III SA/Łd 81/09

Dnia 5 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant Referent stażysta Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2009 roku sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] bez numeru w przedmiocie negatywnej opinii w zakresie spełniania warunków określonych w licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. orzeka, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w K. na rzecz K. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] roku Komendant Komisariatu Policji w K. na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114, poz. 740 ze zm.) oraz art. 106 § 5 k.p.a. wydał naganną opinię w zakresie spełnienia przez K.S. warunków określonych w licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia. W uzasadnieniu podniesiono, iż w stosunku do K.S. przeprowadzono jedną interwencję w miejscu zamieszkania. Z elementem przestępczym i chuligańskim skarżący nie utrzymuje kontaktów. Z powodu skłonności do nadużywania alkoholu był on kierowany na leczenie odwykowe. W czasie tego leczenia wydana została opinia psychiatryczno – psychologiczna potwierdzająca, iż K.S. jest uzależniony od alkoholu. Na powyższe postanowienie K.S. złożył za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w K. zażalenie skierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. podnosząc zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 126 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, iż orzekający w niniejszej sprawie organ nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione oraz zdarzeń, którym odmówił mocy dowodowej. Powołując się w uzasadnieniu postanowienia na opinię psychiatryczno-psychologiczną organ I instancji nie wskazał przez kogo i kiedy została ona wydana. Podkreślił, iż wniósł o wydanie opinii przez Komendanta Komisariatu Policji w K. w związku z ubieganiem się o przyznanie licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia, a jednym z dodatkowych warunków uzyskania licencji jest uzyskanie pozytywnej opinii psychologa upoważnionego do przeprowadzenia badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenia na broń. W opinii psychologicznej sporządzonej w dniu [...] przez lek med. M.O. stwierdzono brak przeciwwskazań do ubiegania się o licencję pracownika ochrony fizycznej I stopnia. Skarżący nie uzyskałby zatem pozytywnej opinii psychologa, gdyby był uzależniony od alkoholu. Decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w K., działając na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, wskazując w pouczeniu, że decyzja niniejsza jest ostateczna i nie przysługuje od niej odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w K. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 268a i art. 144 k.p.a. oraz art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia utrzymał zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, iż u K.S. rozpoznano zespół zależności alkoholowej. Podjął on leczenie odwykowe lecz w dniu 7 marca 2007r. jego żona poinformowała, że mąż przerwał leczenie i powrócił do nałogu. Dzielnicowy niejednokrotnie przeprowadzał rozmowy ze skarżącym na temat nadużywania alkoholu. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W dniu 30 stycznia 2009 roku K.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] roku podnosząc zarzut naruszenia art. 6a § 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277) w związku z art. 19 k.p.a. oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i niewyjaśnienie okoliczności sprawy, poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów zawartych w zażaleniu. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż ubiega się o przyznanie licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia, a jednym z warunków określonych w art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia, niezbędnym do uzyskania wnioskowanego uprawnienia jest legitymowanie się nienaganną opinią wydaną przez komendanta komisariatu policji właściwego ze względu miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o licencję. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] Komendant Komisariatu Policji w K. wydał naganną opinię w zakresie spełnienia warunków określonych w licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia, wskazując w pouczeniu, iż od powyższego postanowienia stronie służy zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. za pośrednictwem Komendanta Powiatowego w K. Zgodnie z zawartym pouczeniem, w dniu 3 grudnia 2008 roku skarżący wniósł zażalenie. Decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w K. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W dniu [...] roku Komendant Powiatowy Policji w K. wydał natomiast koleje postanowienie, tożsame pod względem treści z decyzją z dnia [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji, wskazując, iż omyłkowo wydano w sprawie decyzję zamiast postanowienie. W niniejszej sprawie wbrew pouczeniu zawartym w postanowieniu Komendanta Komisariatu Policji w K. z dnia [...], zażalenie rozpoznał zamiast Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., Komendant Powiatowy Policji w K. uznając swą właściwość rzeczową jako organ II instancji. Odwołując się do zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. skarżący podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie orzekające organy nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Skarżący wskazał, iż Komendant Komisariatu Policji w K. oparł swoje rozstrzygnięcie na opinii psychiatryczno- psychologicznej w przedmiocie uzależnienia od alkoholu, nie wskazując jednak przez kogo, kiedy i gdzie została ona sporządzona. Uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno natomiast wskazywać, które fakty i okoliczności organ uznał za udowodnione, a którym odmówił mocy dowodowej. Dowody załączone do zażalenia wskazują, iż nie nadużywa on alkoholu zaś organ odwoławczy nie odniósł się do tych dowodów. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w K., wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniósł, iż postanowieniem z dnia 19 listopada 2008 roku Komendant Komisariatu w K. wydał naganną opinię w zakresie spełnienia przez K.S. warunków określonych w licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia. Na powyższe postanowienie K.S. wniósł zażalenie. Po rozpoznaniu zażalenia, Komendant Powiatowy Policji w K. decyzją z dnia [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższa decyzja została jednak wydana omyłkowo i zastąpiona została postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga K.S. jest uzasadniona aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie jest dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art.156 § 1 pkt.3 kpa. Zgodnie z treścią art.156 § 1 pkt.3 kpa organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W myśl art.126 kpa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art.107 § 2-5 oraz art.109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie – również art.145-152 oraz art.156-159, z tym, że zamiast decyzji, o której mowa w art.149 § 3, 151 § 1, 157 § 1 i 158 wydaje się postanowienie. Należy zaznaczyć, iż przepis art.156 § 1 pkt. 3 kpa spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (postanowienia). Wynika z niego niedopuszczalność ponownego rozstrzygnięcia sprawy załatwionej wcześniejszą decyzją ostateczną(postanowieniem). W przypadku gdy organ administracji rozstrzygnął sprawę decyzją ostateczną(postanowieniem) to nie może ponownie rozstrzygać tej samej sprawy (tzw. res iudicata). Zastosowanie przepisu art.156 § 1 pkt.3 kpa następuje tylko w przypadku stwierdzenia tożsamości sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami(postanowieniami), z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość obu spraw będzie miała miejsce w sytuacji gdy w obu sprawach występują te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu w nie zmienionym stanie faktycznym Pogląd taki został wyrażony w Kodeksie postępowania administracyjnego – Komentarz B.Adamiak, J. Borkowski (Warszawa wyd. C.H.Beck 2003r. str.722-723) oraz w Kodeksie postępowania administracyjnego – Komentarz M.Jaśkowska, A.Wróbel (Warszawa wyd. Zakamycze 2000r. str.911). W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia [...] Komendant Komisariatu Policji w K. wydal naganną opinię o K.S. Na skutek zażalenia skarżącego decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Następnie postanowieniem z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w K. ponownie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z [...]. Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnął sprawę, która został już rozstrzygnięta ostateczną decyzją z [...]. W decyzji z [...] Komendant Powiatowy w K. utrzymał bowiem w mocy postanowienie z [...] zaś w zaskarżonym postanowieniu ponownie utrzymał w mocy postanowienie z [...]. W rzeczywistości zaskarżone postanowienie rozstrzygnęło ponownie sprawę, która już została rozstrzygnięta decyzją z [...]. Organ odwoławczy w postanowieniu z [...] ponownie zatem rozpoznał sprawę już rozstrzygniętą decyzją z [...]. Zaskarżone postanowienie jest więc dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art.156 § 1 pkt.3 kpa (res iudicata). Nie ma tutaj znaczenia okoliczność, iż w poprzedniej sprawie została wydana decyzja ([...].) zaś ponownie wydane zostało postanowienie ([...].). Zasada res iudicata, o której mowa w art.156 § 1 pkt.3 kpa, dotyczy bowiem zarówno decyzji jak i postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Nie budzi wątpliwości fakt, iż występuje tożsamość spraw rozstrzygniętych przez organ odwoławczy decyzją z [...] i postanowieniem z [...]. Występują bowiem te same podmioty, istnieje ten sam przedmiot oraz ten sam stan prawny przy nie zmienionym stanie faktycznym. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.152 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie art.200 ustawy z 30 sierpnia 2002r. w związku z § 14 ust.2 pkt.1 c.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1349 z późn. zm.) sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyła się:100 zł- wpis sądowy, 240 zł – wynagrodzenie radcy prawnego, 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa. bg