III SA/Łd 813/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadne zażalenia na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 17 maja 2012 r. spółka A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. złożyła, na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego i niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. W uzasadnieniu wskazała, że pismem z dnia 30 listopada 2010 r. wystąpiła do Starosty Z. z wnioskiem o zasądzenie na jej rzecz opłat należnych z tytułu wykonywanych zadań z zakresu administracji publicznej polegających na usuwaniu z drogi publicznej na zlecenie Policji i przechowywaniu na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę w trybie i na zasadach określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Do dnia dzisiejszego nie zostało w tym zakresie wszczęte postępowanie administracyjne, ani wydane rozstrzygnięcie, nie została również wydana decyzja zasądzająca należne jej świadczenia, nie zostały również wypłacone świadczenia należne jej na podstawie umowy ze Starostą. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało ww. zażalenie na bezczynność organu za nieuzasadnione. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 37 § 1 w zw. z art. 1 k.p.a. W postanowieniu organ zawarł również pouczenie, że jest ono ostateczne w administracyjnym toku instancji. W skardze do sądu na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. spółka A podniosła zarzut naruszenia art. 35 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a., poprzez odwołanie się przez organ do argumentacji nieadekwatnej do realiów sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz art. 28 k.p.a. poprzez bezzasadną próbę pozbawienia strony przymiotu strony w sprawie. W konsekwencji strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie bezczynności organów administracji publicznej w niniejszej sprawie oraz zobligowanie Starosty Z. do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w terminie 21 dni od doręczenia prawomocnego odpisu wyroku oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje, gdy chodzi o postępowanie administracyjne, §postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyraźnie zatem, w ramach przywołanego przepisu ustawodawca zakreślił, w odniesieniu do postanowień, ramy ich zaskarżalności do sądu administracyjnego, wyznaczając tym samym zakres kognicji Sądu. Dlatego też, w pierwszej kolejności niezbędne staje się w niniejszej sprawie zajęcie stanowiska w przedmiocie dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego postanowienia – wydanego w trybie art. 37 § w zw. z art. 1 k.p.a. Niewątpliwie, postanowienie takie nie ma charakteru rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, czy też rozstrzygającego sprawę co do istoty. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto, wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego, stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 p.p.s.a.). Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast, zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Zakwestionowane w niniejszej sprawie postanowienie, nie jest więc postanowieniem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, z 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB, a także wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00, z 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 oraz z 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 137/06). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. A. B.