowego ani rzeczy osobistych M.M. Z informacji jakie wnioskodawczyni uzyskała od poprzedniego właściciela wynika natomiast, iż rodzina M. nie zamieszkuje w spornym lokalu od wielu lat, a mimo to M.M. do chwili obecnej nie dopełnił formalności meldunkowych związanych z wymeldowaniem się. Organ I instancji wskazał także, iż przesłuchana w sprawie B.D.-S. - poprzedni właściciel przedmiotowej posesji - zeznała, iż rodzina M. zasiedliła lokal nr 4 przy ulicy A 9a w Ł. w latach 50 - tych, jednakże opuściła ona dobrowolnie sporny lokal wyprowadzając się poza Ł. W związku z powyższym lokal nr 4 w 1983 zasiedlił S.P. z L.S. W wyniku orzeczonej eksmisji w dniu 29 marca 1994 roku lokal został opróżniony i nie był zamieszkały do 2000 roku. Ponadto przywołany powyżej świadek poinformował, że M.M. zamieszkuje poza Ł. w swoim gospodarstwie rolnym. Organ I instancji wskazał także, iż M.M. w swych zeznaniach poinformował, że nie zamieszkuje w miejscu zameldowania z uwagi na utrudniony dostęp do przedmiotowego lokalu. W lokalu nr 4 przy ulicy A 9a w Ł. miał zamieszkiwać w latach 1949 - 2000 czyli do ostatniego osadzenia w zakładzie karnym. W przedmiotowym lokalu znajdowały się rzeczy osobiste wymienionego oraz jego matki A.M. oraz całe wyposażenie lokalu. Po opuszczeniu zakładu karnego w 2002 roku zainteresowany nie dokonał powrotu do miejsca zameldowania na pobyt stały, z uwagi na brak możliwości wejścia na teren posesji. Obecnie wyżej wymieniony przebywa na działce w O. gmina D.. Organ I instancji wskazał także, iż do chwili obecnej w związku z zaistniałą sytuacją M.M. nie składał skargi do prokuratury o uniemożliwienie korzystania z lokalu, nie składał również pozwu do sądu o przywrócenie naruszonego posiadania. Prezydent Miasta Ł. ustalił nadto w toku niniejszego postępowania, iż M.M. nie przebywa w przedmiotowym lokalu od wielu lat, co potwierdzają zeznania świadków - zamieszkujących przedmiotową posesję - w osobach Z.S., B.M., M.N., M.Ś. oraz B.P. Stwierdził, iż zainteresowany w swych zeznaniach swoją nieobecność w miejscu zameldowania tłumaczył pobytami w obiektach zamkniętych, jednakże z informacji Centralnego Zarządu Służby Więziennej pobyty M.M. w placówkach penitencjarnych w latach 1994 - 2002 były krótkotrwałe. Wyżej wymieniony obecnie nie posiada zameldowania na pobyt czasowy, jednak w latach 1995 - 1998 był zameldowany na pobyt czasowy w D. ul. B 16. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego ustalono także, iż M.M. figuruje w rejestrze ewidencji gospodarczej gminy D. od 29 października 1987, a przedmiotem działalności jest elektromechanika. Od powyższej decyzji w dniu 14 września 2005 roku odwołał się M.M. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i zarzucając zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji oraz błędną interpretację przepisów. Skarżący wskazał, iż organ administracyjny rozpatrujący sprawę nie ustalił, że w czasie kiedy M.M. nie zamieszkiwał w miejscu swego zameldowania przebywał w zakładzie karnym. Wyżej wymieniony stwierdził także, iż fakt , że nie posiada w spornym lokalu przedmiotów jest spowodowany zachowaniem właścicielki posesji, która przemocą i bezprawnie je usunęła. Odwołujący się zakwestionował również zeznania świadków przywołanych w decyzji organu I instancji z uwagi na fakt, iż są to osoby nieznane wyżej wymienionemu i nie mogą mieć z tego względu waloru wiarygodnych świadków. Również okoliczność co do miejsca przebywania matki skarżącego nie została zdaniem odwołującego się w żaden sposób uprawdopodobniona, ponieważ nie wskazano adresu jej przebywania. Ponadto M.M. stwierdził, iż w chwili obecnej nie może dostać się do przedmiotowego lokalu z uwagi na fakt zmiany zamków. W dniu [...] Wojewoda [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. W uzasadnieniu decyzji własnej Wojewoda [...] wskazał, iż okoliczności istotne dla sprawy zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący i zupełny przez organ I instancji, a ocena materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Wojewoda [...] podkreślił, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Definicję pojęcia pobytu stałego zawiera art. 6 ust. l ustawy zgodnie z treścią, którego, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego winna być rozumiana jako rezygnacja z posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu oraz dobrowolne wyprowadzenie się. Oznacza to, że opuszczenie lokalu ma miejsce wówczas, gdy osoba zainteresowana dobrowolnie rezygnuje z zamieszkiwania w lokalu, definitywnie zrywa w nim wszelkie więzi. Z akt niniejszej sprawy, a w szczególności z informacji Centralnego Zarządu Służby Więziennej - Biura Informacji i Statystyki w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 roku wynika, iż M.M. przebywał w latach 1994 - 2002 w Zakładzie Karnym w S. odbywając karę l roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] ( sygn. akt [...]) oraz karę l roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] ( sygn. akt [...]). W tym okresie czasu M.M. korzystał z licznych przerw w odbywaniu powyższych kar pozbawienia wolności. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w szczególności z zeznań świadków Z.S., B.M., M.N., M.Ś., B.P., B.D.-S., karty osobowej mieszkańca oraz z zeznań strony A.W. wynika, iż M.M. w okresie przed osadzeniem go w Zakładzie Karnym w S. oraz w trakcie przerw w odbywaniu kar pozbawienia wolności opisanych powyżej nie przebywał w spornym lokalu na skutek jego opuszczenia. Również po opuszczeniu zakładu karnego - co jest w niniejszej sprawie bezsporne - M.M. nie powrócił do lokalu nr 4 przy ulicy A 9a w Ł. i w chwili obecnej w nim nie przebywa. W toku niniejszego postępowania administracyjnego M.M. podniósł, że powodem nie powrócenia do spornego lokalu po opuszczeniu w 2002 roku zakładu karnego było to, iż miał on utrudniony dostęp do lokalu nr 4 przy ulicy A 9a w Ł. Stosownie do utrwalonej linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwa do przezwyciężenia w postępowaniu prawnym przyczyna opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, wynikająca z przeszkód faktycznych stosowanych przez najemcę, właściciela lokalu etc., nie wyłącza dopuszczalności instytucji wymeldowania przewidzianej w treści przepisu art. 15 ust. 2 cytowanej powyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W sytuacji, więc, gdy osoba, której dotyczy postępowanie o wymeldowanie, nie podejmowała środków prawnych zmierzających do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu i nie powróciła do mieszkania, należy uznać opuszczenie przez nią lokalu jako równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż M.M. nie podejmował żadnych skutecznych środków prawnych celem zmiany wyżej opisanego stanu rzeczy. Zdaniem organu II instancji za takie środki nie można uznać zwrócenia się wyżej wymienionego do kuratora sądowego, pod którego dozorem po opuszczeniu zakładu karnego pozostawał. M.M. nie wytoczył natomiast na przykład powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania w trybie art. 344 kc. , nie złożył także zawiadomienia o ewentualnym popełnieniu przestępstwa w organach ścigania. Wobec powyższego M.M. swoją bezczynnością potwierdził wolę opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Na skutek upływu czasu i biernego zachowania zainteresowanego powstał stan faktyczny upoważniający organ administracyjny do wymeldowania uczestnika postępowania. Ostateczną decyzję Wojewody [...] w Ł. z dnia [...] (znak: [...]), utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. orzekającą o wymeldowaniu z pobytu stałego w lokalu nr 4 położonym w Ł. przy ul. A 9a –zaskarżył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi M.M., wnosząc o uchylenie powyższych decyzji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu skargi M.M. wskazał, iż w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] nie dokonał dokładnej analizy sytuacji faktycznej M.M. Skarżący podkreślił, iż nieprawdą jest, że od czasu uzyskania eksmisji opuścił lokal w sposób dobrowolny i w nim nie przebywał. Skarżący nie zamieszkiwał w lokalu, najpierw w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności, a później z powodu niemożności dostania się do przedmiotowego lokalu co było związane z wymianą zamków w drzwiach. Odnosząc się do kwestii czasowego zameldowania się w innej miejscowości skarżący wyjaśnił, iż było to związane jedynie z koniecznością zameldowania się w określonej gminie aby móc prowadzić tam działalność gospodarczą. Dodał ponadto, iż gospodarstwa rolnego nigdy nie posiadał i w chwili obecnej nie posiada ani takiego gospodarstwa ani innego miejsca zameldowania. Dodatkowo skarżący wskazał, iż nieprawdą jest, że nie czynił starań o powrót do lokalu, gdyż kontaktował się z administratorką przedmiotowego lokalu w sprawie kluczy do lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż M.M. w treści swojej skargi nie przytoczył żadnych argumentów czy tez twierdzeń, które mogłyby stanowić podstawę do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie. Dodał, iż argumenty przytoczone przez wymienionego nie stanowią okoliczności mogących podważyć zasadność decyzji wydanej przez organ II instancji, stanowią bowiem w istocie jedynie polemikę z decyzjami wydanymi w sprawie. W dniu 28 grudnia 2005r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo procesowe skarżącego zawierające dodatkowe załączniki do sprawy w postaci: pisma kuratora z dnia 6 stycznia 2004r., z dnia 29 kwietnia 2003roku oraz z dnia 26 listopada 2003r., wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...], odpisu skróconego aktu zgonu A.M. oraz skróconego aktu zgonu L.M. W piśmie procesowym z dnia 13 lutego 2006r. skarżący podniósł, że nigdy nie był eksmitowany i nie przedstawiono mu żadnych dowodów potwierdzających fakt jego eksmisji, a na tym fakcie opiera się całe twierdzenie strony przeciwnej. Jeszcze raz podkreślił, że czasowe zameldowanie w innej miejscowości było związane z faktem prowadzenia działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że składał zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, ale sprawa została umorzona. Skarżący podważył wiarygodność świadków z uwagi na krótkotrwały okres ich zamieszkiwania pod spornym adresem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Mając na uwadze tak określoną kognicję, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 ze. zm.) zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, że do wymeldowania M.M. z lokalu nr 4 przy ul. A 9a w Ł. konieczne było kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: -faktyczne opuszczenie przez skarżącego lokalu -niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy trafnie przyjął, że przesłanki te zostały spełnione. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest poprawna pod względem prawnym i zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zastosowana norma prawna będąca podstawą rozstrzygnięcia odzwierciedla aktualny w dacie wydawania decyzji ustalony w sprawie stan faktyczny. Przebywanie pod wskazanym adresem z zamiarem stałego pobytu w danym lokalu oznacza, jak to podkreślał wielokrotnie NSA, skoncentrowanie w tym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenie ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przejawia się to w stałym korzystaniu z urządzeń tego lokalu, nocowaniu i spędzaniu w nim wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowała się również wykładnia art. 15 ust. 2 ustawy, którą skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. (por. wyroki NSA w sprawach sygn. akt V S.A. 3078/00, III SA 30/86, III SA 460/86, V SA 1413/95, V SA 858/96). W niniejszej sprawie jest bezsporne, że skarżący po opuszczeniu Zakładu Karnego w S. w dniu 22 lutego 2002roku do przedmiotowego lokalu nie powrócił i nie podejmował środków prawem przewidzianych w celu odzyskania naruszonego posiadania. Słusznie zauważył organ orzekający, iż korespondencja z dnia 29 kwietnia 2003 roku wystosowana przez kuratora pod opieką którego pozostawał skarżący po opuszczeniu zakładu karnego, do byłej współwłaścicielki posesji przy ul. A 9a, następnie w dniu 26 listopada 2003r. do Urzędu Miasta Ł. oraz w dniu 6 stycznia 2004r. do II Komisariatu Komendy Miejskiej Policji w Ł. nie wyczerpuje znamion skutecznych środków prawnych zmierzających do odzyskania swobodnego korzystania z lokalu. Wprawdzie w piśmie procesowym z dnia 13 lutego 2006r. M.M. podnosił, że postępowanie w sprawie popełnienia przestępstwa było prowadzone dwa lata, a następnie zostało umorzone, jednak na rozprawie przed Sądem w dniu 17 maja 2006r. oświadczył, że była to pomyłka i potwierdził, że nigdy nie występował ani do sądu ani do prokuratury w sprawie pomocy w umożliwieniu mu dostania się do mieszkania przy ul. A 9a. Sąd nie dał również wiary twierdzeniom skarżącego ,iż w przerwach w odbywaniu kary więzienia zamieszkiwał w spornym lokalu. Przeczą temu zeznania świadków przesłuchanych w sprawie na tę okoliczność jak również wyjaśnienia obecnej właścicielki i lokatorki mieszkania nr 4 przy ul. A 9a złożone w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, potwierdzone przez jej pełnomocnika przed Sądem. Na rozprawie w dniu 17 maja 2006r. Pełnomocnik oświadczył, że lokal nr 4 faktycznie nie istnieje od 1996r. W tym roku przeprowadzono remont generalny budynku w wyniku którego połączono lokal 4 i 5. Pełnomocnik - mąż A.W. wnioskodawczyni wymeldowania skarżącego oraz obecnej współwłaścicielki i lokatorki spornego lokalu przedstawił dowód osobisty z którego wynika, że w lokalu Nr 4/5 przy ul. A 9a jest zameldowany od 6 lutego 1997r. Wprawdzie fakt zamieszkiwania w spornym lokalu matki skarżącego A.M. nie ma znaczenia w sprawie oceny przesłanek wymeldowania M.M., więc tylko w kwestii wyjaśnienia skarżącemu Sąd informuje, że jak wynika z akt administracyjnych – karty meldunkowej A.M. - była ona zameldowana na pobyt czasowy w O. 44a gm. D. woj. [...] od 18 kwietnia 1994roku do 18 kwietnia 1996roku, następnie od 22 kwietnia 1996roku do dnia 29 kwietnia 1999roku oraz od dnia 23 kwietnia 1999roku do dnia 23 kwietnia 2002roku. W międzyczasie tj. w dniu 19 października 2001roku zmarła w P. Jak wynika z pisma z dnia 8 marca 2005r. doręczonego skarżącemu 10 marca 2005r. został on poinformowany, że w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma może zapoznać się z dokumentami i ustosunkować się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zarzut skarżącego wynikający z pisma procesowego z dnia 13 lutego 2006r. iż powołani świadkowie nie mogą być wiarygodni bowiem byli mieszkańcami przedmiotowej posesji przez krótki okres nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] organ I instancji szczegółowo wskazał czasokres, w którym zamieszkiwali powołani świadkowie i nie potwierdza to stanowiska skarżącego, że ich pobyt miał charakter krótkotrwały. W kwestii podnoszonego zarzutu dotyczącego eksmisji skarżącego należy wyjaśnić, że organy orzekające w sprawie nigdy nie uzasadniały podjętego stanowiska faktem wyeksmitowania skarżącego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w przedmiotowej sprawie organy administracji uznały, że przesłanka wymeldowania określona w art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy została spełniona poprzez fakt, iż skarżący po opuszczeniu Zakładu Karnego w S. w dniu 22 lutego 2002 roku do lokalu nr 4 przy ulicy A 9a nie powrócił z zamiarem stałego pobytu, a gdyby nawet uznać, że nie został do tego lokalu dopuszczony na skutek wymiany zamków i nieudostępnienia mu kluczy , to jak wykazano wyżej nie podjął prawem przewidzianych środków w celu odzyskania spornego lokalu, co w orzecznictwie NSA i obecnie WSA uważane jest za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu i brakiem zamiaru pobytu stałego. Należy podkreślić, że ewidencja ludności ma charakter porządkowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego (art. 1 ust. 2 cyt. ustawy). Skoro zatem przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że M.M. nie przebywa w spornym lokalu nie można organowi orzekającemu postawić zarzutu wydania decyzji z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W tym stanie rzeczy skoro zaskarżona decyzja wydana została na podstawie właściwej oceny stwierdzonych faktów i odpowiedniej interpretacji przepisów wskazanej wyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.