III SA/Łd 807/25

Dnia 19 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędzia WSA Anna Dębowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu Łódzkiego z dnia 11 sierpnia 2025 roku nr 9813330000.514.9.2025 w przedmiocie odmowy przyjęcia do Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Łódzkiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Rekrutacyjnej Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Łódzkiego z 14 lipca 2025 r.; 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu Łódzkiego na rzecz strony skarżącej M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 807/25 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z 11 sierpnia 2025 r. (znak: sprawy 9813330000.514.9.2025), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 200 ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj.: Dz.U. 2024 r. poz. 1571 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo szkolnictwie wyższym] oraz § 11 ust. 7 załącznika do uchwały nr 28 Senatu Uniwersytetu Łódzkiego z 17 grudnia 2024 r. w sprawie ustalenia zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Łódzkiego na rok akademicki [...] (dalej: Zasady rekrutacji), Rektor Uniwersytetu Łódzkiego utrzymał w mocy decyzję Komisji Rekrutacyjnej Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Łódzkiego z 14 lipca 2025 r. w sprawie odmowy przyjęcia M.K. do Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych na rok akademicki [...]. Z akt sprawy wynika, że decyzją Komisji Rekrutacyjnej Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Łódzkiego (zwanej dalej Komisją rekrutacyjną) z 14 lipca 2025 roku odmówiono M.K. przyjęcia do Szkoły doktorskiej UŁ na rok akademicki [...]. Powołując się na art. 200 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz zasady rekrutacji do Szkoły doktorskiej UŁ przyjęte uchwałą nr 28 Senatu UŁ z 17 grudnia 2024 r. w sprawie ustalenia zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Łódzkiego na rok akademicki [...] stwierdzono, że w ww. akcie prawnym został wprowadzony warunek przyjęcia, którym jest uzyskanie co najmniej 50% liczby punktów możliwych do uzyskania za ocenę z rozmowy kwalifikacyjnej. Skarżąca w treści decyzji została poinformowana, że maksymalna liczba punktów możliwych do uzyskania w rozmowie kwalifikacyjnej to 25, podczas gdy liczba punktów uzyskanych w tej kategorii przez kandydatkę to 8 punktów. Skarżącej przedstawiono także wyjaśnienia dotyczące obszarów podlegających ocenie w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej: znajomość metod badawczych stosowanych w pracy naukowej z zakresu danej dyscypliny; znajomość dotychczasowego dorobku nauki polskiej i obcej w zakresie zagadnień mających być przedmiotem badań podejmowanych przez kandydata; wiedza na temat krajowych i zagranicznych ośrodków naukowych w wybranej dyscyplinie/dyscyplinach; innowacyjność myślenia oraz elastyczność koncepcji pracy doktorskiej kandydata; posiadanie podstawowej wiedzy na temat możliwości pozyskania środków na prowadzenie badań naukowych oraz zastosowania dorobku wynikającego z planowanej rozprawy doktorskiej w procesie komercjalizacji wyników działalności naukowej, o ile wynika to z tematyki badawczej; plany zawodowe oraz motywacja do pracy naukowej i aktywności w środowisku akademickim; poziom językowy udzielanych odpowiedzi (biegłość w terminologii specjalistycznej, umiejętność kompozycji wypowiedzi, komunikatywność, interakcja w trakcie dyskusji). W treści decyzji stwierdzono, że minimalna liczba punktów konieczna do uzyskania w rozmowie kwalifikacyjnej to 12,5, jej uzyskanie stanowi warunek przyjęcia do szkoły doktorskiej, który nie został spełniony, co poskutkowało odmową przyjęcia kandydatki do Szkoły doktorskiej UŁ. M.K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o zmianę decyzji Komisji rekrutacyjnej Szkoły doktorskiej UŁ z 14 lipca 2025 roku. W ocenie skarżącej decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów: 1. §1 uchwały nr 282 Senatu Uniwersytetu Łódzkiego z 17 grudnia 2024 r. w zw. § 11 ust. 6 załącznika do ww. uchwały, zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]" w zw. z art. 200 ust. ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyznanie 8 pkt z rozmowy kwalifikacyjnej w przypadku kiedy prawidłowa ocena powinna wynosić nie mniej niż 12,5 pkt. Kandydatka przytoczyła treść przepisu, w którym określono zmienne podlegające ocenie w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej. Zdaniem skarżącej sformułowanie "podlega ocenie" oznacza, że komisja jest zobowiązana do poruszenia wskazanych tematów w trakcie rozmowy z każdym kandydatem, co pozwoli poprowadzić rozmowę w zgodzie z zasadami równego traktowania i bezstronności. Skarżąca podniosła także, że w przepisach nie została określona waga każdego z obszarów podlegających ocenie. Ponadto skarżąca stwierdziła wadliwość w ustaleniu kryteriów rozmowy kwalifikacyjnej, ze względu na brak wag punktowych dla poszczególnych zmiennych składających się na ocenę rozmowy kwalifikacyjnej, co skutkuje przyznawaniem punktów w sposób arbitralny i subiektywny, zależnie od indywidualnych preferencji, co z kolei spowodowało pozbawienie kandydatów możliwości odpowiedniego przygotowania się do rozmowy (co do akcentów merytorycznych mających kluczowe znaczenie przy ocenie), niezachowanie zasady jednolitości oceny (rozbieżności w ocenie), możliwość wystąpienia braku bezstronności w ocenie i otworzenie przestrzeni do oceny niekontrolowanej i potencjalnie nierównej. Skarżąca podniosła, że sposób przeprowadzenia oceny rozmowy kwalifikacyjnej był niezgodny z zasadami przejrzystości, równego traktowania i bezstronności, a tym samym naruszał przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Skarżąca zarzuciła także wadliwość w postaci braku szczegółowego uzasadnienia oceny z rozmowy kwalifikacyjnej (brak argumentów, które wpłynęły na taką ocenę, co powoduje niemożność polemizowania kandydata z przyznaną punktacją i podniesienie zarzutów do ewentualnej nietrafności oceny). Odwołując się do systemu przyznawania punktów za rozmowę kwalifikacyjną polegającego na przyznawaniu punktacji niezależnie przez każdego z członków komisji, zdaniem skarżącej po przeprowadzeniu rozmowy każdy z członków komisji powinien przedstawić dokument, w którym wskazuje liczbę punktów przyznawanych uczestnikowi. Powołując się na art. 14 § 1a k.p.a., skarżąca wywiodła, że czynności podjęte na etapie rozmowy kwalifikacyjnej przez poszczególnych członków komisji powinny zostać utrwalone na piśmie. W przypadku niedopełnienia tego obowiązku kandydat nie ma możliwości zapoznania się z oceną rozmowy dokonaną przez członków komisji, oceny prawidłowości wyliczenia średniej arytmetycznej na podstawie której ustalany jest wynik końcowy oraz oceny prawidłowości dokonywanych ocen. Skarżąca zarzuciła komisji niedopełnienie obowiązku poruszenia wszystkich tematów podlegających ocenie w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej, określonych w Zasadach rekrutacji. Strona stwierdziła, że z wszystkich wymienionych w Zasadach rekrutacji kategorii w sposób bezpośredni została jedynie zapytana o znajomość metod badawczych stosowanych w pracy naukowej z zakresu danej dyscypliny (udzieliła odpowiedzi na to pytanie) oraz plany zawodowe i motywację do pracy naukowej i aktywności w środowisku akademickim (została udzielona odpowiedź). W przypadku dwóch kategorii - innowacyjność myślenia oraz elastyczność pracy doktorskiej kandydata, a także - poziom językowy udzielanych odpowiedzi skarżąca nie jest w stanie stwierdzić czy ta zmienna podlegała ocenie. 2. art. 67 § 1 k.p.a. poprzez niesporządzenie protokołu z rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatem. Kolejny zarzut postawiony przez skarżącą dotyczy braku utrwalenia przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk i obraz oraz braku protokołu potwierdzającego przebieg rozmowy. Zdaniem skarżącej z art. 67 k.p.a. wynika konieczność sporządzania protokołu z każdej czynności mającej istotne znaczenie dla sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. 3. § 1 Uchwały nr 28 Senatu Uniwersytetu Łódzkiego z 17 grudnia 2024 r. w zw. § 5 ust. 4 załącznika do ww. uchwały, zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]" w zw. z art. 200 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez jego niezastosowanie i dopuszczenia do prac nad oceną dokumentacji kandydata oraz głosowania osoby deklarującej gotowość podjęcia promotorstwa. Skarżąca przytoczyła przepis Zasad rekrutacji, który stanowi, że jeżeli w skład komisji wchodzi osoba, która złożyła oświadczenie o gotowości podjęcia się promotorstwa danego kandydata, wówczas osoba ta jest wyłączona z prac nad oceną dokumentacji kandydata i głosowania w sprawie kandydata, co do którego zadeklarowała gotowość podjęcia się promotorstwa. Skarżąca stwierdziła, że nie ma informacji czy ta regulacja była przestrzegana i podnosi, że nie udostępniono informacji pozwalających na zweryfikowanie czy którykolwiek z członków Komisji złożył oświadczenie o gotowości podjęcia się funkcji promotora wobec kandydata/kandydatów, w stosunku do których kandydatów takie oświadczenie zostało złożone i czy te osoby zostały skutecznie wyłączone z oceny dokumentacji i głosowania w sprawie tychże kandydatów. Zdaniem skarżącej uczestnik postępowania rekrutacyjnego został pozbawiony możliwości dokonania weryfikacji prawidłowości i bezstronności procedury oceny kandydatów oraz legalności podejmowanych przez nią rozstrzygnięć. Wprowadzenie powyższego przepisu miało na celu zapewnienie obiektywizmu i eliminację potencjalnego konfliktu interesów w procesie oceny kandydatów. 4. § 1 uchwały nr 28 Senatu Uniwersytetu Łódzkiego z 17 grudnia 2024 r. w zw. § 12 ust. 1 załącznika do ww. uchwały zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]" w zw. z art. 200 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez jego niezastosowanie i braku sporządzenia protokołu indywidualnego, w którym wpisuje się wynik punktowy uzyskany w procesie rekrutacji, który to protokół następnie jest podpisywany przez przewodniczącego komisji rekrutacyjnej, 5. § 1 uchwały nr 28 Senatu Uniwersytetu Łódzkiego z 17 grudnia 2024 r. w zw. § 12 ust. 3 załącznika do ww. uchwały, zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]" w zw. z art. 200 ust. ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez jego niezastosowanie i niesporządzenie listy rankingowej z podziałem na dyscypliny wraz z wynikiem punktowym zgodnym z protokołami indywidualnymi. W uzasadnieniu do zarzutu 4 i 5 skarżąca zarzuciła komisji nieudostępnienie zarówno protokołu indywidualnego, o którym mowa w § 12 ust. 1 Zasad rekrutacji, jak i listy rankingowej z podziałem na dyscypliny, o której mowa w § 12 ust. 3 Zasad rekrutacji. Ponadto strona podniosła, że listy opublikowana na stronie szkoły doktorskiej nie wskazuje liczby uzyskanych przez kandydatów punktów, jak i podziału na dyscypliny oraz lista nie została podpisana przez wszystkich członków Komisji. Zdaniem skarżącej nie powstał także protokół, o którym mowa w § 12 ust. 8 Zasad rekrutacji. 6. § 1 uchwały nr 28 Senatu Uniwersytetu Łódzkiego z 17 grudnia 2024 r. w zw. § 10 pkt 5 lp. 7 załącznika do ww. uchwały, zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]" w zw. z art. 200 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyznanie kandydatowi oceny za wstępny konspekt rozprawy doktorskiej 12 punktów, w sytuacji, gdy prawidłowa ilość punktów powinna wynosić 20. Przepisy § 8 ust. 2 pkt 4 Zasad rekrutacji określają elementy obligatoryjne konspektu rozprawy doktorskiej. Skarżąca stwierdziła, że przedstawiony przez nią konspekt obejmuje wszystkie wymienione elementy, został sporządzony po konsultacji z potencjalnym promotorem. Zdaniem skarżącej nie uzyskała ona szczegółowych informacji na temat oceny konspektu, która w jej odczuciu jest zbyt surowa. 7. § 1 uchwały nr 28 Senatu Uniwersytetu Łódzkiego z 17 grudnia 2024 r. w zw. § 10 ust. 5 lp. 6 załącznika do ww. uchwały, zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]" w zw. z art. 200 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyznanie kandydatowi za inną aktywność 1 punktu zamiast 2 punktów. Skarżąca odwołała się do ubiegłorocznych Zasad rekrutacji, które pozwoliły na przyznanie jej 2 punktów za kategorię aktywność społeczna i organizacyjna, zatem przyznanie jej w tym roku 1 punktu za tak samo udokumentowaną aktywność budzi zdziwienie strony. Kandydatka wniosła o przeprowadzenie i przedstawienie dowodów z następujących dokumentów: a) Protokołu indywidualnego, w którym został wpisany wynik z rekrutacji podpisanego przez Przewodniczącego Komisji, na fakt jego sporządzenia oraz prawidłowego obliczenia liczby punktów zdobytych przez kandydata; b) Listy rankingowej uwzględniającej podział na dyscypliny oraz wynik punktowy, zgodny z protokołami indywidualnymi, o którym mowa w § 12 ust. 1 załącznika do ww. uchwały, zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]", z podpisami wszystkich członków komisji rekrutacyjnej, na fakt jej sporządzenia, c) Protokołu z rekrutacji, o którym mowa w § 12 ust. 8 załącznika do ww. uchwały, zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]", na fakt jego sporządzenia, d) Protokołów/kart ocen rozmowy kwalifikacyjnej sporządzonej przez każdego z członków komisji, na fakt ich sporządzenia, ustalenia liczby punktów przyznanych niezależnie przez każdego z członków komisji, prawidłowości obliczenia średniej arytmetycznej z kart ocen oraz sposobu punktacji zmiennych wskazanych w § 11 ust. 6 załącznika do ww. uchwały, zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]", która skutkowała przyznaniu kandydatowi 8 z 25 możliwych do uzyskania punktów, e) Oceny z konspektu rozprawy doktorskiej sporządzonego przez dwóch członków komisji wraz z uzasadnieniem, na fakt prawidłowego obliczenia średniej arytmetycznej punktów oraz uzasadnienia przyznania kandydatowi 12 z 20 możliwych do uzyskania punktów, f) Listy rankingowej z podziałem na dyscypliny wraz ze wskazaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego z kandydatów oraz wskazania osób, które złożyły oświadczenie o podjęciu się promotorstwa każdego z przyjętych kandydatów, na fakt spełnienia przez Komisję obowiązku wskazanego w § 12 ust. 3 załącznika do uchwały Senatu, zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]", g) Protokołu z rozmowy kwalifikacyjnej kandydata M.K., na fakt braku zadania przez Komisję pytań zawartych w § 11 ust. 6 załącznika do ww. uchwały, zatytułowanego "zasady rekrutacji do szkół doktorskich na rok akademicki [...]" oraz treści udzielanych przez kandydatkę pytań w toku rozmowy kwalifikacyjnej. Ponadto skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wydanie decyzji o przyjęciu Kandydatki do szkoły doktorskiej oraz o uzupełniające przesłuchanie Kandydatki. Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zwróciła uwagę, że postępowanie konkursowe, jakim jest rekrutacja do szkoły doktorskiej powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej oraz w zgodzie z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Kandydatka potwierdziła uzyskane w postępowaniu rekrutacyjnym punkty (70) oraz wymienia punktację za poszczególne obszary podlegające ocenie. Jednocześnie zauważyła, że ze względu na fakt, że lista rankingowych opublikowanych na stronie Szkoły doktorskiej nie widnieje informacja o podziale na dyscypliny i punktacji pozostałych kandydatów, nie jest w stanie stwierdzić jak uzyskany przez nią wynik plasuje ją wśród pozostałych kandydatów. Z tego względu nie można także stwierdzić - ile osób zostało przyjętych w ramach danej dyscypliny. Kandydatka przyznała, że ogólny wynik punktowy, jaki uzyskała nie zaważył na decyzji o nieprzyjęciu do szkoły doktorskiej, gdyż przyczyną nieprzyjęcia było nieuzyskanie 50% możliwych do zdobycia punktów w rozmowie kwalifikacyjnej. Skarżąca zwróciła uwagę na swoje zaangażowanie oraz zainteresowanie tematyką badawczą, którą przedstawiła w trakcie rekrutacji. Kandydatka odwołuje się do postępowania rekrutacyjnego w roku 2024, w którym brała udział (nie została przyjęta) i podkreśla, że włożyła dużo pracy w lepsze przygotowanie się do tegorocznej rekrutacji. Wspomnianą na wstępie decyzją Rektor utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Rektor zauważył, że skarżąca zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jej sprawy, przedstawiając szereg zarzutów dotyczących procedur postępowania rekrutacyjnego, dokumentacji powstającej w toku tego procesu, przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej i wynikającej z niej oceny, jednocześnie odnosząc się do oceny konspektu przedstawionego w procedurze rekrutacyjnej. Ocena konspektu oraz ocena rozmowy kwalifikacyjnej są ze sobą związane poprzez odniesienie do obszaru o charakterze naukowym i badawczym. Podniósł, że ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym nie precyzuje sposobu przeprowadzenia konkursu do szkoły doktorskiej danej uczelni, pozostawiając w tym zakresie pełna swobodę poszczególnym jednostkom. Uczelnia jest jednak związana nałożonymi na nią wymaganiami dotyczącymi podjęcia działań, które w sposób najbardziej skuteczny, efektywny i realizujący wysokie standardy nauki wykształcą osoby przygotowane do pracy naukowo-badawczej. Szkoła doktorska to kolejny etap kształcenia (po studiach licencjackich i magisterskich), który nie jest powszechnym sposobem pobierania nauki, stanowi bowiem etap rozwoju osoby, która powinna wykazać predyspozycje do pracy naukowej. Rektor zauważył, że zgodnie z wytycznymi dotyczącymi ewaluacji jakości kształcenia w szkołach doktorskich, z uwzględnieniem interesującego obszaru procesu rekrutacji, nie tylko prawem uczelni, ale wręcz obowiązkiem jest takie przygotowanie kryteriów konkursowych aplikowania do szkoły doktorskiej, które pozwolą na wyłonienie najlepszych kandydatów. Weryfikacja nie tylko wiedzy, ale także określenie potencjału naukowego kandydata, w tym miedzy innymi znajomości dotychczasowego dorobku nauki polskiej i obcej, innowacyjność myślenia, elastyczność koncepcji pracy, umiejętność sformułowania poprawnej wypowiedzi, ale także dyskusji, zwiększa prawdopodobieństwo ukończenia przez daną osobę pełnego procesu kształcenia, określonego w programie kształcenia, terminowego przygotowania i złożenia rozprawy doktorskiej, a także kontynuowania swojej kariery w ośrodkach akademickich. Zasady rekrutacji do Szkoły doktorskiej UŁ, w tym kryteria oceny kandydata zostały sformułowane z uwzględnieniem powyższych celów. W procedurze rekrutacyjnej ocenie punktowej podlega dokumentacja, w tym średnia ocen ze studiów oraz konspekt pracy doktorskiej (przepis § 10 Zasad rekrutacji stanowi, że Komisja rekrutacyjna zapoznaje się z dokumentacją kandydata oraz dokonuje oceny dorobku i osiągnięć naukowych kandydata, a ten etap można uzyskać maksymalnie 110 pkt) oraz rozmowa kwalifikacyjna. Za konspekt można otrzymać max. 20 pkt (oceniany jest niezależnie przez 2 członków komisji z danej dyscypliny, każdy oceniający dysponuje 10 pkt, ocena końcowa jest sumą punktów - § 10 ust. 5 pkt 7 Zasad rekrutacji), natomiast za rozmowę kwalifikacyjną max. 25 pkt (każdy członek komisji ocenia rozmowę niezależnie, dysponując liczbą 25 pkt, końcowa liczba punktów, jaką uzyskuje kandydat, jest średnią arytmetyczną punktacji członków komisji uczestniczących w rozmowie kwalifikacyjnej danego kandydata - § 11 ust.6 Zasad rekrutacji). Na tym tle Rektor wskazał, że szczegółowa punktacja M.K. przedstawiała się następująco: Ocena z przebiegu studiów - 19 pkt z 25 pkt możliwych do uzyskania, Znajomość języków obcych (innych niż język angielski oraz język ojczysty) - 0 pkt z 5 pkt możliwych do uzyskania, Aktywność publikacyjna z zakresu nauk społecznych - 30 pkt z 35 pkt możliwych do uzyskania, Udział w konferencjach naukowych - 0 pkt z 5 pkt możliwych do uzyskania, Udział w realizacji projektów naukowo-badawczych 0 pkt z 15 pkt możliwych do uzyskania, Inna aktywność: społeczna, organizacyjna, edukacyjna i popularyzatorska - 1 pkt z 5 pkt możliwych do uzyskania, Wstępny konspekt rozprawy doktorskiej - 12 pkt z 20 pkt możliwych do uzyskania. Rozmowa kwalifikacyjna - 8 pkt z 25 pkt możliwych do uzyskania. Łącznie skarżąca uzyskała 70 punktów. Konspekt stanowi kluczowy element stanowiący informację na temat problemu badawczego, którym zamierza się zająć kandydat po przyjęciu do szkoły doktorskiej i podlega wymogom, które zostały wymienione w § 8 ust. 2 pkt 4 Zasad rekrutacji. Natomiast elementy podlegające ocenie w czasie rozmowy kwalifikacyjnej zostały wymienione w § 11 Zasad rekrutacji i są to: a) znajomość metod badawczych stosowanych w pracy naukowej z zakresu danej dyscypliny, b) znajomość dotychczasowego dorobku nauki polskiej i obcej w zakresie zagadnień mających być przedmiotem badań podejmowanych przez kandydata, c) wiedza na temat krajowych i zagranicznych ośrodków naukowych w wybranej dyscyplinie/dyscyplinach, d) innowacyjność myślenia oraz elastyczność koncepcji pracy doktorskiej kandydata, w tym także w kontekście możliwości objęcia opieką promotorską przez pracownika/pracowników uczelni wymienionych na liście potencjalnych promotorów, których profil/profile naukowe są najbliższe tematyce wskazanej przez kandydata, e) posiadanie podstawowej wiedzy na temat możliwości pozyskania środków na prowadzenie badań naukowych oraz zastosowania dorobku wynikającego z planowanej rozprawy doktorskiej w procesie komercjalizacji wyników działalności naukowej, o ile wynika to z tematyki badawczej, f) plany zawodowe oraz motywacja do pracy naukowej i aktywności w środowisku akademickim, g) poziom językowy udzielanych odpowiedzi (biegłość w terminologii specjalistycznej, umiejętność kompozycji wypowiedzi, komunikatywność, interakcja w trakcie dyskusji). W celu przeprowadzenia wszechstronnego, rzetelnego oraz obiektywnego postępowania dowodowego w sprawie, Rektor UŁ poprosił o opinię Komisję rekrutacyjną odnoszącą się do zarzutów M.K. Komisja ponownie pochyliła się nad oceną kandydatki, uwzględniając argumenty skarżącej przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komisji rekrutacyjna podtrzymała negatywną ocenę kandydatki. Ze względu na fakt, że decyzja o nieprzyjęciu M.K. wynikała z niespełnienia wymogu dotyczącego uzyskania co najmniej 50 % punktów możliwych do uzyskania z rozmowy kwalifikacyjnej (kandydatka uzyskała 8 pkt na 25 pkt możliwych do zdobycia), to ocena rozmowy kwalifikacyjnej była decydująca w sytuacji kandydatki i zaważyła na wyniku postępowania rekrutacyjnego. W odpowiedzi na zarzut kandydatki, że w czasie rozmowy kwalifikacyjnej nie zostały jej zadane pytania bezpośrednio odnoszące się do poszczególnych kategorii oceny rozmowy rekrutacyjnej, Rektor podniósł, że w Zasadach rekrutacji podano przedmiot/kryteria oceny rozmowy kwalifikacyjnej, a nie pytania, które komisja powinna zadać. Dyskusja oparta o konspekty przedstawiane przez kandydatów pozwala na zdiagnozowanie kompetencji kandydata. Oznacza to, że każda rozmowa jest przeprowadzana indywidualnie i jest odmienna w zależności od dyscypliny i tematyki badań. Podkreślenia wymaga fakt, że poszczególne obszary oceny, poza określeniem poziomu wiedzy i znajomości metod badawczych, w dużym stopniu oscylują wokół umiejętności miękkich i kompetencji, co z zasady może być ocenione jedynie w sposób ekspercki. Rozmowa kwalifikacyjna diagnozująca kompetencje kandydata to nie egzamin, w którym poszczególnym odpowiedziom można przypisać jedną prawidłową odpowiedź, a wynik jest zawsze jasno określony. Zarzut skarżącej dotyczący obowiązku przedstawienia przez Komisję jasno sformułowanych pytań w każdym obszarze podlegającym ocenie jest bezzasadny, ponieważ taki sposób myślenia doprowadziłby do absurdalnej sytuacji, w której Komisja byłaby zobowiązana do sformułowanie pytania wprost o innowacyjność myślenia albo biegłość językową. Należy podkreślić, że kandydaci zapoznają się wcześniej z kategoriami w jakich będą oceniani i mając świadomość oczekiwań Komisji mają możliwość takiego formułowania swojej wypowiedzi, żeby Komisja była w stanie stwierdzić np. czy kandydat jest zaznajomiony z dotychczasowym dorobkiem nauki polskiej i obcej (w ocenie organu skarżąca w swoich wypowiedziach nie powoływała się na literaturę czy inne badania), czy jego sposób myślenia ma charakter innowacyjny (co powinno znaleźć odzwierciedlenie w sposobie zaprezentowania odpowiedzi oraz podejmowania dyskusji) oraz czy wypowiedzi kandydata są sformułowane z użyciem terminologii specjalistycznej, w sposób poprawny i komunikatywny. Szkoła doktorska to forma kształcenia przyszłych naukowców, dlatego wymagania stawiane osobom przystępującym do rekrutacji obejmują także umiejętność prowadzenia dyskusji naukowej, nie tylko odpowiadania na zadane pytania na zasadzie podania jednego prawidłowego wyniku (wskazuje na to ocena predyspozycji kandydata, nie tylko wiedzy). Ocena wypowiedzi Kandydatki znalazła odzwierciedlenie w niskiej punktacji. Dalej Rektor podkreślił, że ocena przesłanek należy do Komisji, która składa się z ekspertów - samodzielnych pracowników nauki, osób posiadających tytuł profesora lub osób posiadających stopień naukowy doktora habilitowanego, zatrudnionych na stanowisku profesora uczelni, którzy są w stanie fachowo ocenić kandydata. Członkowie Komisji rekrutacyjnej mają uprawnienia dyskrecjonalne, tym samym dokonują indywidualnej oceny wypowiedzi kandydatów w ramach zadanych kryteriów. Ocena Komisji jest średnią ocen wszystkich obecnych na spotkaniu członków komisji. Taki system pozwala na uzyskanie obiektywnej oceny kandydata i wykluczenie sytuacji w której z przyczyn pozamerytorycznych i nieuzasadnionych kandydat zostałby oceniony negatywnie, co skutkowałoby nieprzyjęciem do szkoły doktorskiej. System punktowy stanowiący średnią w pełni zabezpiecza prawo kandydatów do bezstronnej oceny. Rektor podkreślił, że oceny skarżącej dokonało 10 osób, a uzyskana ocena stanowi średnią ocen przyznanych przez 10 członków komisji, których oceny w czasie rozmowy z kandydatką znalazły się w przedziale 7-10 pkt wobec 25 pkt możliwych do uzyskania od każdego z członków Komisji. Podkreślił, że w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatką był obecny przedstawiciel doktorantów, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej ze skarżącą. Rektor dostrzegł zarzut strony, że przyznanie jej 8 pkt z rozmowy kwalifikacyjnej jest błędem Komisji, bowiem, jej zdaniem, prawidłowa ocena powinna wynosić nie mniej niż 12,5 pkt. Organ uznał, że strona rości sobie prawo do rozstrzygnięcia czy opinia członków Komisji na temat jej kompetencji i predyspozycji jest prawidłowa. Jednak zdaniem organu ocena predyspozycji kandydatki została dokonana przez specjalistów, osoby z wieloletnim stażem w pracy naukowej i dydaktycznej, zatem osoba, która nie dysponuje taką wiedzą i doświadczeniem nie jest w stanie ocenić słabych stron swojej wypowiedzi w trakcie rozmowy oraz słabych stron konspektu, który z założenia ma przedstawić problem badawczy, zatem jest oceniany nie tylko formalnie, ale i merytorycznie. Bezzasadne jest także twierdzenie, jaka punktacja byłaby prawidłowa, ponieważ w ten sposób unieważniamy możliwość dokonania oceny osób przystępujących do konkursu przez Komisję i zróżnicowania tej oceny zależnie od poziomu reprezentowanego przez kandydata. W odpowiedzi na zarzut kandydatki dotyczący braku protokołów indywidualnych oraz protokołów dokumentujących przebieg rozmowy kwalifikacyjnej Rektor stwierdził, że Zasady rekrutacji szczegółowo określają sposób dokumentowania procedury rekrutacyjnej. Zgodnie z § 12 ust. 1 Zasad rekrutacji z przebiegu postępowania rekrutacyjnego sporządza się protokół indywidualny, w którym wpisuje się wynik punktowy uzyskany w procesie rekrutacji. Protokół zostaje podpisany przez przewodniczącego komisji rekrutacyjnej. Rektor podkreślił, że dokumentacja oceny Kandydatki została przygotowana prawidłowo. Przepisy § 11 ust. 6 Zasad rekrutacji stanowią, że każdy członek komisji ocenia rozmowę niezależnie, dysponując 25 pkt. W dokumentacji rekrutacyjnej znajduje się dokument potwierdzający liczbę punktów uzyskanych przez kandydatkę od każdego z członków Komisji uczestniczącego w ocenie skarżącej. Żadne regulacje prawne nie wskazują jak powinien wyglądać protokół z rozmowy kwalifikacyjnej, zatem system punktowy zastosowany przez Szkołę doktorską wyczerpuje konieczność dokumentowania postępowania rekrutacyjnego, zgodnie z wymogami k.p.a. Rektor nadmienił, że na każdym etapie postępowania rekrutacyjnego M.K. miała prawo wglądu w protokoły oraz dokumentację, która stanowi akta jej sprawy, w tym także szczegółową punktację przyznaną jej przez poszczególnych członków Komisji za rozmowę kwalifikacyjną. Skarżąca nie skorzystała z tego prawa, formułując żądanie wglądu do protokołów dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie Rektor podkreślił fakt, że Zasady rekrutacji nie wskazują na obowiązek protokołowania rozmów kwalifikacyjnych do szkoły doktorskiej. Wprowadzenie takiego przepisu spowodowałoby wydłużenie procesu rekrutacji i nie byłoby możliwe ze względu na merytoryczny (nie administracyjny) charakter rozmowy kwalifikacyjnej, odnoszący się szczegółowo do zakresu tematycznego projektu badawczego, podejmowanego przez kandydata. Protokołowanie pytań i odpowiedzi w czasie rozmowy rekrutacyjnej nie przyniosłoby wiedzy o prawidłowości jej przebiegu, ponieważ rozmowa jest prowadzona przez specjalistów w danej dyscyplinie i tylko eksperci są w stanie określić poziom odpowiedzi kandydata. Nad prawidłowością przebiegu procedury administracyjnej i jej zgodności z Zasadami rekrutacji oraz nad sposobem traktowania kandydata czuwa przedstawiciel doktorantów, obecny w czasie rozmów kwalifikacyjnych. Dalej Rektor podniósł, że zarzut kandydatki dotyczący udostępnienia na stronie szkoły doktorskiej list rankingowych jest bezzasadny. Powstanie dokumentacji postępowania rekrutacyjnego, o której stanowi § 12 Zasad rekrutacji (w tym listy rankingowe kandydatów z podziałem na dyscypliny i punktacją, protokół z rekrutacji) stanowią element procedury rekrutacyjnej, co nie oznacza, że muszą zostać upublicznione i ujawnione na stronie szkoły doktorskiej. Organ powołując się na art. 200 ust. 6 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym wyjaśnił, że wyniki konkursu (tj. rekrutacji do szkół doktorskich) są jawne. Ustawodawca nie dookreślił na czym jawność polega, zatem wypełnienie wymogu ustawowego musi uwzględniać przepisy art. 6 ust. 1 lit c) RODO. Naczelną zasadą, która musi znaleźć tutaj zastosowanie jest zasada minimalizacji danych (art. 5 ust. 1 lit c) RODO) zgodnie z którą dane osobowe muszą być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane. Uczelnia zmierzając do wykonania obowiązku określonego w ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym powinna uwzględnić ww. zasadę w swoich działaniach. Organ zatem wskazał, że listy kandydatów ujawnione na stronie szkoły doktorskiej zostały przygotowane z uwzględnieniem powyższej zasady, dlatego zostały ograniczone do podania niezbędnych danych, czyli imienia i nazwiska kandydatów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu § 5 ust. 4 Zasad rekrutacji, który stanowi o konieczności wyłączenia potencjalnego promotora z prac nad oceną dokumentacji kandydata i głosowania w sprawie kandydata, Rektor dostrzegł, że zgodnie z przepisami § 8 ust.2 pkt 5 Zasad rekrutacji, strona złożyła oświadczenie pracownika zatrudnionego w UŁ dr hab. M.Z., prof. UŁ o gotowości podjęcia się promotorstwa i opieki naukowej nad przygotowaniem rozprawy przez kandydatkę. Wskazana prof. M.Z. nie jest członkiem Komisji rekrutacyjnej do Szkoły doktorskiej, zatem nie było konieczności zastosowania procedury określonej w § 5 ust. 4 Zasad rekrutacji. Jednocześnie Rektor podkreślił, że postulat skarżącej dotyczący wyłączenia z obrad Komisji wszystkich osób, które potencjalnie mogłyby podjąć się opieki nad kandydatami, jest niemożliwy do zastosowania i pozbawiony uzasadnienia. Skład komisji rekrutacyjnej jest ustalany jeszcze przed rozpoczęciem procedury rekrutacyjnej, na tym etapie nie ma możliwości przewidzenia, który z zaproponowanych członków komisji podejmie się opieki nad pracą kandydata. W ocenie organu przyjęcie założenia, że żaden z członków komisji, który wyraził taką zgodę nie może przystąpić do oceny kandydatów, byłoby absurdalne i doprowadziłoby do braku możliwości podjęcia czynności przez komisję. Przepis dotyczący wyłączenia potencjalnego promotora z prac nad oceną kandydata, dotyczy tylko sytuacji, kiedy potencjalny promotor miałby ocenić osobę, nad którą zdecydował się podjąć opieki. To zabezpiecza bezstronność oceny. Zdaniem Rektora tak sformułowany przepis pozwala kandydatom na przyjęcie, że w przypadku innych osób uczestniczących w tej samej procedurze konkursowej nikt nie został oceniony w sposób stronniczy. W odniesieniu do argumentu, że w ubiegłym roku za działalność organizacyjną skarżąca otrzymała 2 pkt., a w tegorocznym naborze tylko 1 pkt, choć przedstawiła taką sama dokumentację potwierdzającą tę aktywność, Rektor podkreślił, że zasady rekrutacji do szkoły doktorskiej są przyjmowane corocznie i określają zasady naboru w danym roku. W aspekcie punktacji przyznawanej za działalność organizacyjną dokonano doprecyzowania brzmienia przepisu, w celu wykluczenia niejasności interpretacyjnych, co skutkowało innym naliczeniem punktów w przypadku Kandydatki, która ponownie przystąpiła do rekrutacji. Reasumując Rektor podniósł, że kryteria rekrutacyjne określają zasady konkursu, który ma wyłonić osoby o najwyższym poziomie kompetencji. Ocena kandydatów do Szkoły doktorskiej UŁ jest wieloaspektowa i kompleksowa, uwzględnia punkty za średnią ocen i aktywność naukową udokumentowaną w formie zaświadczeń lub certyfikatów. Jednak w przypadku osób aplikujących do grona doktorantów, czyli młodych naukowców ocena z rozmowy kwalifikacyjnej ma szczególną wagę ponieważ pozwala na weryfikację czy dany kandydat jest przygotowany do pracy badawczej i realizowania rozprawy doktorskiej. Wprowadzenie takiej regulacji ma na celu wyłonienie obszarów oceny, które mają szczególną wagę w ocenie kompetencji kandydatów do kształcenia w szkole doktorskiej. Analizując materiał dowodowy Rektor stwierdził, że ocena kwalifikacji Kandydatki przebiegła prawidłowo i z zachowaniem najwyższych standardów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.K. postawiła względem zaskarżonej decyzji następujące zarzuty; 1. naruszenie § 1 uchwały nr 28 Senatu UŁ z 17 grudnia 2024 r. w zw. z § 11 ust. 6 załącznika poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyznanie 8 punktów z rozmowy kwalifikacyjnej w przypadku kiedy prawidłowa ocena powinna wynosić nie mniej niż 12,5 punktu; 2. naruszenie art. 67 § 1 k.p.a. poprzez niesporządzenie protokołu z rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatem, przez co nie jest wiadome jakie zostały zadane pytania, nie jest wiadome jakie pytania zostały zadane innym uczestnikom postępowania konkursowego i jaka była korelacja pomiędzy pytaniami zadanymi skarżącej a pytaniami zadanymi innym uczestnikom; 3. naruszenie art 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wskazanie konkretnych okoliczności, które wpłynęły na przyznanie skarżącej 8 z 25 może możliwych punktów do zdobycia w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej oraz art. 6, 7, 9, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez członków komisji rekrutacyjnej dowolnej, arbitralnej oceny rozmowy kwalifikacyjnej bez wskazania konkretnych okoliczności faktycznych i merytorycznych, które wpłynęły na przyznaną punktację, co uniemożliwia kontrolę prawidłowości i rzetelności dokonanej oceny oraz narusza zasady pogłębionego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 4. naruszenie § 1 uchwały nr 28 Senatu UŁ z 17 grudnia 2024 r. w zw. z § 12 ust. 3 załącznika w zw. z art 200 ust 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez ich niezastosowanie i nie sporządzenie listy rankingowej z podziałem na dyscypliny wraz z wynikiem punktowym zgodnym z protokołami indywidualnymi; 5. naruszenie art 14 ust 1a k.p.a. poprzez nie podpisanie protokołu indywidualnego z oceny rozmowy kandydata i innych kandydatów, w której została wskazana liczba przyznanych punktów, który to protokół powinien być podpisany przez prof. M.K., przez co ocena ta nie została wydana i nie mogła stanowić podstawy do oceny średniej arytmetycznej wskazanej w § 11 ust 6 Zasad rekrutacji. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: a. protokołu indywidualnego, w którym został wpisany wynik z rekrutacji podpisany przez przewodniczącego komisji na okoliczność jego sporządzenia i prawidłowego obliczenia punktów zdobytych przez skarżącą; b. listy rankingowej uwzględniającej podział na dyscypliny oraz wynik punktowy zgodny z protokołami indywidualnymi, o którym mowa w § 12 ust. 1 Zasad rekrutacji z podpisami wszystkich członków komisji rekrutacyjnej na okoliczność jej sporządzenia; c. Protokołu z rekrutacji, o którym mowa w § 12 ust. 8 Zasad rekrutacji; d. Protokołów/kart ocen rozmowy kwalifikacyjnej sporządzonych przez każdego z członków komisji na okoliczność ich sporządzenia, ustalenia liczby punktów przyznanych niezależnie przez każdego z członków komisji, prawidłowości obliczenia średniej arytmetycznej z kart ocen oraz sposobu punktacji zmiennych określonych w § 11 ust. 6 Zasad rekrutacji, które skutkowały przyznaniem skarżącej 8 z 25 punktów; Protokołu rozmowy kwalifikacyjnej, w którym wpisano członka komisji prof. M.K. na okoliczność niepodpisania protokołu z punktacją przyznaną kandydatom; Protokołu z rozmowy kwalifikacyjnej skarżącej lub informacji o braku sporządzenia protokołu na okoliczność pełnego i wyczerpującego udzielenia przez skarżącą odpowiedzi na wszystkie zadane pytania oraz braku zadania przez Komisję pytań określonych w § 11 ust. 6 Zasad rekrutacji. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyjęcie jej do Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych UŁ oraz o zwrot kosztów postępowania. Strona podtrzymała dotychczasową argumentację oraz dodatkowo podniosła, że sformułowanie "podlega" zawarte w §11 ust. 6 zasad oceny rozmowy kwalifikacyjnej ma charakter kategoryczny i zgodnie z powołanym przepisem tylko ww. okoliczności mogą wpływać na punktację zdobytą przez kandydata. Sformułowanie ww. przepisu w ten sposób powoduje także, że komisja zobowiązana jest do sprawdzenia ww. wiedzy lub umiejętności w trakcie rozmowy z każdym z kandydatów, tak aby rozmowa przebiegła w zgodzie z naczelnymi zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególnością zasadami równego traktowania i bezstronności. Niezależnie od powyższego zauważenia wymaga, że pomimo wymienienia zmiennych podlegających ocenie nie została określona waga każdego z zagadnień, które mają obowiązek być poruszone w toku rozmowy kwalifikacyjnej. Skarżąca podkreśliła, że w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej odpowiedziała na wszystkie zadane jej w toku rekrutacji pytania. Odpowiedzi przez nią udzielane były pełne, spójne, rzeczowe, odnosiły się do zadanego pytania oraz wykorzystywały profesjonalną terminologię. Strona zaakcentowała przy tym, że większość pytań zadawanych przez komisję miało charakter ogólny, nie dotyczyło stricte projektu pracy doktorskiej, a już w szczególności nie odnosiło się do wymienionego w regulaminie kryterium zagadnień podlegających ocenie. Odnosząc się do motywów zaskarżonej decyzji strona zarzuciła organowi, że próbuje on przypisać skarżącej twierdzenia i zarzuty inne niż te, które zaprezentowała ona we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżąca w żadnym z twierdzeń zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie wskazała, na to, że komisja rekrutacyjna formułując zagadnienia podlegające ocenie ma zadawać każdemu z kandydat w konkretne pytania. Skarżąca twierdziła natomiast, że pytania zadawane przez komisję powinny jednakże w jakikolwiek sposób dać możliwość sprawdzenia zmiennych podlegających ocenie, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W trakcie rozmowy komisja jedynie szczątkowo zadała pytania odnoszące się do metod badawczych, na które skarżąca udzieliła odpowiedzi. Natomiast reszta pytań albo w ogóle nie padła albo dotyczyła kwestii tak ogólnych, jak np. "czym się Pani zajmuje prywatnie?", które to pytania w żaden sposób w ocenie skarżącej nie były w stanie sprawdzić jej wiedzy merytorycznej i kwestii poruszanych w toku rozmowy kwalifikacyjnej. Natomiast - w ocenie skarżącej - zarówno w decyzji, jak i w przypadku wydania decyzji na skutek ponownego rozpoznania sprawy, wydający decyzje nie wskazał jakichkolwiek konkretnych okoliczności, które wpłynęły na negatywną ocenę kandydata. Twierdzenia zawarte w decyzji pierwotnej (która ograniczyła się jedynie do wskazania punktów z rozmowy, bez nawet skrótowego uzasadnienia takiej oceny, co już samo w sobie jest niedopuszczalne) oraz w decyzji wydanej na skutek ponownego rozpoznania sprawy, są ogólnikowe i w żaden sposób, nie wskazują, jakie zmienne zdecydowały o tym, że odpowiedzi udzielane przez kandydatkę, nie znalazły aprobaty komisji rekrutacyjnej. Skarżąca nie wie, czy uzyskany przez nią wynik był związany z tym, że komisja nie była zadowolona z używanego przez nią języka, znajomości metod badawczych, posiadania wiedzy na temat możliwości pozyskania środków na prowadzenie badań naukowych itp., czy może zachodzą inne okoliczności, które wpłynęły na decyzje komisji. W ocenie skarżącej, analizując treść dwóch wydanych decyzji, z całą stanowczością wskazać należy, że wynika z nich to, że nie wie tego także wydający decyzje, który choć próbuje bronić przyznanej w toku rekrutacji punktacji, nie przedstawia na to żadnej argumentacji. Skarżąca kategorycznie zaprzeczyła także twierdzeniu, że w rozmowie kwalifikacyjnej nie powołała się na literaturę oraz inne badania, ponieważ w początkowej swobodnej części wypowiedzi, poruszyła tą tematykę. Natomiast skarżąca twierdzi, że, komisja rekrutacyjna nie zdała jej pytań odnoszących się do tej tematyki, co mogłoby być zasadne w przypadku, gdy komisja rekrutacyjna miałaby jakieś wątpliwości, co do przedstawionej literatury, czy to wskazanej w konspekcie, czy poruszonej w trakcie rozmowy. To na członkach komisji rekrutacyjnej powinien ciążyć obowiązek zapoznania się z konspektem skarżącej, wysłuchaniu jej twierdzeń w trakcie rozmowy oraz gdy pojawią się jakieś wątpliwości, zadaniu jej pytania, z prośbą o odniesienie się do niego, wytłumaczenie i wyjaśnienie lub ewentualną obronę przedstawionego przez nią stanowiska. Jeżeli natomiast takich pytań nie było, to należy stwierdzić, że komisja wątpliwości i zastrzeżeń nie miała, a więc niezrozumiałym jest przyznanie skarżącej jedynie 32% punktów możliwych do uzyskania. Zastanawiające są przy tym twierdzenia Rektora o przekonaniu, że skarżąca nie poruszyła takiej tematyki, skoro w dokumentach brak jest jakichkolwiek dowodów przebiegu rozmowy, a Rektor sam nie był obecny przy tej rozmowie. Skarżąca podkreśliła, że przebieg rozmowy nie był utrwalany za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk i obraz, a ponadto przebieg rozmowy nawet w skrótowym zakresie nie był protokołowany. W odniesieniu do zarzutu braku sporządzenia protokołu z rozmowy kwalifikacyjnej podkreśliła ponadto doniosłość tego etapu dla całości postępowania rekrutacyjnego. Jak wynika z § 11 ust. 7 Zasad rekrutacji, warunkiem przyjęcia kandydata w ramach ustalonego limitu miejsc dla danej dyscypliny było uzyskanie w rozmowie kwalifikacyjnej co najmniej 50% możliwej liczby punktów. Rozmowa ta stanowiła zatem samodzielną, autonomiczną przesłankę pozytywnego lub negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyjęcia do Szkoły doktorskiej. Nie ulega zatem wątpliwości, że miała ona charakter decydujący i bezpośrednio determinowała wynik całego postępowania. Skoro zatem wynik rozmowy kwalifikacyjnej mógł samodzielnie przesądzić o odmowie przyjęcia kandydata, jej przebieg winien być udokumentowany ze szczególną starannością i w sposób odpowiadający standardom rzetelnego postępowania administracyjnego. Protokół z takiej czynności nie jest bowiem wyłącznie dokumentem technicznym, lecz pełni funkcję gwarancyjną. Zapewnia możliwość weryfikacji tego, czy procedura została przeprowadzona zgodnie z prawem, w sposób bezstronny i niearbitralny. W interesie organu prowadzącego postępowanie leży zatem, aby wszelkie czynności o doniosłym znaczeniu zostały należycie utrwalone, co pozwała uniknąć zarzutów nierzetelności czy stronniczości. Ostatni z podnoszonych zarzutów dotyczy naruszenia art. 14 § 1a k.p.a., zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzane w postępowaniu administracyjnym wymagają podpisu wszystkich osób, które uczestniczyły w danej czynności i są zobowiązane do jej zatwierdzenia. W realiach niniejszej sprawy naruszenie to przejawia się w braku podpisu prof. M.K. na karcie oceny indywidualnej z rozmowy kwalifikacyjnej, obejmującej nie tylko punktację przyznaną skarżącej, lecz również pozostałym kandydatom uczestniczącym w procesie rekrutacji. Protokół indywidualny, wskazujący liczbę przyznanych punktów, stanowi dokument o fundamentalnym znaczeniu dla całego postępowania rekrutacyjnego. To właśnie na jego podstawie, zgodnie z § 11 ust. 6 Zasad rekrutacji, obliczana jest średnia arytmetyczna ocen członków komisji, która przesądza o wyniku rozmowy kwalifikacyjnej. Brak podpisu jednego z członków komisji powoduje, że dokument ten nie spełnia wymogów formalnych i nie może być traktowany jako wiążący zapis czynności oceniającej, a może być jedynie uznany za projekt protokołu. Tym samym ocena indywidualna nie została w sposób prawnie skuteczny wydana, a w konsekwencji nie mogła stanowić podstawy do obliczenia średniej arytmetycznej punktacji. Skutki tego uchybienia mają charakter daleko idący. Brak podpisu pod punktacją oznacza bowiem, że wynik rozmowy kwalifikacyjnej nie został prawidłowo ustalony nie tylko w odniesieniu do skarżącej, ale również wobec innych kandydatów, których dotyczył ten sam protokół. Oznacza to, że średnia arytmetyczna wyników, stanowiąca element decydujący o możliwości uzyskania wymaganych 50% punktów oraz o pozytywnym wyniku rekrutacji, została obliczona w oparciu o dokument dotknięty poważną wadą formalną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143) [dalej: ustawa p.p.s.a.], uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Rektora Uniwersytetu Łódzkiego (dalej: Rektor UŁ) z 11 sierpnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Komisji rekrutacyjnej Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Łódzkiego [dalej: Komisja rekrutacyjna] o odmowie przyjęcia M.K. do Szkoły Doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Łódzkiego na rok akademicki [...]. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 200 ust. 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm.) [dalej: ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym] w zw. z § 11 załącznika do uchwały nr 28 Senatu UŁ w sprawie ustalenia zasad rekrutacji do Szkoły doktorskiej Nauk Społecznych Uniwersytetu Łódzkiego na rok akademicki [...] (dalej: Zasady rekrutacji). Zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, do szkoły doktorskiej może być przyjęta osoba, która posiada tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera albo równorzędny, albo osoba, o której mowa w art. 186 ust. 2 (ust. 1). Rekrutacja do szkoły doktorskiej odbywa się w drodze konkursu na zasadach określonych przez senat albo radę naukową (ust. 2). W myśl natomiast § 2 ust. 7 Zasad rekrutacji, minimalna liczba punktów kwalifikująca kandydata do przyjęcia do Szkoły doktorskiej wynosi 50% liczby punktów możliwych do uzyskania w postępowaniu rekrutacyjnym, z zastrzeżeniem przepisu § 10 ust. 3 oraz § 11 ust. 7 Zasada rekrutacji. Szczegółowe zasady rekrutacji w aspekcie oceny dokumentacji kandydata do Szkoły doktorskiej reguluje § 10 Zasad rekrutacji, który w punkcie 5 zawiera tabelę określającą maksymalną punktację możliwą do uzyskania, przypisaną do poszczególnych dokonań kandydata. W punkcie 3 § 10 określono łączną maksymalną liczbę punktów możliwych do uzyskania ze wszystkich dokonań określonych w punkcie 5, tj. 110 pkt, przy czym minimalna liczba punktów za ocenę dokumentacji, kwalifikująca do dopuszczenia do kolejnych etapów rekrutacji wynosi 42,5 pkt. Z kolei § 11 Zasad rekrutacji reguluje zasady rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatem. W punkcie 7 § 11 wskazano, że warunkiem przyjęcia w ramach ustalonego limitu miejsc dla dyscypliny jest uzyskanie w rozmowie kwalifikacyjnej 50% możliwej liczby punktów, która - co wynika z pkt 6 § 11 Zasad rekrutacji - wynosi 25 pkt. Wskazany pkt 6 § 11 Zasad rekrutacji zawiera także tabelę określającą precyzyjnie co podlega ocenie w czasie rozmowy kwalifikacyjnej. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że skarżąca uzyskała następującą liczbę punktów w poszczególnych kategoriach: ocena z przebiegu studiów - 19 pkt, znajomość języków obcych - 0 pkt, udokumentowana aktywność publikacyjna - 30 pkt, udokumentowany udział w konferencjach naukowych - 0 pkt, udokumentowany udział w realizacji projektów naukowo-badawczych - 0 pkt, udokumentowana aktywność społeczna, organizacyjna, edukacyjna i popularyzatorska - 1 pkt, wstępny konspekt rozprawy doktorskiej - 12 pkt, rozmowa kwalifikacyjna - 8 pkt. Suma punktów z wyżej wymienionych kategorii wyniosła zatem 70. Nie ulega również wątpliwości, że w roku akademickim [...] maksymalna liczba możliwych do uzyskania punktów w procesie rekrutacji do Szkoły doktorskiej wynosiła 135 (max 110 pkt z tytułu dokonań i max 25 pkt z rozmowy kwalifikacyjnej). Przy czym w analizowanym przypadku zasadniczym powodem nieprzyjęcia skarżącej do Szkoły doktorskiej było uzyskanie zbyt małej liczby punktów z rozmowy kwalifikacyjnej (8 na 25 możliwych), bowiem jak stanowi § 11 pkt 7 Zasad rekrutacji warunkiem przyjęcia w ramach ustalonego limitu miejsc dla dyscypliny jest uzyskanie w rozmowie kwalifikacyjnej 50% możliwej liczby punktów. Przechodząc do rozważań merytorycznych wskazać należy na wstępie, że Sąd nie jest kolejnym organem administracji publicznej, uprawnionym do merytorycznego badania i rozstrzygania sprawy. To na organie spoczywał obowiązek wykazania w postępowaniu administracyjnym, że odmowa przyjęcia skarżącej na studia doktoranckie była uzasadniona i z jakich przyczyn. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy uczelni nie sprostały powyższym wymogom. Decyzja z 14 lipca 2025 r. (organu pierwszej instancji) zawiera w swoim uzasadnieniu w praktyce wyłącznie wynik postępowania kwalifikacyjnego i liczbę uzyskanych przez skarżącą punktów. Uzasadnienie merytoryczne sprowadza się do konkluzji, że minimalna liczba punktów do uzyskania w rozmowie kwalifikacyjnej to 12,5 podczas gdy liczba punktów uzyskanych w tej kategorii przez kandydatkę to 8. Z kolei, w zaskarżonej decyzji Rektora UŁ z 11 sierpnia 2025 r. organ mimo, iż zawarł istotnie szersze uzasadnienie i odniósł się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to jednak - w ocenie Sądu - dopuścił się naruszenia przepisów zarówno proceduralnych, jak i przepisów prawa materialnego, których naruszenie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zauważyć zatem w pierwszym rzędzie należy, iż zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega przy tym na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Zatem zważyć tu należy, iż rolą organu drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym jest nie tylko dokonanie oceny prawidłowości zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale także ponowne rozpatrzenie danej sprawy. Ponowne rozpatrzenie danej sprawy to przede wszystkim zapoznanie się organu drugiej instancji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i ponowna ocena tegoż materiału dowodowego. W niniejszej sprawie do ponownego rozpatrzenia sprawy przez Rektora UŁ, w powyższym rozumieniu w ocenie Sądu, nie doszło, a ponadto - bacząc na rodzaj materiału dowodowego, który był przedmiotem badania przez organ pierwszej instancji oraz tryb postępowania kwalifikacyjnego - dojść nie mogło. W toku dwuetapowego postępowania kwalifikacyjnego w niniejszej sprawie Komisja rekrutacyjna badała dwojaki materiał. Udokumentowane dokonania kandydatki ubiegającej się o przyjęcie na studia doktoranckie - zgodnie z kwestionariuszem oceny dokumentacji kandydata: ocenę z przebiegu studiów, znajomość języków obcych, aktywność publikacyjną, udział w konferencjach naukowych, udział w realizacji projektów naukowo-badawczych, aktywność społeczną, organizacyjną, edukacyjną i popularyzatorską, wstępny konspekt pracy doktorskiej. Bardzo istotnym elementem tego postępowania, albowiem umożliwiającym zdobycie wielu punktów (25), a zarazem stanowiącym jedno z zasadniczych kryteriów kwalifikacyjnych, była ocena z rozmowy kwalifikacyjnej, połączonej z udzielaniem odpowiedzi na pytania członków Komisji. Jak bowiem wskazano już uprzednio, warunkiem przyjęcia na studia doktoranckie w ramach ustalonego limitu miejsc dla dyscypliny było uzyskanie w rozmowie kwalifikacyjnej 50% możliwej liczby punktów. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy fakt odbycia rozmowy kwalifikacyjnej oraz stawianych pytań i udzielanych odpowiedzi został lakonicznie odnotowany w treści decyzji. Brak tu, co jest widoczne także przy opisie tego elementu postępowania kwalifikacyjnego dokładnego podania, w rozwiniętej formie, przedstawionych przez kandydata tez jego prezentacji oraz dokładnego przytoczenia pytań, a zwłaszcza dokładnego opisu udzielonych odpowiedzi. Ograniczony zakres informacji w tym zakresie umożliwia jedynie zasygnalizowanie odbycia tego elementu postępowania kwalifikacyjnego, z pominięciem jego dokładnego opisu i analizy. Zatem o ile wyżej wspomniany materiał w postaci dokumentacji dokonań kandydata jest możliwy do weryfikacji przez organ drugiej instancji pod kątem jego znaczenia dla wyniku sprawy, to weryfikacji takiej nie sposób odnieść do autoprezentacji w ramach rozmowy kwalifikacyjnej kandydata i udzielonych przez niego odpowiedzi. Organ drugiej instancji nie jest w stanie, przy tak zorganizowanej procedurze kwalifikacyjnej, dokonać w praktyce własnej, samodzielnej oceny tego istotnego elementu materiału dowodowego i w tym zakresie zmuszony jest bezkrytycznie bazować na ocenach prezentacji kandydata ustalonych przez organ pierwszej instancji. W tym zakresie zauważyć także należy, że stosownie do art. 67 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Co istotne również z § 12 Zasad rekrutacji wynika, że z przebiegu postępowania kwalifikacyjnego każdego kandydata sporządza się protokół indywidualny, w którym wpisuje się wynik punktowy uzyskany w procesie rekrutacji. Niewątpliwie czynność rozmowy kwalifikacyjnej stanowi istotną dla rozstrzygnięcia sprawy przyjęcia na studia okoliczność faktyczną. Udokumentowanie przebiegu tej rozmowy, jak i zaprezentowanego w jej toku stanowiska kandydata, udzielonych przez niego odpowiedzi na zadane pytania pozwoli w przypadku ewentualnego zakwestionowania przebiegu kwalifikacji czy oceny kandydata na precyzyjniejsze ustosunkowanie się do zgłaszanych przez kandydata zastrzeżeń co do tego postępowania i oceny. Protokół spełnia więc rolę środka dowodowego na okoliczności, które miały miejsce w toku rozmowy kwalifikacyjnej, a których w inny sposób nie sposób udokumentować. Zauważyć przy tym należy, iż zasada autonomii szkół wyższych - na którą powołuje się organ w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji - nie może być rozumiana jako dowolność postępowania organów uczelni w obszarach jej działań. Sąd - co należy wyraźnie podkreślić - nie ingeruje w wysokość przyznanej punktacji za rozmowę kwalifikacyjną, ale w jej arbitralne określenie przez organ, bez możliwości sprawdzenia przyznanej punktacji, prześledzenia procesu kwalifikacyjnego który do tego doprowadził, a co zdaniem Sądu narusza reguły przejrzystości rekrutacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych, do czego też odwołuje się Rektor UŁ, trafnie wskazuje się, że celem postępowania rekrutacyjnego jest wskazanie najlepszych kandydatów do kształcenia w szkole doktorskiej, poprzez sprawdzenie ich predyspozycji w drodze oceny ich dotychczasowych doświadczeń, osiągnięć naukowych, projektu badawczego, rozmowy kwalifikacyjnej. Zgodzić się także należy, iż ocena taka dokonywana jest w oparciu o posiadaną wiedzę oraz doświadczenie członków komisji. Prawdą jest również, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji i podważenia oceny merytorycznej kandydata dokonanej w postępowaniu konkursowym przez komisję rekrutacyjną (wyrok WSA w Szczecinie z 22 lipca 2021 r., II SA/Sz 304/21). Tym niemniej z całą mocą stwierdzić należy, iż sam konkurs nie może polegać na tym, że jego wyniki nie poddają się weryfikacji, w części w której następuje indywidualna rozmowa z kandydatem, zwłaszcza gdy niejako przedmiotem konkursu jest posiadana wiedza (inaczej należy podejść do sytuacji, gdy analizowane są kwestie artystyczne przez komisje rekrutacyjną). Stąd powinien on być tak przeprowadzony, aby nadawał się do kontroli. W niniejszej sprawie jako dokument postępowania kwalifikacyjnego w tym zakresie istnieje jedynie protokół indywidualny (z 17 lipca 2025 r.), w którym ograniczono się do wskazania liczby uzyskanych przez kandydatkę punktów w postępowaniu kwalifikacyjnym i wskazano na końcowy wynik postępowania (tutaj negatywny). Nie sposób zatem ustalić, czy proces przyznawania punktów był prawidłowy. Nie ma bowiem możliwości ani skonfrontowania stawianych pytań z odpowiedziami samej skarżącej ani z odpowiedziami skarżącej w porównaniu z innymi kandydatami, a przecież wszyscy powinni być równo traktowani, a konkurs powinien przebiegać w takich warunkach, aby jasno i bez żadnych wątpliwości można było wskazać, który kandydat jest lepszy. Tak więc proces rekrutacji powinien być tak ułożony, aby nawet osoby nie znające się na danej dziedzinie mogły wskazać zwycięzcę konkursu. Zwłaszcza odnosi się to do konkursów, w których kandydaci konkurują wiedzą. Wtedy dopiero zapewnione są warunki równego traktowania wszystkich biorących udział w konkursie, a również wówczas można wykazać brak stronniczości ze strony organu oraz równe traktowanie wszystkich kandydatów. Wyniki bowiem takiego konkursu byłyby bowiem weryfikowalne w procesie badania legalności wydanej decyzji o przyjęciu lub nie na studia doktoranckie. W realiach niniejszej sprawy z uwagi na brak utrwalenia rozmowy kwalifikacyjnej nie sposób natomiast stwierdzić, czy faktycznie i jakie zostały zadane pytania, czy zostały zadane w sposób poprawny oraz jaka była odpowiedź skarżącej. Godzi to w zasadę otwartości postępowania, które jednak powinno być weryfikowalne. Co więcej okoliczność ta nie poddaje się ocenie z punktu widzenia legalności postępowania organu, gdyż w żaden sposób czynność ta nie została udokumentowana. W szczególności z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika dlaczego skarżąca za rozmowę kwalifikacyjną otrzymała 8 punktów z 25 możliwych. Nie wiadomo jak przebiegała rozmowa kwalifikacyjna. Wynik żadnego z etapów postępowania kwalifikacyjnego w tym aspekcie nie powinien być przedmiotem domysłów. Przeciwnie, każdy z etapów postępowania powinien być transparentny dla jego uczestnika, dla organu drugiej instancji rozpoznającego - co wskazano wyżej - ponownie sprawę w jej istocie po złożeniu wniosku o ponownej jej rozpatrzenie. Także istotne jest to dla sądu w razie kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji. Tymczasem wszystkie te elementy są nie do ustalenia, pozostają niemożliwe do zweryfikowania. Tym bardziej nie do przyjęcia dla Sądu jest argumentacja Rektora UŁ, że "W celu przeprowadzenia wszechstronnego, rzetelnego oraz obiektywnego postępowania dowodowego w sprawie, Rektor UŁ poprosił o opinię Komisję rekrutacyjną odnoszącą się do zarzutów Pani M.K. Komisja ponownie pochyliła się nad oceną Kandydatki, uwzględniając argumenty Skarżącej przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komisji rekrutacyjna w SDNS podtrzymała negatywną ocenę Kandydatki". Raz jeszcze podkreślić należy, co zostało już wyraźnie wyartykułowane wyżej, że to rolą organu drugiej instancji było ponowne, wszechstronne rozpoznanie sprawy, a nie opieranie się na opinii organu pierwszej instancji. Z takiego uzasadnienia decyzji nie wynika w żadnym razie jakie okoliczności zostały uwzględnione na korzyść skarżącej, a z jakich powodów skarżącej nie przyznano punktów w najwyższej wysokości. Nie jest przy tym rolą Sądu zastępowanie organów do tego powołanych i przekonywanie strony o zasadności rozstrzygnięcia i to o charakterze uznaniowym, jeżeli organ sam tych motywów w wydanej decyzji nie wyjaśni. Podsumowując tę część rozważań, sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia swojej zasadniczej roli, jaką jest wyjaśnienie stronie motywów podjęcia przez organ takiego a nie innego rozstrzygnięcia w sprawie i jest dalekie od realizacji zasad otwartości i konkurencyjności przeprowadzonego konkursu oraz zasady transparentności działań organów uczelni, które towarzyszyć winny procedurze wyboru kandydatów do Szkoły doktorskiej. Rekrutacja do szkoły doktorskiej ma postać sformalizowanego postępowania konkursowego. Pomimo, iż nie zostało to wprost określone przez ustawodawcę, oczywistym jest, że postępowaniu temu powinny towarzyszyć obiektywizm, jawność i przejrzystość. Realizacja tych zasad służyć ma nie tylko osobom aplikującym do szkoły doktorskiej, czy dokonującemu kontroli Sądowi. Służyć ma także organom uczelni, by w procesie kontroli podjętych rozstrzygnięć, mogły obronić słuszność dokonanego wyboru. Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, iż organ nie zrealizował obowiązku wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a. co do podania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, przez co naruszył również zasadę przekonywania wskazaną w art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu, już te naruszenia mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy powodują, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie mogą pozostać się w obrocie prawnym. Kolejnym argumentem przemawiającym za uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej jest naruszenie zasady bezstronności, równości w aspekcie potencjalnego udziału w Komisji rekrutacyjnej osób zainteresowanych w przyjęciu do Szkoły Doktorskiej określonych kandydatów. W tym aspekcie stwierdzić należy, iż niewątpliwie uczelnie w swoich postępowaniach muszą przestrzegać zasad ogólnych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak i nie naruszać zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Przypomnieć zatem należy, iż zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W doktrynie wskazuje się, że "bezstronność jest prawnym obowiązkiem organu administracji publicznej, który może być spełniony lub niespełniony. Brak w szczególności podstaw do twierdzenia, że mógłby być spełniony w mniejszym lub większym stopniu albo rozmiarze w zależności od konkretnych stanów prawnych i faktycznych (...). Bezstronność (w wąskim ujęciu) jest ciążącym na organie administracji publicznej obowiązkiem prowadzenia postępowania administracyjnego w określony sposób, a mianowicie ustalenia stanu prawnego i faktycznego sprawy, dokonywania interpretacji przepisów oraz zastosowania tych przepisów do ustalonego stanu faktycznego, w tym załatwienia sprawy, w sposób wolny od jakichkolwiek nacisków zewnętrznych i wewnętrznych (wynikających z uprzedzeń, emocji, światopoglądu itd.)" (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024, art. 8). Niewątpliwie w sytuacji konfliktu interesów trudno mówić o bezstronności. Co więcej z uwagi na usytuowanie art. 8 k.p.a. w zasadach ogólnych organy administracyjne powinny postępować w ten sposób, aby nawet potencjalnie nie można było im zarzucić braku bezstronności właśnie ze względu na konflikt interesów. Zasada ta wspierana jest przez nakaz równego traktowania wyrażony w Konstytucji. Zgodnie z art. 32. ust. 1 Konstytucji wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. W doktrynie (L. Garlicki, M. Zubik (w:) M. Derlatka, K. Działocha, S. Jarosz-Żukowska, A. Łukaszczuk, P. Sarnecki, W. Sokolewicz, J. Trzciński, M. Wiącek, K. Wojtyczek, L. Garlicki, M. Zubik, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom II, wyd. II, Warszawa 2016, art. 32.) wskazuje się, że "w polskim orzecznictwie konstytucyjnym charakter "klasyczny" przysługuje niezmiennie formule, użytej w orzeczeniu z 9 marca 1988 r. (U 7/87): "konstytucyjna zasada równości wobec prawa (...) polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo. A więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących". Była ona wielokrotnie powtarzana w orzecznictwie TK (por. np. wyroki z 6 maja 1998 r., K 37/97; z 20 października 1998 r., K 7/98; z 17 maja 1999 r., P 6/98, z 21 stycznia 2014 r., SK 5/12; 13 maja 2014 r., SK 61/13; 21 lipca 2014 r., K 36/13), a także Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. uchwała z 22 maja 2000 r., OPK 1/00). W podobny sposób określił zasadę równości Sąd Najwyższy, wskazując, że oznacza ona "równe traktowanie obywateli znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej" (por. np. uchwała z 16 marca 2000 r., I KZP 56/99). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy - nie do pogodzenia - w ocenie Sądu - z zasadą bezstronności i równości jest potencjalny udział w Komisji rekrutacyjnej osób zainteresowanych w przyjęciu do Szkoły Doktorskiej określonych kandydatów. Wskazać należy, że każdy kandydat do Szkoły Doktorskiej miał obowiązek załączyć opinie pracownika naukowego, który wyraził gotowość późniejszej współpracy naukowej, co w konsekwencji na przyszłość oznacza, że będzie on promotorem jego dysertacji doktorskiej. W sytuacji, gdy takie osoby są członkami Komisji rekrutacyjnej nie do uniknięcia jest chęć faworyzowania własnego kandydata, zwłaszcza, że niemożliwa jest kontrola prawidłowości wystawiania ocen za poszczególne pytania (co miało miejsce w niniejszym postępowaniu). Należy bowiem zauważyć, że jeden z etapów konkursu polegał na indywidualnej rozmowie z kandydatem, a nie jest na przykład pisemnym opracowaniem odpowiedzi na pytania, które może być skontrolowane przez niezależnego eksperta. Potencjalnie więc może wystąpić w takim przypadku dyskryminacja pozytywna oraz brak bezstronności ze strony organu. Zdaniem Sądu jest niedopuszczalne w ramach rekrutacji do Szkoły doktorskiej nawet stwarzanie pozorów faworyzowania jednego z kandydatów. W realiach sprawy rozpoznawanej mamy natomiast do czynienia z taką sytuacją, albowiem - jak wynika z przedłożonych dokumentów - jednym z członków Komisji rekrutacyjnej był dr hab. S.W., prof. UŁ. Zarazem, co również bezspornie wynika z przedłożonej dokumentacji, był on opiekunem naukowym jednego z kandydatów do szkoły doktorskiej, ocenianego w ramach niniejszego postępowania konkursowego. Należy przy tym nadmienić, że pracownik naukowy, który zgłosił chęć współpracy ze skarżącą nie brał udziału w pracy komisji rekrutacyjnej, a nawet nie był obecny w czasie rozmowy kwalifikacyjnej. W ocenie Sądu w takim przypadku nie będzie wystarczającym fakt wyłączenia się wskazanego członka Komisji rekrutacyjnej z dokonywania ocen kandydata, którego opiekunem naukowym zgodził się być w ramach przyszłej opieki w przygotowaniu dysertacji doktorskiej. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 marca 2025 r., III OSK 1950/24 "Do naruszenia zasady bezstronności członków komisji - pracowników katedr i zakładów mogłoby natomiast dojść, gdyby w ramach prac komisji oceny kandydata dokonywał pracownik, który jednocześnie przedstawił kandydatowi, na potrzeby udziału w rekrutacji, opinię wyrażającą gotowość późniejszej współpracy naukowej. W takiej sytuacji fakt udzielenia rekomendacji przez członka komisji może rzutować na jego bezstronność w toku prowadzonego postępowania". Z tych też względów, zadaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, doszło do naruszenia zasad ogólnych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów strony skarżącej sformułowanych w treści skargi, w ocenie Sądu, nie mogą one zostać uznane za uzasadnione. Zarzut niewłaściwego zastosowania i przyznania jedynie 8 pkt z rozmowy kwalifikacyjnej w przypadku, kiedy - w ocenie skarżącej - prawidłowa ocena powinna wynosić nie mniej niż 12,5 pkt nie znajduje uzasadnienia (poza wcześniej podnoszonym aspektem braku transparentności postępowania - braku sporządzenia protokołu z rozmowy kwalifikacyjnej). W tym zakresie Sąd w pełni zgadza się z twierdzeniami organu, iż w praktyce sposób sformułowania zarzutu wskazuje, że to skarżąca rości sobie prawo do ostatecznej oceny ilości punktów, które winna otrzymać za tytułu rozmowy kwalifikacyjnej, czy z tytułu konspektu rozprawy doktorskiej. Tutaj należy zgodzić się z organem, że ocena predyspozycji kandydatki dokonywana jest przez specjalistów, osoby z wieloletnim stażem w pracy naukowej i dydaktycznej, zatem osoba, która nie dysponuje taką wiedzą i doświadczeniem nie jest w stanie ocenić słabych stron swojej wypowiedzi w trakcie rozmowy oraz słabych stron konspektu, który z założenia ma przedstawić problem badawczy, zatem jest oceniany nie tylko formalnie, ale i merytorycznie. Innymi słowy ocena kategorii i poszczególnych ocen cząstkowych jest pozostawiona ekspertom, tj. członkom Komisji rekrutacyjnej. Ocena ta weryfikowana jest następnie w toku postępowania drugiej instancji z uwzględnieniem analizy dokumentacji konkursowej. W tym przypadku, według Sądu, skarżąca nie wykazała braku kompetencji zawodowych członków Komisji. Sąd administracyjny nie może natomiast ingerować w wysokość przyznanej punktacji. Raz jeszcze należy natomiast podkreślić, że wątpliwości może jedynie pozostawiać, o czym mowa była już wyżej, kwestia uzasadnienia powyższego stanowiska i sposobu formalnego przeprowadzenia oceny (brak protokołu, z którego wynikałyby zasady, kryteria oceny każdego z kandydatów, w tym skarżącej). Co do natomiast zarzutów niesporządzenia listy rankingowej z podziałem na dyscypliny wraz z wynikiem punktowym zgodnym z protokołami indywidualnymi z oceny rozmowy kandydata oraz innych kandydatów to rację ma w tym zakresie organ. W świetle zgormadzonego materiału dowodowego nie ulegało wątpliwości, że Szkoła doktorska dysponowała prawidłowo sporządzonym listami rankingowymi oraz protokołem z rekrutacji. W tym zakresie zostały sporządzone dwie oddzielne listy rankingowe dla kandydatów przyjętych i nieprzyjętych do SONS UŁ. Każdy z dokumentów został podpisany przez wszystkich członków komisji rekrutacyjnej. W aktach sprawy znajdują się kserokopie dokumentów poświadczone za zgodność z oryginałem. Zauważyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Należy podkreślić, że na każdym etapie postępowania rekrutacyjnego skarżąca miała prawo wglądu w protokoły oraz dokumentację, która stanowi akta jej sprawy. Skarżąca nie skorzystała z tego prawa, formułując żądanie wglądu do protokołów dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niezasadny jest również zarzut niepodpisania przez prof. M.K. karty ocen z rozmowy kwalifikacyjnej. W praktyce bowiem karta ocen była wypełniona przez prof. M.K. poprzez odręczne wpisanie w górnej rubryce swojego imienia i nazwiska, natomiast przeoczył on miejsce do złożenia podpisu wskazanego z prawej strony tabeli z przyznaną punktacją. Brak ten został uzupełniony poprzez złożenie podpisu przez członka komisji. Nie sposób w tym zakresie dopatrywać się powodów do stwierdzenia nieważności tego dokumentu. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powoływanej ustawy p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wpis sądowy od skargi. Wskazania co do dalszego procedowania w sprawie wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. W szczególności w toku ponownego postępowania konkursowego organ winien wziąć pod uwagę dwie kwestie, to jest konieczność sporządzania protokołu dokumentującego czynności postępowania kwalifikacyjnego oraz konieczność - w aspekcie przejrzystości, transparentności postępowania - rozważyć możliwość wyłączania ze składu Komisji rekrutacyjnej osób, które zdecydowały się na opieki naukowej nad przyszłymi dysertacjami doktorskimi ubiegających się o przyjęcie do szkoły doktorskiej kandydatów. d.j.