III SA/Łd 794/07

Dnia 25 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu M. B. prowadzącemu Kancelarię Prawną w Łodzi przy [...], kwotę 309,80 (trzysta dziewięć 80/100) złotych obejmującą kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych wraz z podatkiem od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych jako opłatę skarbową od pełnomocnictwa - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu M. B. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi U Z A D A S D N I E N I E Decyzją Starosty B. z dnia [...] r. cofnięto J. N. uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż strona była skierowana decyzją z dnia [...] r. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami. W wyznaczonym terminie J. N. nie poddał się badaniom, co stanowiło podstawę do cofnięcia uprawnień. Od wymienionej decyzji odwołanie złożył J. N. wyjaśniając, iż nie poddał się badaniom z przyczyn niezależnych od niego. Nie pozwoliła bowiem mu na to sytuacja materialna i zawodowa. Wskazał, że sam fakt leczenia się w Poradni Zdrowia Psychicznego w B. nie może stanowić podstawy do skierowania na badania. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż materialno-prawną podstawą decyzji stanowił przepis art.140 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005r. poz.908 z późn. zm.), który zobowiązuje starostę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu określonemu w art.122 ust.1 pkt.3-5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Pismem z dnia 19 czerwca 2007r. Prokuratura Rejonowa w B. wniosła o wszczęcie postępowania w przedmiocie zdolności do kierowania pojazdami mechanicznymi przez J. N., z uwagi na stwierdzone u niego uzależnienie od alkoholu. Decyzja z dnia [...] r. o skierowaniu J. N. na badania lekarskie do dnia 9 sierpnia 2007r. stała się ostateczna. Wobec niepoddania się badaniom przez odwołującego konieczne było cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Na wymienioną decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. N. wnosząc o przywrócenie mu prawa jazdy względnie o skierowanie go na badania lekarskie celem potwierdzenia jego zdolności do kierowania pojazdami silnikowymi. Skarżący kwestionował fakt skierowania go na badania podnosząc, iż nie było podstaw do tego aby musiał się poddać takim badaniom. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga J. N. nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p. p. s. a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005r. poz.908 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 122 ust.1 pkt.4 wymienionej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W myśl zaś art.140 ust.1 pkt.4b.) cytowanej ustawy decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art.122 ust.1 pkt.3-5. Z wymienionych przepisów wynika, iż w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy jest on kierowany przez starostę na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W sytuacji kiedy kierowca nie podda się takiemu badaniu wydawana jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż J. N. został skierowany na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na takie badania skierowany on został decyzją Starosty B. z dnia [...] r., w której określono, iż badania należy przeprowadzić w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. w terminie do 9 sierpnia 2007r. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 13 lipca 2007r. i nie złożył on od niej odwołania. Zatem stała się ona ostateczna. Okolicznością niesporną jest, iż J. N. nie poddał się badaniu lekarskiemu. Skoro skarżący nie poddał się takiemu badaniu to organy administracji trafnie cofnęły mu uprawnienia do kierowania pojazdami. Należy zaznaczyć, iż przepis art.140 ust.1 pkt.4b.) ustawy z 20 czerwca 1997r. nie daje organowi administracji możliwości odstąpienia od wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W przypadku określonym w tym przepisie organ administracji jest zobowiązany do wydania takiej decyzji. Organ w takiej sytuacji nie może zatem odstąpić od wydania decyzji, o której mowa w art.149 ust.1 pkt.4b.) ustawy z 20 czerwca 1997r. Zarzuty skarżącego nie są zasadne. J. N. podnosi w skardze, iż nie było przesłanek do skierowania go na badania lekarskie. W ocenie skarżącego wniosek Prokuratury Rejonowej w B. o skierowanie go na takie badania był bezzasadny. Nie zostały bowiem wyjaśnione okoliczności uprawdapadabniające zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia a ponadto skarżący od 20 lat jest abstynentem. Wszystkie wymienione okoliczności nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Okoliczności te skarżący mógł podnosić w postępowaniu o skierowanie go na badanie lekarskie. Mógł je więc podnieść w odwołaniu od decyzji Starosty B. z [...] r. lecz tego nie uczynił. W niniejszej sprawie sąd nie kontroluje prawidłowości decyzji z [...] r. lecz to czy J. N. wykonał obowiązek nałożony tą decyzją. Skoro decyzja z [...] r. stała się ostateczna to w rozpoznawanej sprawie skarżący nie może skutecznie powoływać się na okoliczności, które w jego ocenie, nie uzasadniają skierowanie go na badania lekarskie. Nie ma również żadnego znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącego, iż nie stać go na wykonanie badań lekarskich zaś same badania, w jego ocenie, winny być przeprowadzone w B., a nie w Ł. Zgodnie z treścią art. 122 ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997r. badania lekarskie, o których mowa w ust.1 są wykonywane na koszt osoby badanej, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. W myśl zaś § 9 ust.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 stycznia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. nr 2 poz.15) badania lekarskie osób wymienionych w art.122 ust.1 pkt.2-5 ustawy, przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Brak jest przepisów, które uprawniałyby skarżącego do zwolnienia od kosztów badań w sytuacji, w jakiej się on znalazł. W B. nie ma także wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Ośrodek taki znajduje się w Ł. i dlatego badania winny zostać wykonane w Ł.i a nie w B. Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącego, iż nie stawił się on na badania lekarskie bo nie ma urlopu wypoczynkowego a ze względu na swoją sytuację materialną nie może sobie pozwolić na wzięcie dwóch dni urlopu bezpłatnego. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości odstąpienia od wykonania badań ze względu na to, iż kierowca nie ma urlopu wypoczynkowego bądź nie może wziąć urlopu bezpłatnego. Trzydziestodniowy termin na wykonanie badań jest wystarczająco długi na to, aby kierowca mógł sobie tak zorganizować swój czas by wykonać badanie lekarskie. Nadto okoliczność, iż skarżący w terminie do 9 sierpnia 2007r. nie będzie mógł wykonać badań mógł on podnieść w odwołaniu od decyzji z [...] r. lecz tego nie uczynił. Zaznaczyć tylko należy, J. N. miał możliwość wykonania badań bez konieczności brania urlopu bezpłatnego. Mógł on skontaktować się z WOMP w Ł. (np. telefonicznie) i uzgodnić taki dzień i taką porę badań aby nie kolidowało mu to z pracą zawodową. J. N. nie podjął jednak żadnych czynności zmierzających do uzgodnienia terminu badań. Reasumując sąd uznał, iż skarga J. N. nie jest zasadna. Skarżący nie wykonał badań lekarskich w wyznaczonym terminie i organy administracji trafnie cofnęły mu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę J. N. Na podstawie art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. w związku z § 14 ust.2 pkt.1c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. nr 163 poz.1349 z późn. zm.) sąd przyznał radcy prawnemu M. B. kwotę 309,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na kwotę tę złożyło się: 240 zł – wynagrodzenie adwokata, 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz 52,80 zł – podatek od towarów i usług. K.O.