III SA/Łd 81/14

Dnia 13 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant st.asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 roku sprawy ze skargi E. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]. o uznaniu E. L. z dniem 27 września 2013r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że na mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...]. E. L. uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 27 września 2013r. Z uwagi na niespełnienie przesłanek warunkujących nabycie prawa do zasiłku, określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2013r., poz. 674 z późn. zm.) w tej samej decyzji organ pierwszej orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W odwołaniu od tej decyzji E. L. podkreśliła, że nie dokonała rejestracji w urzędzie pracy we wcześniejszym okresie, bowiem oczekiwała na dokumenty z ZUS, potwierdzające okres opłacania składek na ubezpieczenie społeczne oraz wskazała na swoją trudną sytuację materialną. W podaniu z dnia 30 października 2013r. E. L. wniosła również o przyznanie prawa do stypendium z tytułu odbywania przygotowania zawodowego dorosłych. Z akt sprawy wynika jednakże, że organ pierwszej instancji wszczął w tej sprawie nowe postępowanie administracyjne nie będące przedmiotem odwołania. Organ drugiej instancji podniósł dalej, że E. L.zgłosiła się do PUP w Ł. w dniu 27 września 2013r. w celu dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. W tym dniu spełniała warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, nie uczącą się w szkole w systemie dziennym i zgłosiła wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął. Osobie zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy, spełniającej kryteria przyznania statusu bezrobotnego przysługuje zasiłek dla bezrobotnego, po udokumentowaniu okresu uprawniającego do jego nabycia. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują w tym zakresie żadnych wyjątków. Organ administracji nie ma uprawnień do uznaniowego przyznawania zasiłków dla bezrobotnych. E. L. nie spełnia warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 26 marca 2012r. do 26 września 2013r. nie udokumentowała "365 dni" wymaganych do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. E. L. w okresie od 24 marca do 25 września 2012r. opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe potwierdza treść zaświadczenia ZUS, I Oddział w W. z dnia 11 maja 2013r. Od dnia 1 października 2012r. E. L. zawiesiła wykonywanie indywidualnej działalności. Okres zawieszenia został przewidziany do dnia 1 października 2014r. Do okresu uprawniającego do zasiłku przypadającego w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 26 marca 2012r. do 26 września 2013r. można zaliczyć okres opłacenia przez skarżącą składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 26 marca do 25 września 2012r., łącznie 184 dni. Z treści zaświadczenia ZUS z dnia 11 maja 2013r. wynika, iż skarżąca w tym okresie opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca nie przedstawiła innych dokumentów potwierdzających okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnego. Sformułowanie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyraźnie wskazuje na konieczność opłacania składki na ubezpieczenie społeczne przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą. Z przepisu tego wynika również konieczność odprowadzenia składki na Fundusz Pracy. Literalne brzmienie przepisów nie pozwala na zaliczenie do okresu uprawniającego do zasiłku okresu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej lub współpracy, w trakcie której nie odprowadzono składek na Fundusz Pracy i ubezpieczenie społeczne. Żeby nabyć uprawnienia do zasiłku bezrobotny musi wykazać spełnienie warunków określonych w art. 71 ustawy, tj. musi wykazać fakt posiadania co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnego w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Uznając, że E. L. nie spełnia przesłanek nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wskazanych w przepisach art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (udokumentowała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 184 dni), za uzasadnioną organ drugiej instancji uznał decyzję organu pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję E. L. zarzuciła organom obu instancji, że nie uwzględniły faktu, iż opóźnione złożenie dokumentów z ZUS, skutkujące odmową przyznania zasiłku dla bezrobotnych, nie jest spowodowane jej opieszałością i brakiem staranności przy załatwianiu spraw, ale długim tokiem postępowania w ZUS, nie dotrzymaniem jakichkolwiek terminów postępowania w ZUS i wydaniem dokumentów, poświadczających o okresach składkowych i braku jakichkolwiek zaległości ZUS w terminie, który dalsze instytucje rozpatrujące jej dokumenty związane z przyznaniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych uznały za skutkujący prawem do odmowy przyznania prawa do zasiłku. Zdaniem skarżącej przerzucenie na nią skutków odpowiedzialności za opóźnienia w działaniu organów administracji państwowej wydaje się niezasadne, sprzeczne z prawem i sprawiedliwością społeczną. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o zasądzenie należnych, jej zdaniem, kwot za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w związku z przebytą operacją barku prawej ręki, przywrócenie terminu, jak i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz prawa do świadczenia za zwolnienia lekarskie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j. dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Z samej definicji bezrobotnego zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2013 r poz. 674 ze zm. ) wynika, że pod pojęciem tym dla potrzeb tej ustawy należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Nie spełnienie przez bezrobotnego warunków, o których mowa w tym przepisie w myśl art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi podstawę do pozbawienia statusu bezrobotnego. Skarżąca spełniła te warunki i organ przyznał jej status osoby bezrobotnej. Sporna pozostaje kwestia odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do kwestii samej zasadności stanowiska organów, to stwierdzić trzeba, iż jest ono trafne. Skarżąca nie udokumentowała, że w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacała składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, co w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest warunkiem uzyskania prawa do zasiłku. Z przepisów tej ustawy wynika, że to bezrobotnego obciąża obowiązek wykazania okresu usprawniającego do zasiłku (art. 71 ust. 6). Z zaświadczenia z ZUS z dnia 11 maja 2013r. wynika jedynie, że składki na ubezpieczenie społeczne i fundusz pracy opłacone zostały za okres od 1 maja 2008r. do 19 lutego 2012r. i od 24 marca do 25 września 2012r. Pomiędzy opłaceniem ostatniej składki a rejestracją skarżącej w PUP Ł. upłynął zatem okres przeszło 365 dni, co do którego brak jest podstaw do stwierdzenia, że w ogóle jakieś składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy od podstawy wymiaru w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenie za pracę zostały opłacone. Do okresu uprawniającego do zasiłku przypadającego w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 26 marca 2012r. do 26 września 2013r. można zaliczyć okres opłacenia przez skarżącą składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 26 marca do 25 września 2012r., łącznie 184 dni. Skarżąca zresztą w okresie od 26 października 2012r. do 7 maja 2013r. posiadała status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku, który utraciła na skutek niezdolności do pracy. Nie spełniała zatem warunków do uzyskania prawa do zasiłku np. w oparciu o art. 73 ust. 5 – 7 ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. e.o.