III SA/Łd 811/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 24 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi P. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. k.p. Orzeczeniem z dnia 29 lipca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...]r. o uznaniu P. P. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu kary nagany. W skardze na powyższe orzeczenie P. P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenie w całości. Uzasadniając wniosek, skarżący powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody finansowej. Wskazał, że orzeczenie to jako prawomocne w chwilą wydania stanowi podstawę do ponownego obniżenia mu dodatku służbowego, do którego przywrócenia może dojść nawet po upływie niemal jednego roku, czego już doświadczył. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanego aktu lub czynności. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi jednakże wątpliwości, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą więc być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Przedmiotem zaskarżonego orzeczenia jest wymierzenie kary nagany, o której mowa w art. 134 pkt 1 i art. 134a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r., poz. 1687 ze zm.). Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy o Policji). Wprawdzie z art. 135o ust. 5 ustawy o Policji wynika, że prawomocne orzeczenie o ukaraniu włącza się do akt osobowych policjanta, lecz stanowi to wyłącznie czynność techniczną. Zgodnie z art. 135q ustawy o Policji kara nagany ulega zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany (ust. 2 pkt 1), w przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny może zatrzeć karę nagany przed upływem tego terminu, jednak nie wcześniej niż przed upływem 3 miesięcy od dnia jej orzeczenia (ust. 3 pkt 1), a za wykazanie męstwa lub odwagi oraz za poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych przełożony dyscyplinarny może w każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną (ust. 4). Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą i powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 1 i ust. 7 zd. 1 ustawy o Policji). Z przepisów tych nie wynika, aby orzeczenie o ukaraniu karą nagany podlegało wykonaniu lub wymagało wykonania, aby wywołać stan rzeczy z niego wynikający. W tej sytuacji, skoro zaskarżone orzeczenie nie posiada przymiotu wykonalności, to nie powoduje skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwestie związane z przyznawaniem, podwyższaniem, obniżaniem i cofaniem dodatku służbowego zostały natomiast w sposób odrębny uregulowane w § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. nr 152, poz. 1732 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". W myśl § 9 ust. 6 rozporządzenia dodatek służbowy cofa się w przypadku: naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby (pkt 1), niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy (pkt 2), nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej (pkt 3). Dodatek służbowy cofa się także na okres pełnienia obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym (§ 9 ust. 8 rozporządzenia). Wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany nie może zatem stanowić podstawy do cofnięcia dodatku służbowego. Obniżenie dodatku służbowego może mieć natomiast miejsce w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zmiana taka uzależniona jest od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości (§ 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 i 7 rozporządzenia). Rozstrzygnięcie w przedmiocie dodatku służbowego posiada samodzielny byt prawny i podlega wzruszeniu w odrębnym trybie. Nadto należy wyjaśnić, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W niniejszej sprawie w uzasadnieniu wniosku skarżący nie wskazał na żadne konkretne okoliczności świadczące o tym, że istnieje potencjalnie możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że zaskarżone orzeczenie stanowi podstawę do obniżenia mu dodatku służbowego, do którego przywrócenia w przypadku uchylenia tegoż orzeczenia może dojść nawet po upływie niemal roku, czego już doświadczył. Nie poparł jednak tych twierdzeń żadnymi dokumentami. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. k.p.