III SA/Łd 814/23

Dnia 16 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 roku sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 3 października 2023 roku nr SKO.4121.107.2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adw. D. F. prowadzącego Adwokacką Spółkę Partnerską [...] przy ul. [...] w Ł. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych zawierającą podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z 3 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 7 sierpnia 2023 r. o cofnięciu I.K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikającego z prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E. 6 października 2022 r. do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami wpłynął wniosek Wydziału Wykroczeń i Przestępstw w Ruchu Drogowym Komendy Miejskiej Policji w Łodzi z 4 października 2022 r. o skierowanie I.K. na badanie lekarskie mające na celu ustalenie istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w związku z utratą przez niego przytomności, a co za tym idzie - panowania nad pojazdem podczas kierowania. Zawiadomieniem z 6 października 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do skierowania jej na badania lekarskie. 29 listopada 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi wydał decyzję o skierowaniu I.K. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W decyzji tej organ pouczył, iż strona jest obowiązana do dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. 22 marca 2023 r. do Prezydenta Miasta Łodzi wpłynęły dwa orzeczenia lekarskie z 6 marca 2023 r., wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi, o nr [...] i [...], z treści których kolejno wynikało, że w wyniku przeprowadzonych badań lekarskich u I.K. stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T oraz stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Pismem z 24 marca 2023 r. wezwano stronę do doręczenia orzeczenia lekarskiego w ramach kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Zawiadomieniem z 16 maja 2023 r., wobec nieprzedstawienia w wymaganym terminie ww. orzeczenia, poinformowano stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E. W odpowiedzi na zawiadomienie I.K. wyjaśnił, że zwrócił się do Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie o ponowne przeprowadzenie badania, którego termin został wyznaczony na 19 czerwca 2023 r., z uwagi na co nie mógł w wyznaczonym terminie przesłać wymaganego orzeczenia lekarskiego. 11 lipca 2023 r. do Urzędu Miasta Wydziału Komunikacji wpłynęło orzeczenie lekarskie nr 147/2023 z 5 lipca 2023 r. wydane przez lekarza Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie, z treści którego wynika, że po przeprowadzeniu badań lekarskich stwierdzono u I.K. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E. Decyzją z 11 lipca 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania prawa jazdy strony z uwagi na nieprzedstawienie orzeczenia lekarskiego. Zawiadomieniem z 11 lipca 2023 r. poinformowano stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i możliwości złożenia wyjaśnień co do przedmiotu wszczętego postępowania w terminie 7 dni. 11 lipca 2023 r. do organu wpłynęły pisemne wyjaśnienia w sprawie prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawień do kierowania pojazdami kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E wraz z załącznikami. Ponadto strona zwróciła się z prośbą o zmianę uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 29 listopada 2022 r. o skierowaniu na badania lekarskie, ponieważ przyczyną przedmiotowego zdarzenia była kolizja a nie utrata przytomności. Postanowieniem z 7 sierpnia 2023 r. organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu kolejnego badania strony, wyznaczonego na 5 stycznia 2024 r. Decyzją z 7 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi cofnął I.K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikające z prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., że decyzja o cofnięciu uprawnień nie należy do decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej stosując przepisy ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm. – dalej "u.k.p.") zobowiązany jest do jej wydania. W przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem organ ma bowiem nie tylko prawo, lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści. Ponadto organ wskazał, że nie posiada instrumentów prawnych pozwalających na zmianę treści uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 29 listopada 2022 r., bowiem treść tego uzasadnienia zawiera informacje wskazane we wniosku Komendy Miejskiej Policji w Łodzi z 4 października 2022 r. 5 września 2023 r. I.K. złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 7 sierpnia 2023 r., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej wart. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż orzeczenie lekarskie oparte zostało na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, a nadto wnioski wyprowadzone przez lekarza nie korespondują z wynikami badań, które wskazują jednoznacznie, że nie ma przeciwskazań do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Przywołaną na wstępie decyzją z 3 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 7 sierpnia 2023 r. o cofnięciu I.K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikającego z prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E. Organ II instancji wskazał m.in., że orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej wprowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Organy administracyjne są związane takimi orzeczeniami i brak jest jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią orzeczenia. Bez tych orzeczeń lub sprzecznie z nimi organ nie może dokonywać samodzielnych ocen co do tego, czy kierowca - ze względu na stan zdrowia - jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego. Treść orzeczenia lekarskiego nr 147/2023 z 5 lipca 2023 r., wydanego przez lekarza uprawnionego do badań kierowców Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie, nie pozostawia wątpliwości, iż zostało ono wydane przez lekarza uprawnionego do badań kierowców. Z orzeczenia tego wynika również jednoznacznie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez I.K. pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E. Cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi było zatem w przedmiotowej sprawie obligatoryjne. 21 listopada 2023 r. I.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 3 października 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 7 sierpnia 2023 r. o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikającego z prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E, zarzucając jej następujące naruszenia: 1. nieodniesienie się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu a wskazujących, iż wydanie decyzji nie było poprzedzone rzetelną weryfikacją stanu zdrowia strony, nie była także zweryfikowana okoliczność rzekomej utraty przytomności przez stronę; 2. niewyjaśnienie przez organ podstaw faktycznych ustalenia, że stan zdrowia strony uzasadnia wstrzymanie jej uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikających z prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E i wydanie decyzji w tym zakresie w oparciu o orzeczenie lekarskie wydane bez uprzedniego kompleksowego przebadania strony; 3. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. - dalej "k.p.a.") w związku z art. 7 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie, że w trakcie prowadzenia przez stronę pojazdu doszło do chwilowej utraty przytomności, co skutkowało podjęciem działań zmierzających do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikających z prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E i wydanie na tej podstawie wadliwego orzeczenia; 4. naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż orzeczenie lekarskie oparte zostało na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, a nadto wnioski wyprowadzone przez lekarza nie korespondują z wynikami badań, które wskazują jednoznacznie, że nie ma przeciwskazań do cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikających z prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że postępowanie w sprawie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi zostało wszczęte wskutek wystąpienia kolizji z jego udziałem, jednak do zdarzenia tego nie doszło wskutek utraty przez niego przytomności. Była to zwykła kolizja wynikająca z niedopatrzenia, nie zaś zdarzenie mogące doprowadzić do katastrofy w ruchu lądowym z uwagi na chwilową utratę przytomności przez kierowcę. Skarżący podniósł ponadto, że posiada orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologiczne, z których jednoznacznie wynika, że nie stwierdzono wobec niego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, a już w tamtym czasie pozostawał on pod opieką poradni kardiologicznej z uwagi na migotanie przedsionków. Od tego czasu jego stan zdrowia nie uległ pogorszeniu, nie przechodził żadnych chorób i poza wizytami kontrolnymi nie podejmował żadnego specjalistycznego leczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W replice z 19 lutego 2024 r. pełnomocnika skarżącego na powyższą odpowiedź organu wskazano, że skarżący podtrzymuje stanowisko zawarte w skardze. Nadto podniesiono dodatkowe zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ administracyjny wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, w szczególności poprzez niedokonanie weryfikacji czy T.W., który wydał orzeczenie lekarskie nr [...] z 6 marca 2023 r. oraz M.P., który wydał orzeczenie lekarskie nr 147/2023 z 5 lipca 2023 r. spełniają wymagania, o których stanowi art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, tj. czy ww. orzeczenia lekarskie zostały sporządzone przez uprawnione do tego podmioty; b) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu przez organy administracji możliwości czynnego udziału w toku postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność kontrolowanych w sprawie decyzji, sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm., dalej: ustawa). Zgodnie z jego treścią starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kategorii decyzji o charakterze związanym, czyli takich, których wydanie nakazuje przepis prawa. W takiej sytuacji organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić, gdy spełniona zostanie faktyczna przesłanka do wydania takiej decyzji. W odniesieniu do rozpoznawanej sprawy przesłankę tę stanowiło stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami stosownym orzeczeniem lekarskim uprawnionej jednostki. Nadmienić więc trzeba, że w przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienia ww. przeciwskazań organ administracji ma nie tylko prawo, lecz bezwzględny nakaz wydania decyzji o treści określonej powołanym wyżej przepisem (por. m.in. wyrok NSA z 23 lipca 2020 r. I OSK 3137/19; wyrok NSA z 10 września 2021 r. II GSK 412/21; wyrok NSA z 6 lipca 2020 r. I OSK 3042/19; wyrok NSA z 21 stycznia 2020 r. I OSK 1883/18 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić dalej należy, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia uprawnienia na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy organy administracji publicznej nie dokonują samodzielnej oceny zdrowia kierującego pojazdem i nie przeprowadzają dodatkowych dowodów na tę okoliczność, w szczególności nie analizują wyników badań lekarskich dołączonych np. do odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej oraz nie zlecają sporządzenia opinii przez biegłych, lecz opierają swoje decyzje na ostatecznych orzeczeniach lekarskich wydanych przez uprawnione podmioty. Oczywiście nie zwalnia to tych organów z obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), jednakowoż wynikające z tego działania nie mogą zmierzać do merytorycznego podważania treści ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnioną i wyspecjalizowaną jednostkę, zwłaszcza z tej przyczyny, że adresat takiego orzeczenia jest z sobie właściwych powodów z niego niezadowolony. Ustawodawca świadomie wszak tak ukształtował postępowanie wyjaśniające w przedmiotowego rodzaju sprawach, aby o względach natury medycznej wypowiadały się podmioty dysponujące odpowiednią wiedzą medyczną i doświadczeniem pozwalającym ocenić, czy stan zdrowia danej osoby umożliwia kierowanie przez nią pojazdami, czy też nie. Organ administracji z natury rzeczy takimi przymiotami nie dysponuje, a więc nie jest właściwy do formułowania stanowiska w tym zakresie, dlatego powinien przyjąć i działać na podstawie ostatecznego orzeczenia podmiotu uprawnionego. Dodać jednocześnie trzeba, że orzeczenie uprawnionej jednostki nie jest wydawane w toku postępowania administracyjnego, lecz ma charakter diagnostyczno-orzeczniczy, którego kształt – w dacie wydawania spornych decyzji – regulowało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U z 2022 r. poz. 2503, dalej: rozporządzenie). Procedura określona tym aktem dotyczy czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposobu ich przeprowadzania, w tym rozpoznawania odwołań (przeprowadzania ponownego badania lekarskiego - § 11). Jest to zatem procedura odrębna od administracyjnej, dlatego brak jest podstaw do dokonywania kontroli jej przebiegu przez organy administracji publicznej. Tym samym realizacja wymogów wynikających z art. 7 k.p.a. nie sprowadza się do podejmowania przez organy administracji prób merytorycznej polemiki z orzeczeniem podmiotu medycznego, a co najwyżej do zbadania, czy orzeczenie takie spełnia formalne wymogi, aby mogło stanowić podstawę do wydania decyzji przez organ, w szczególności więc chodzi o to, czy zostało ono wydane przez podmiot uprawniony i czy ma przymiot orzeczenia ostatecznego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w stosunku do skarżącego Wojewódzki Ośrodek Medycy Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w Łodzi wydał orzeczenia lekarskie z 6 marca 2023 r., z których wynikało, że w wyniku przeprowadzonych badań lekarskich u I.K. stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T oraz stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Z orzeczeniem o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, skarżący się nie zgodził. Na skutek ponownego badania lekarskiego Wojkowy Instytut Medycy Lotniczej w Warszawie wydał orzeczenie lekarskie z 5 lipca 2023 r. również stwierdzające istnienie przeciwskazań do kierowania przez skarżącego pojazdami w wyżej wskazanym zakresie. Orzeczenie to ma walor ostateczny, zgodnie z art. 79 ust. 7 ustawy. Odnotować należy, że skarżący w swojej skardze powołuje się na orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologiczne z 4 marca 2022 r. (w skardze błędnie wskazano rok wydania ww. orzeczeń jako 2023 – przyp. sądu), stwierdzające brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami przez skarżącego. Zauważyć jednak należy, że orzeczenia te zostały wydane przed wszczęciem przedmiotowego postępowania, a także przed zdarzeniem (20 maja 2022 r.), na skutek którego skarżący został skierowany na badania lekarskiego celem ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, dlatego orzeczenia z 4 marca 2022 r. nie są prawnie relewantne z punktu widzenia oceny legalności kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji. W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z argumentacją skargi, że organy dopuściły się jakichkolwiek naruszeń prawa procesowego. Stan faktyczny sprawy został ustalony we właściwy sposób i w niezbędnym, a co ważne, zgodnym z prawem zakresie. Wskazać trzeba, że sposób postępowania przez orzekające organy administracji jest wprost determinowany zarówno przepisami ustawy o kierujących pojazdami, jak i powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Zdrowia wydanego na podstawie art. 81 ww. ustawy. W ocenie sądu organy administracji, nie mogły więc, wbrew oczekiwaniom skarżącego, przeprowadzać innych dowodów, prócz tych znajdujących się w aktach administracyjnych, w szczególności w zakresie stanu faktycznego związanego z okolicznościami kolizji drogowej, w której uczestniczył skarżący oraz jego ówczesnego stanu zdrowia. W takim przypadku organy związanie były bowiem ostatecznym orzeczeniem lekarskim uprawnionej jednostki, co wyłącza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia uprawnień weryfikacji treści takiego orzeczenia. Z tych względów za niezasadne należało uznać wszystkie zarzuty skargi, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania kwestionowanych decyzji. Jego ocena została przeprowadzona w sposób swobodny a nie dowolny, pozwalając na prawidłowe zrealizowanie procesu subsumpcji, a uzasadnienia kontrolowanych rozstrzygnięć w wystarczający i jasny sposób prezentują motywy, którymi kierowały się organy przy ich podejmowaniu. Odnosząc się nadto do zarzutów sformułowanych przez pełnomocnika skarżącego w replice do odpowiedzi na skargę z 19 lutego 2024 r. sąd uznał, iż są one również niezasadne. W pierwszej kolejności nie można było podzielić zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie przez organy weryfikacji, czy osoby wydające orzeczenia lekarskie w sprawie skarżącego spełniały wymagania, o których stanowi art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. W tym zakresie wskazać należy, że przedmiotowe orzeczenia zostały wydane w zakresie właściwości jednostek uprawnionych do przeprowadzania stosownych badań lekarskich oraz ponownych badań lekarskich, o których mowa w § 10 ust. 1 oraz § 11 rozporządzenia. Przyjąć zatem należy, że to w gestii tych jednostek jest czuwanie nad tym, aby zatrudniony przez nie personel medyczny posiadał niezbędne uprawnienia ustawowe pozwalające na wydawanie orzeczeń lekarskich w zakresie istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Zauważyć ponadto trzeba, że wydane w sprawie orzeczenia mają walor dokumentu urzędowego. Zgodnie zaś z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Obalenie takiego dowodu jest zatem możliwe przy pomocy innego dowodu, przy czym należy zakładać, że muszą istnieć przesłanki do kwestionowania mocy dowodowej określnego dokumentu urzędowego – w tym przypadku orzeczenia lekarskiego. Z akt postępowania nie wynika, aby w sygnalizowanym repliką pełnomocnika strony zakresie istniały jakiekolwiek wątpliwości. W piśmie tym też zresztą takich wątpliwości nie sformułowano, wobec czego należy powyższy zarzut uznać za chybiony. Bezpodstawny jest również zawarty w replice zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Na tej podstawie pełnomocnik skarżącego sformułował tezę, że gdyby temu obowiązkowi ww. organ zadośćuczynił, doszłoby do wydania decyzji korzystnej dla skarżącego. Zdaniem sądu, w świetle wcześniejszych rozważań dotyczących zakresu prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, powyższa teza nie znajduje jednak żadnego uzasadnienia. Ponadto pełnomocnik skarżącego nie wskazał, jakich czynności czy dowodów jego mocodawca nie mógł wykonać/przedstawić, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko wówczas ewentualne twierdzenia o możliwości uzyskania korzystnego rozstrzygnięcia można by uznać za usprawiedliwione. Wobec braku takiego wskazania zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jest natomiast gołosłowny i nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd skargę w niniejszej sprawie oddalił. O wysokości wynagrodzenia przyznanego ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 r. poz. 2631 ze zm.). Jednak z uwagi na wyroki Trybunału Konstytucyjnego w sprawach o sygn. akt SK 66/19, SK 78/21, SK 53/22, SK 85/22 oraz SK 83/19 i orzeczoną nimi niekonstytucyjność stawek opłat określonych w rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu i w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2437 ze zm.) oraz wskazywaną przez Trybunał konieczność zasądzania na rzecz pełnomocników z urzędu opłat nie niższych niż przewidziane w rozporządzeniach regulujących stawki dla adwokatów i radców prawnych z wyboru, a więc przy uwzględnieniu rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz w sprawie opłat za czynności radców prawnych, sąd, mając na względzie dyspozycję art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie obejmujące opłatę w wysokości określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w kwocie 480 zł. Minister Sprawiedliwości nie dostosował bowiem dotychczas rozporządzeń o wynagrodzeniach pełnomocników z urzędu do wyroków Trybunału Konstytucyjnego. d.cz.