III SA/Łd 812/12

Dnia 29 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant ref. staż. Przemysław Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 roku sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 3 ust. 4 pkt. 2 lit. b i pkt 3 oraz pkt 4 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. nr 217, poz. 1834 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) – Prezydent Miasta Ł. skreślił K.R. z prowadzonej ewidencji instruktorów nauki jazdy oraz zobowiązał do zwrotu posiadanej legitymacji instruktora nauki jazdy (nr druku: [...]) z określonym numerem uprawnienia [...] , w terminie 14 dni od uprawomocnienia się niniejszej decyzji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 22 kwietnia 2010 r. do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł. (od 16.08.2011 r. Wydział Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Departamentu Obsługi i Administracji UM[...]) wpłynął wniosek K.R. o wpis do ewidencji instruktorów nauki jazdy prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...] w zakresie prawa jazdy kategorii "B". Dnia 5 maja 2010 r. K.R. został wpisany do ewidencji instruktorów nauki jazdy prowadzonej przez Prezydenta Miasta Ł. w zakresie wnioskowanej kategorii prawa jazdy i uzyskał numer uprawnienia do prowadzenia przedmiotowego szkolenia określony jako [...]. W dniu 7 marca 2012 r. upoważnieni pracownicy Oddziału Nadzoru i Kontroli Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Departamentu Obsługi i Administracji UM[...], przeprowadzili kontrolę ośrodka szkolenia kierowców wpisanego pod numerem [...] do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia kierowców pod nazwą: J.R. Auto Szkoła "A." z siedzibą w Ł., przy ul. B. 40/44 lok. 42, w którym jedynym z zatrudnionych instruktorów nauki jazdy był K.R. stwierdzono rażące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia przez K.R., tj. na podstawie kart przeprowadzonych zajęć poddanych wyrywkowej kontroli ustalono, że strona jako instruktor nauki jazdy: nie przeprowadzał szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h w wymaganym czasie oraz na wymaganym odcinku drogi, nie wszyscy szkoleni kandydaci na kierowców, odbywali szkolenie praktyczne w okresie od zmierzchu do świtu. Pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r. zawiadomiono K.R. o wszczęciu w trybie art. 61 § 4 kpa postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy w wyniku stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia kandydatów na kierowców. Do przedmiotowego pisma załączono: kserokopię protokołu z kontroli, z dnia 7 marca 2012, znak: [...], kserokopię karty przeprowadzonych zajęć wystawionej na nazwisko G.M., z treści której wynika, że osoba szkolona przez K.R. odbyła jedynie 3 godziny szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h, kserokopię karty przeprowadzonych zajęć wystawionej na nazwisko G.A., z treści której wynika, że osoba szkolona przez K.R. odbyła jedynie 2 godziny szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h, a dodatkowo nie była Ona szkolona w ruchu drogowym w okresie od zmierzchu do świtu, kserokopię kary przeprowadzonych zajęć wystawionej na nazwisko Ł.M., z treści której wynika, że osoba szkolona przez K.R. nie odbyła właściwego szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h gdyż podczas jednych z dwóch dwugodzinnych zajęć przejechała jedynie 38 km, z wymaganych co najmniej 50. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 4 maja 2012 r. K.R. poinformował organ nadzorczy, że we wszystkich trzech przypadkach, w których stwierdzono, że osoby szkolone nie zostały przeszkolone w sposób właściwy w ruchu drogowym, popełnił jedynie błąd polegający na nieprawidłowym wypełnieniu kart przeprowadzonych zajęć. Do pisma strona załączyła oświadczenia osób szkolonych, z treści których wynika, że zostały one przeszkolone w sposób zgodny z programem szkolenia kandydatów na kierowców. Organ I instancji, powołując się na przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, wskazał, że bezspornym faktem jest, że K.R. jako instruktor nauki jazdy dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie prowadzenia szkolenia kandydatów na kierowców, gdyż: część osób szkolonych nie odbyła wymaganej ilości godzin szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h lub szkolenie odbywało się na odcinkach drogi krótszych niż określono to w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r., nie wszyscy szkoleni kandydaci na kierowców odbywali szkolenie praktyczne w okresie od zmierzchu do świtu. Organ wyjaśnił, że z rażącym naruszeniem przepisów mamy do czynienia wówczas, gdy jest ono jaskrawe i dotyczy przepisów mających istotne znaczenie w danej dziedzinie, jednak w omawianym przypadku chodzi nie tylko o niewłaściwe szkolenie, ale także jego brak (dot. szkolenia w okresie od zmierzchu do świtu w przypadku szkolenia A.G.), uznaje się w doktrynie, iż z rażącym naruszeniem mamy do czynienia, m.in. w przypadku nierealizowania programu szkolenia, literalne brzmienie przepisu czyni oczywistym, że naruszenie przepisów, o którym mowa powyżej, nie musi być wielokrotnym procederem, nawet bowiem jednokrotne działanie stanowiące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia, o ile miało charakter naruszenia rażącego, stanowi przesłankę, o której mowa w art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto organ I instancji wskazał, że nie uwzględnił wyjaśnień złożonych przez K.R. w piśmie z dnia 7 maja 2012 r. oraz załączonych do nich oświadczeń złożonych przez osoby szkolone, gdyż przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, zobowiązuje osobę prowadzącą zajęcia i osobę podlegającą szkoleniu do potwierdzenia w karcie przeprowadzonych zajęć, każdorazowo po ich zakończeniu, faktu przeprowadzenia poszczególnych zajęć teoretycznych i praktycznych. Dyspozycja art. 107 ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie stanowi, że starosta skreśla instruktora z ewidencji, jeżeli instruktor dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, zapis ten nie daje staroście możliwości zastosowania innego rozwiązania, będącego sankcją w stosunku do instruktora nauki jazdy naruszającego w rażący sposób przepisy w zakresie szkolenia kandydatów na kierowców, gdyż decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego. Od powyższej decyzji odwołał się K.R. Strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie sprawy. Zarzuciła naruszenie: przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa w zakresie szkolenia, podczas gdy w rzeczywistości doszło do przypadkowej i niezamierzonej pomyłki przy wypełnianiu kart kursantów; przepisów prawa procesowego, które miało wpływ ma wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokonanie pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i uznanie, że część osób szkolonych nie odbyła wymaganej ilości godzin szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h lub szkolenie odbywało się na odcinkach drogi krótszych niż określono to w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 20 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, oraz że nie wszyscy szkoleni kandydaci na kierowców, odbyli szkolenie praktyczne w okresie od zmierzchu do świtu, podczas gdy w rzeczywistości wszyscy kursanci zostali przeszkoleni w sposób prawidłowy; z ostrożności procesowej strona zarzuciła naruszenie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezawiadomienie jej o zebraniu całości materiału dowodowego oraz o możliwości ustosunkowania się do niego (w szczególności nieuwzględnienie wyjaśnień strony zawartych w piśmie z dnia 7 maja 2012 r.) . Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz.U. nr 79 z 2001r., poz.856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium wskazało, że podjęta przez organ I instancji zaskarżona decyzja nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym, organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym obowiązany jest do jej wydania. Nie każde naruszenie przepisów będzie rodziło dla starosty obowiązek skreślenia instruktora z prowadzonej ewidencji, albowiem konsekwencja taka będzie miała zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy naruszenie przepisów w zakresie szkolenia będzie miało charakter rażący. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy jest ono jaskrawe, i dotyczy przepisów mających istotne znaczenie w danej dziedzinie. Może chodzić o pobieżne omawianie tematów wchodzących w zakres szkolenia, skracanie i to znaczne, godzin przeznaczonych na jazdy itp. Kolegium wskazało, że strona podczas szkolenia kandydatów na kierowców dopuściła się następujących uchybień: - M.G. odbył 3 godziny szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h; - A.G. odbyła 2 godziny szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h, a dodatkowo nie była ona szkolona w ruchu drogowym w okresie od zmierzchu do świtu; M.Ł. nie odbyła właściwego szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h (podczas jednych z dwóch dwugodzinnych zajęć przejechała jedynie 38 km, z wymaganych co najmniej 50). Organ II instancji stwierdził, że powyższe ustalenia w sposób oczywisty pozostają w sprzeczności z przepisami w zakresie szkolenia, które uregulowane zostały w załączniku nr 3 (Program Szkolenia Kandydatów na Kierowców Lub Motorniczych) do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów. Pominięcie w zajęciach praktycznych szkolenia w ruchu drogowym w okresie od zmierzchu do świtu oraz zajęć poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h w wyznaczonym wymiarze stanowi, że uchybienia te należy zaklasyfikować jako rażące. Odnośnie twierdzenia strony co do popełniania błędu polegającego na nieprawidłowym wypełnieniu kart przeprowadzonych zajęć Kolegium wskazało, że zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. przeprowadzenie poszczególnych zajęć teoretycznych i praktycznych jest potwierdzane w karcie przeprowadzonych zajęć, każdorazowo po ich zakończeniu przez osobę prowadzącą zajęcia i osobę szkoloną. Mając na względzie powyższe organ wskazał, że twierdzenie strony, jak i przedłożone oświadczenia osób szkolonych zostały złożone wyłącznie na potrzeby prowadzonego postępowania i w konsekwencji odmówić im należy wiarygodności i mocy dowodowej. Odnosząc się do sformułowanego przez stronę zarzutu, co do naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty te są chybione, bowiem w rozpoznawanej sprawie w trakcie postępowania wyjaśniającego zgromadzono materiał dowodowy, który w sposób jednoznaczny wskazuje, iż skarżący jako instruktor niewątpliwie dopuścił się naruszenia przepisów w zakresie szkolenia. Ustosunkowując się do zarzutu odwołującego się co do uchybienia zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu Kolegium wskazało, że Prezydent Miasta Ł. pismem z dnia 23 kwietnia 2012r. zawiadomił stronę zarówno o wszczęciu postępowania i o przysługujących jej uprawnieniach, jak również wezwał K.R. do złożenia wyjaśnień, z czego strona skorzystała składając pismo z dnia 4 maja 2012r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Strony - w tym dot. wyników "zdawalności" ośrodku szkolenia kierowców, w którym zatrudniony jest K.R. organ wskazał, że pozostają one bez wpływu na wynik podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że ze względu na wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadę praworządności, zgodnie z którą, organy administracji publicznej są zobowiązane do przestrzegania wszystkich obowiązujących przepisów prawa, ani organ I instancji ani organ wyższego stopnia nie może działać wbrew obowiązującym i jednoznacznie brzmiącym przepisom prawa. Dla potrzeb prowadzonego postępowania, istotnym jest, że K.R. jako instruktor nauki jazdy dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, co w konsekwencji stanowi o podjętym w sprawie rozstrzygnięciu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...] r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: przepisów prawa materialnego, tj. art. 107 ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa w zakresie szkolenia, podczas gdy w rzeczywistości doszło do przypadkowej i niezamierzonej pomyłki przy wypełnianiu kart kursantów; przepisów prawa procesowego tj.: art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokonanie pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i uznanie, że część osób szkolonych nie odbyła wymaganej ilości godzin szkolenia poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h lub szkolenie odbywało się na odcinkach drogi krótszych niż określono to w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, oraz że nie wszyscy szkoleni kandydaci na kierowców odbyli szkolenie praktyczne w okresie od zmierzchu do świtu, podczas gdy w rzeczywistości wszyscy kursanci zostali przeszkoleni w sposób prawidłowy; Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej tj.: art. 32 pkt 1 poprzez dokonanie zupełnie odmiennej interpretacji przepisów art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy prawo o ruchu drogowym w stosunku do sześciu instruktorów nauki jazdy, którzy popełnili te same błędy, a w konsekwencji stosowanie jedynie wobec skarżącego sankcji w postaci skreślenia z listy instruktorów nauki jazdy, co jest równoznaczne z naruszeniem konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz.U. z 2005 r. nr 217, poz. 1834 ze zm.). Zgodnie z art. 105 ust. 1 powołanej ustawy szkolenie osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym jest prowadzone przez instruktora. Natomiast w ust. 2 art. 105 ustawodawca określił wymogi, jakie musi spełniać osoba będąca instruktorem. Stosownie do treści art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta skreśla instruktora z ewidencji, jeżeli instruktor dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że wiele musi zaistnieć przypadków naruszenia przepisów, aby wystąpiła konieczność zastosowania sankcji w postaci skreślenia instruktora z ewidencji. Nawet bowiem jednokrotne działanie stanowiące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia, o ile miało charakter naruszenia rażącego, stanowi przesłankę, o której mowa w art. 107 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy. Jest to niewątpliwie uregulowanie surowe, ale wynikające jednoznacznie z obowiązującego prawa. Z rażącym naruszeniem przepisów mamy zaś do czynienia wówczas, gdy jest ono jaskrawe i dotyczy przepisów mających istotne znaczenie w danej dziedzinie. Uznaje się w doktrynie, iż w odniesieniu do obowiązków instruktora szkolenia kierowców może chodzić np. o pobieżne omawianie tematów, nierealizowanie programu szkolenia, skracanie godzin przeznaczonych na jazdę itp. (por. Ryszard A. Stefański: Komentarz do art. 107 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym [w:] Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Lex 2008). Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. i załącznika nr 3 do tego rozporządzenia określają limity czasowe i ilościowe dla prowadzonego szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do prowadzenia pojazdów w zakresie ogólnym jak i dla poszczególnych kategorii prawa jazdy odnośnie łącznego czasu pracy instruktora w czasie doby, ilości godzin zajęć praktycznych, jakie instruktor zobowiązany jest przeprowadzić w określonych warunkach (np.: od zmierzchu do świtu, poza obszarem zabudowanym) dla danej kategorii oraz ilości osób z którymi instruktor może prowadzić w danym czasie zajęcia praktyczne. Zgodnie z § 3 ust. 4 pkt 2 lit. c załącznika do powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. zajęcia praktyczne obejmują zajęcia prowadzone na placu manewrowym i w ruchu drogowym, przy czym muszą uwzględniać jazdę poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70 km/h o łącznym czasie nie krótszym niż 4 godziny przy kategorii B., C1, C, T, B+E, C1+E lub D1+E. Zajęcia praktyczne powinny uwzględniać co najmniej 2 godziny jazdy w ruchu drogowym w okresie od zmierzchu do świtu dla wszystkich kategorii praw jazdy - nie dotyczy osób w stosunku do których lekarz wprowadził ograniczenie możliwości prowadzenia pojazdu w okresie od zmierzchu do świtu (§ 3 ust. 4 pkt 4 ww. załącznika). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie istniały dostatecznie uzasadnione podstawy do przyjęcia przez organ, z uwagi na brak potwierdzenia w kartach przeprowadzanych zajęć, że skarżący w stosunku do wskazanych w zaskarżonej decyzji osób szkolonych, nie prowadził szkolenia praktycznego w ruchu drogowym w okresie od zmierzchu do świtu, oraz że prowadził szkolenie praktyczne poza obszarem zabudowanym w ilości godzin mniejszej niż przewidziana wymogami szkolenia. Przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów zobowiązuje osobę prowadzącą zajęcia i osobę podlegającą szkoleniu do potwierdzenia w karcie przeprowadzonych zajęć, każdorazowo po ich zakończeniu, faktu przeprowadzenia poszczególnych zajęć teoretycznych i praktycznych. Z analizy zapisów znajdujących się w aktach administracyjnych kart przeprowadzonych zajęć wynika, że kartach osób szkolonych wymienionych w decyzjach organów brak było potwierdzenia przeprowadzenia określonych zajęć praktycznych w zakresie jazdy w ruchu drogowym od zmierzchu do świtu oraz jazdy poza obszarem zabudowanym w ilości godzin określonej załącznikiem nr 3 do ww. rozporządzenia. W ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącego oświadczenia kursantów nie mogły stanowić podstawy do uznania, że zajęcia praktyczne w stosunku do tych osób zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zastosowanie instytucji skreślenia instruktora nauki jazdy, na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wymaga ustalenia zaistnienia dwóch przesłanek jego zastosowania, tj. naruszenia przepisów w zakresie szkolenia i to w stopniu rażącym. Ustawodawca określił, w jakich formach może być prowadzone szkolenie. Zatem niespełnienie przez skarżącego warunków normy powszechnie obowiązującej, mimo że był instruktorem i te warunki były mu znane, odczytywać należy jako poważne uchybienie z uwagi na daleko idące skutki dla osoby szkolonej. Podkreślenia wymaga to, iż w razie ustalenia, że instruktor dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia organ jest nie tylko uprawniony, lecz także zobligowany do skreślenia instruktora z ewidencji. Decyzja ta nie ma bowiem charakteru uznaniowego, ale imperatywny, na co zasadnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "starosta skreśla" nie pozostawia organowi tzw. "luzu decyzyjnego", czyli żadnej swobody ani wyboru w przedmiocie sposobu postępowania, ale obliguje organ do skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Wystarczy zatem samo ustalenie faktu naruszenia przepisów w zakresie szkolenia i uznania go za rażące z uwagi na okoliczności zaistniałe w sprawie, żeby skreślić osobę z ewidencji instruktorów. Dodać należy, że wymagania, określone w art. 105 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, związane są niewątpliwie z doniosłą rolą spełnianą przez instruktora w procesie przygotowywania osób do kierowania pojazdami spalinowymi. Mają one na celu zagwarantować należyte wypełnianie przez instruktora obowiązków w zakresie nauczania, a w konsekwencji mają zapewnić wysoki poziom szkolenia. Tym bardziej, sam instruktor powinien być osobą, która pozwalałaby na danie rękojmi należytego wykonywania nałożonych na niego zadań, w tym również ma stanowić wzorzec prawidłowego zachowania, w szczególności zaś przestrzegania przepisów ruchu drogowego, których przecież instruktor sam naucza i wymaga (patrz: Ryszard A. Stefański Komentarz do art. 105 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, Opublikowano Lex 2008; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 czerwca 2001 r. sygn. akt IV Gl 116/11). Wskazać należy, że istotą przewidzianego prawem szkolenia jest przeprowadzenie wobec każdego z kursantów takiego wymiaru teoretycznych i praktycznych zajęć, jakie zostały uznane za minimum zezwalające na dopuszczenie kandydata do egzaminu. Dopuszczenie zaś przez instruktora do egzaminu kursanta, który nie zrealizował wymaganego minimum programowego stanowi naruszenie przez instruktora fundamentalnych w zakresie prowadzenia szkolenia zasad i ma charakter rażący. Niewątpliwym jest, że skarżący dopuścił się naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, albowiem zostało to w sposób jednoznaczny udowodnione w trakcie postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, stwierdzone naruszenie nie jest tylko zwykłym naruszeniem. Podzielić więc należy pogląd organów, że naruszenie to miało charakter rażący, a tym samym obligowało starostę do dokonania skreślenia. Rolą instruktora nauki jazdy, jest skuteczne prowadzenie zajęć dydaktycznych, a w przypadku stwierdzenia podczas egzaminu wewnętrznego braku wiedzy i umiejętności kursanta niewydanie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i niedopuszczenie go do egzaminu państwowego. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 77 k.p.a., gdyż w sprawie dokładnie wyjaśniono stan faktyczny i prawny będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Prowadzone w tym zakresie postępowanie nie miało charakteru dowolnego i nie naruszało obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na jego wynik. Za chybiony uznać też należy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 32 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niezastosowanie sankcji jaką nałożono na skarżącego w stosunku do innych instruktorów. Wskazać należy, że Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonej decyzji wydanej w granicach danej sprawy (patrz: art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości dotyczące przeprowadzania szkolenia przez innych instruktorów nie są objęte granicami niniejszej sprawy, a więc nie mogły być objęte powyższymi rozważaniami Sądu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi [...] wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 1997 r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36). W podobny sposób ujęto tę kwestię w uchwale NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104, w której stwierdzono, że: "W postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi (art. 51 ustawy o NSA), jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot" (patrz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 3 wydanie, Lex a Woters Kluwer business, s. 372-373). Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. bg