III SA/Łd 837/19

Dnia 13 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...],Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...],po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...],od decyzji Naczelnika [...], Urzędu Celno-Skarbowego w [...], z dnia [...],, nr [...], przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej O.p., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 27 marca 2018 r. [...],S.A. z siedzibą w [...],, działając jako przedstawiciel bezpośredni [...],Sp. z o.o. z siedzibą w [...], dokonała zgłoszenia celnego uzupełniającego w imporcie zarejestrowanego pod nr [...],obejmującego towary wpisane do rejestru zgodnie z powiadomieniem [...],z dnia 26 marca 2018 r. W zgłoszeniu celnym w polu 44 podano kod 4PL05 i tym samym zadeklarowano zapłatę podatku od towarów i usług w imporcie w formie uproszczonej poprzez rozliczenie podatku w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...],decyzją z dnia 31 października 2018 r. zmienił dane ww. zgłoszeniu celnym, ponieważ spółka [...],nie spełniła warunków uprawniających do rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych ww. zgłoszeniem, określonych w art. 33a ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.), dalej ustawa o VAT, tj. nie przedstawiła dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], decyzją z dnia 6 lutego 2019 r. uchylił w całości decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi [...], Urzędu Celno-Skarbowego w [...],wskazując, że zarówno postępowanie, jak i rozstrzygnięcie sprawy powinno uwzględniać wszystkie zainteresowane osoby (tj. importera oraz jego przedstawiciela). Pismem z dnia 23 kwietnia 2019 r. Naczelnik [...],Urzędu Celno-Skarbowego w [...],powiadomił [...],Sp. z o.o. oraz [...],S.A., że z powodu nieprzedstawienia dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, podejmuje czynności zmierzające do wydania decyzji i zmiany danych w zgłoszeniu celnym z dnia 27 marca 2018 r. w zakresie zmiany metody płatności podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...],Naczelnik [...], Urzędu Celno-Skarbowego w[...],zmienił dane zawarte ww. zgłoszeniu celnym w zakresie metody płatności podatku z L (wpisuje się, gdy podatek od towarów i usług z tytułu importu zgodnie z art. 33a ustawy o VAT rozliczany jest w deklaracji podatkowej i jeżeli nie towarzyszy temu złożenie zabezpieczenia) na H (wpisuje się dla płatności dokonywanej przelewem bankowym), ponieważ nie zostały spełnione warunki uprawniające do rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów określone w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT. Od powyższej decyzji [...],Sp. z o.o. w [...],złożyła odwołanie, w którym wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie zarzuciła naruszenie: 1. art. 122 O.p. poprzez jego niezastosowanie i nie uzyskanie wiedzy o już złożonych dokumentach z innych komórek organizacyjnych - wchodzących w strukturę KAS, w sytuacji, gdy w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; 2.art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuzyskanie wiedzy o już złożonych dokumentach z innych komórek organizacyjnych - wchodzących w strukturę KAS, w sytuacji, gdy organ administracji działając z urzędu powinien wyjaśnić sprawę; 3. art. 7b k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnianie sobie nawzajem przez organy złożonych już dokumentów przez podatnika, w sytuacji, gdy w toku postępowania organy administracji publicznej powinny współdziałać ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy; 4. art. 220 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i żądanie od podatnika złożenia deklaracji VAT-7 wraz z potwierdzeniem złożenia pomimo, że deklaracja została wcześniej przekazana do urzędu skarbowego, tj. w dniu 24 kwietnia 2018 r., w sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli znane są one organowi z urzędu lub możliwe do ustalenia przez organ na podstawie posiadanych ewidencji, rejestrów lub innych danych. Zakres zastosowania tego przepisu uległ stopniowemu poszerzeniu i obecnie dotyczy on różnego rodzaju dokumentów, w tym potwierdzających uiszczenie opłat i kosztów postępowania; 5. art. 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców, poprzez jego niezastosowanie i żądanie od podatnika złożenia deklaracji VAT-7 wraz z potwierdzeniem złożenia pomimo, że deklaracja została wcześniej przekazana, tj. w dniu 24 kwietnia 2018 r., co w konsekwencji spowodowało brak zaufania do instytucji publicznych, niewspółmierność obciążenia finansowego wynikającego z decyzji oraz odsetek w stosunku do podjętych działań, w sytuacji, gdy organ powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...],Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...],utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33a ustawy o VAT, w przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju uproszczeniem, o którym mowa w art. 166 oraz art. 182 unijnego kodeksu celnego, którego realizacja jest uzależniona od wcześniejszego wydania pozwolenia i w którym okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem: 1) przedstawienia przez podatnika naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, przed którym podatnik dokonuje formalności związanych z importem towarów, wydanych nie wcześniej niż 6 miesięcy przed dokonaniem importu: a) zaświadczeń o braku zaległości we wpłatach należnych składek na ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczających odrębnie z każdego tytułu, w tym odrębnie w każdym podatku, odpowiednio 3% kwoty należnych składek i należnych zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie składek lub podatku ustala się w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość, b) potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego. Wymóg przedstawienia przez podatnika dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się za spełniony również w przypadku złożenia przez podatnika oświadczeń o tej samej treści (art. 33a ust. 2a ustawy o VAT). Oświadczenia, o których mowa w ust. 2a, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 33a ust. 2b ustawy o VAT). Warunku przedstawienia dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie stosuje się, jeżeli naczelnik urzędu celno-skarbowego posiada złożone przez podatnika aktualne dokumenty (art. 33a ust. 3 ustawy o VAT). Stosownie do treści art. 33a ust. 4 ustawy, podatnik jest obowiązany do pisemnego zawiadomienia naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz naczelnika urzędu skarbowego o: 1) zamiarze rozliczania podatku na zasadach określonych w ust. 1 - przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego będzie stosował takie rozliczenie; 2) rezygnacji z rozliczania podatku na zasadach określonych w ust. 1 - przed początkiem okresu rozliczeniowego, w którym rezygnuje z takiego rozliczenia. W przypadku gdy objęcie towarów uproszczeniem, o którym mowa w art. 166 oraz art. 182 unijnego kodeksu celnego, jest dokonywane przez przedstawiciela pośredniego w rozumieniu przepisów celnych, uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje podatnikowi, na rzecz którego jest składane zgłoszenie celne. Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio (art. 33a ust. 5 ustawy o VAT). Zgodnie natomiast z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany do przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. W przypadku gdy podatnik, w terminie, o którym mowa w ust. 6, nie przedstawił dokumentów, o których mowa w tym przepisie, traci prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w ust. 1, w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego kwoty podatku wraz z odsetkami (art. 33a ust. 7 ustawy o VAT). W przypadku gdy objęcie towarów uproszczeniem, o którym mowa w art. 166 oraz art. 182 unijnego kodeksu celnego, jest dokonywane przez przedstawiciela bezpośredniego w rozumieniu przepisów celnych, który działa na rzecz podatnika nieposiadającego pozwolenia na stosowanie uproszczenia, którym zostały objęte towary, lub dokonywane jest przez przedstawiciela pośredniego, o którym mowa w ust. 5, przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, z tym że obowiązek zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz na działającym na jego rzecz przedstawicielu (art. 33a ust. 8 ustawy o VAT). Z chwilą powstania długu celnego powstaje obowiązek podatkowy w imporcie towarów (art. 19a ust. 9 ustawy o VAT). Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowościowi prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną ( art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Skorzystanie z uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku, o której mowa w art. 33a ust. 1 ustawy o VAT uzależnione jest od spełnienia łącznie warunków określonych w art. 33a ust. 2-6 tej ustawy. Jednym z tych warunków (ust. 6), jest przedstawienie naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej. Powinno to nastąpić w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Jeśli podatnik nie przedstawi w wymaganym terminie dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku od importu towarów w deklaracji podatkowej, wówczas traci prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w ust. 1, w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego kwoty podatku wraz z odsetkami (art. 33a ust. 7 ustawy o VAT). W przypadku gdy objęcie towarów uproszczeniem, o którym mowa w art. 166 oraz art. 182 unijnego kodeksu celnego, jest dokonywane przez przedstawiciela bezpośredniego w rozumieniu przepisów celnych, który działa na rzecz podatnika nieposiadającego pozwolenia na stosowanie uproszczenia, którym zostały objęte towary, lub dokonywane jest przez przedstawiciela pośredniego, o którym mowa w ust. 5, przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, z tym że obowiązek zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz na działającym na jego rzecz przedstawicielu (art. 33a ust. 8 ustawy o VAT). W przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy w przypadku towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...], (zgłoszenie uzupełniające) powstał w chwili powstania długu celnego, tj. w dniu 26 marca 2018 r. z chwilą wpisu do rejestru zgodnie z powiadomieniem [...],a spółka korzystająca z uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku była zobowiązana do przedstawienia Naczelnikowi [...],Urzędu Celno-Skarbowego w [...], dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej, w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu, a zatem najpóźniej do dnia 31 lipca 2018 r. Wymagane zgodnie z ustawą dokumenty nie zostały przedstawione Naczelnikowi [...], Urzędu Celno-Skarbowego w [...], Nie wykonanie przez spółkę obowiązku przedstawienia Naczelnikowi [...], Urzędu Celno-Skarbowego w [...],dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu ww. importu towarów w deklaracji podatkowej (VAT-7), w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy spowodowało, że spółka utraciła prawo do rozliczenia podatku w deklaracji podatkowej, tj. w oparciu o art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, a zapłata podatku winna nastąpić w myśl art. 33 ust. 4 ustawy o VAT, w terminie 10 dni licząc od dnia powiadomienia podatnika o wysokości należności podatkowych. W myśl art. 33a ust. 8 ustawy o VAT, spółka [...],oraz jej przedstawiciel [...],SA są solidarnie zobowiązani do zapłaty kwoty podatku VAT w wysokości 66. 33,00 PLN wraz z odsetkami za zwłokę. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...],decyzja Naczelnika [...],Urzędu Celno-Skarbowego w [...], zmieniająca dane w zgłoszeniu celnym jest prawidłowa, a argumentacja przedstawiona w jej uzasadnieniu w obowiązującym stanie faktycznym i prawnym przekonująca i właściwa. Akta sprawy wskazują, że zebrany materiał dowodowy jest kompletny i pozwolił na dokonanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W odwołaniu spółka [...],nie neguje powyższych ustaleń, wskazuje jednak, że przekazała w dniu 24 kwietnia 2018 r. deklarację VAT-7 do [...], Urzędu Skarbowego, a ponieważ urzędy celno-skarbowe wchodzą w strukturę Krajowej Administracji Skarbowej, Naczelnik [...],Urzędu Celno-Skarbowego w [...], winien uzyskać informację o złożonych przez podatnika dokumentach od innych komórek organizacyjnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], wyjaśnił, że regułą jest rozliczanie podatku VAT z tytułu importu towarów w zgłoszeniu celnym i jego zapłata. Warunkiem rozliczania podatku należnego od importu towarów w ramach deklaracji podatkowej, zgodnie z art. 33a ust. 1 ustawy o VAT jest objęcie towarów procedurą uproszczoną, w której okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy oraz przedstawienie przez podatnika naczelnikowi urzędu celno-skarbowego (dawniej naczelnikowi urzędu celnego), przed którym podatnik dokonuje formalności związanych z importem towarów, dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu. Możliwość odstąpienia od zapłaty podatku od towarów i usług w chwili importu towaru stanowi zatem wyjątek od reguły. Procedura postępowania i organy administracji, przed którymi podatnik musi dokonać szeregu czynności, aby skorzystać z przywileju zostały precyzyjnie wskazane w art. 33a ustawy o VAT. Organem właściwym, w każdym przypadku unormowanym w art. 33a ustawy o VAT dawniej był naczelnik urzędu celnego, a obecnie naczelnik urzędu celno-skarbowego, przed którym podatnik dokonuje formalności związanych z importem towaru. W przypadku niedopełnienia ww. obowiązku przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT w określonym w ustawie terminie podatnik ponosi określone konsekwencje, tj. nie ma prawa do rozliczania podatku na zasadach określonych w art. 33a ust. 1 ustawy o VAT. Treść art. 33a ust. 6 i 7 ustawy o VAT w sposób kategoryczny nakłada obowiązek uiszczenia podatku wraz z odsetkami w przypadku nie spełnienia warunku określonego w art. 33a ust. 6, a zatem kwestia powstania długu celnego, czy zaległości podatkowej nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustawodawca jednoznacznie precyzuje zarówno termin, jak i organ, któremu należy przedstawić wskazane w ustawie dowody. Jednocześnie ustanawia skutki w przypadku nieprzedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowemu dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Podatnik traci prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w art. 33a ust. 1, a obowiązek zapłaty podatku wraz z odsetkami wynika wprost z art. 33a ust. 7 ustawy o VAT. Przepis ten nie ma charakteru uznaniowego, lecz wprost określa skutki niewypełnienia przesłanek do skorzystania z uprzywilejowanej formy rozliczania podatku. Termin powyższy ma charakter terminu prawa materialnego i nie podlega przywróceniu, a skutki jego uchybienia są nieodwracalne. Obowiązek przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 6 ustawy o VAT uznaje się za spełniony, jeżeli dokumenty przedłożone zostały przez podatnika organowi celno-skarbowemu (naczelnikowi urzędu celno-skarbowego), przed którym podatnik dokonywał formalności związanych z importem towarów. Naczelnik urzędu celno-skarbowego jest odrębnym organem od naczelnika urzędu skarbowego, chociaż funkcjonują w ramach tej samej organizacji jaką jest Krajowa Administracja Skarbowa. Ponadto możliwość rozliczenia w trybie określonym art. 33a ustawy o VAT, stanowi uproszczenie w stosunku do podstawowej zasady płatności VAT od importu. Adresowane jest do określonej grupy podmiotów - podatników VAT i przyznając uprawnienie ustawodawca nałożył na podatnika ciężar wykazania okoliczności uprawniających do skorzystania z uproszczeń, zwalniając tym samym właściwe organy celno-podatkowe od dokonywania bieżącej weryfikacji podatników. Podatnik, który nie przestrzega terminu, o którym mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, tj. nie przekazuje potwierdzenia rozliczenia VAT w deklaracji do właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego, może w drodze decyzji naczelnika urzędu skarbowego utracić na okres 36 miesięcy prawo do rozliczania podatku na zasadach określonych w art. 33a ust. 1, począwszy od okresu rozliczeniowego następującego po miesiącu, w którym doręczono podatnikowi decyzję, (art. 33a ust. 11 ustawy o VAT). Zdaniem organu odwoławczego chybione są zarzuty naruszenia art. 7, art.7b i art. 220 k.p.a., albowiem nie miały one zastosowania w rozpatrywanej sprawie, której przedmiotem była zmiana danych w zgłoszeniu celnym, a podstawę orzekania stanowiły przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, w związku z przepisami ustawy o VAT. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646), zgodnie z którym organy administracji publicznej zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W niniejszej sprawie obowiązki importera wynikały bezpośrednio z przepisów ustawy o VAT, a Naczelnik [...], Urzędu Celno-Skarbowego w [...],działał na podstawie wskazanych w decyzji przepisów, co do treści których nie ma żadnych wątpliwości i które stosowane są do wszystkich importerów korzystających z uprzywilejowywanej formy rozliczania podatku należnego z tytułu importu. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zgromadzony materiał dowodowy pozwolił w jednoznaczny sposób ustalić stan faktyczny sprawy, tj. spółka nie przedstawiła Naczelnikowi [...], Urzędu Celno-Skarbowego w [...], deklaracji VAT-7 potwierdzającej rozliczenie kwoty podatku w związku z importem towarów ujętych w zgłoszeniu celnym o nr [...],w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu. Skoro spółka podjęła się korzystania z instytucji uproszczonego rozliczania podatku od towarów i usług z tytułu importu, to tym samym zobowiązała się do wypełniania określonych obowiązków z tym związanych. Miała więc świadomość zarówno określonych konsekwencji, jakie mogą powstać w przypadku naruszenia tych powinności, jak i braku możliwości uniknięcia przewidzianych prawnie sankcji. Naruszenie przez spółkę warunków, o których mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT i nieprzedstawienie Naczelnikowi [...], Urzędu Celno-Skarbowego w [...], dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku z tytułu importu nakłada na podatnika obowiązek zapłaty podatku wraz z odsetkami. Regulacja ta jest jednoznaczna i nie pozostawia w gestii uznania jakiegokolwiek organu, rozstrzygnięcia odmiennego w tym zakresie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzuciła naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 1 O.p. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o umorzeniu postępowania; - art. 122 O.p., poprzez jego niezastosowanie i nie uzyskanie wiedzy o już złożonych dokumentach z innych komórek organizacyjnych - wchodzących w strukturę KAS, w sytuacji, gdy w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; - art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuzyskanie wiedzy o już złożonych dokumentach z innych komórek organizacyjnych - wchodzących w strukturę KAS, w sytuacji, gdy organ administracji działając z urzędu powinien zmierzać do wyjaśnienia sprawy; - art. 7b k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnianie sobie nawzajem przez organy złożonych już przez podatnika dokumentów, w sytuacji, gdy w toku postępowania organy administracji publicznej powinny współdziałać ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy; - art. 220 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i żądanie od podatnika złożenia deklaracji VAT-7 wraz z potwierdzeniem złożenia do urzędu celno-skarbowego, pomimo, iż deklaracja ta została wcześniej przekazana do [...], Urzędu Skarbowego, (tj. w dniu 24 kwietnia 2018 r.), w sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli znane są one organowi z urzędu lub są możliwe do ustalenia przez organ na podstawie posiadanych ewidencji, rejestrów lub innych danych. Zakres zastosowania tego przepisu uległ stopniowemu poszerzeniu i obecnie dotyczy on różnego rodzaju dokumentów, w tym potwierdzających uiszczenie opłat i kosztów postępowania. - art. 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców, poprzez jego niezastosowanie i żądanie od podatnika złożenia deklaracji VAT-7 wraz z potwierdzeniem złożenia do urzędu celno-skarbowego pomimo, że deklaracja ta została wcześniej przekazana do [...], Urzędu Skarbowego, tj. w dniu 24 kwietnia 2018 r., co w konsekwencji spowodowało brak zaufania do instytucji publicznych, niewspółmierność obciążenia finansowego wynikającego z decyzji oraz odsetek w stosunku do podjętych działań, w sytuacji, gdy organ powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...],podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], z dnia [...],utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...], Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...],w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny, czy podatnik spełnił wymóg z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, tj. czy spełnił normatywny obowiązek uregulowany w tym przepisie i przedstawił właściwemu organowi dokumenty potwierdzające rozliczenie kwoty z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Na wstępie wskazać należy, że spółka skorzystała z procedury uproszczonej w imporcie towarów i w zgłoszeniu celnym nr [...],z dnia 27 marca 2018 r. zastosowała rozliczenie podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, wskazując w polu 44 kod informacji dodatkowej m.in. "4PL05" oraz w polu nr 47 kwotę podatku od towarów i usług i metodę płatności "L" oznaczającą, że ze zgłoszenia celnego nie wynika obowiązek uiszczenia należności podatkowych w urzędzie celnym. Zgodnie z art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju uproszczeniem, o którym mowa w art. 166 oraz art. 182 unijnego kodeksu celnego, którego realizacja jest uzależniona od wcześniejszego wydania pozwolenia i w którym okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. Przepis ten stanowi odstępstwo od zasady, zgodnie z którą w przypadku importu towarów podatek należny rozlicza się w zgłoszeniu celnym. W przypadku natomiast zastosowania art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, podatek od towarów i usług od importu rozlicza się w ramach deklaracji podatkowej, wykazując w niej zarówno podatek należny, jak i naliczony. W tym przypadku nie uiszcza się podatku od towarów i usług do urzędu celnego. Skorzystanie z tej uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku uzależnione jest od spełnienia łącznie warunków określonych w art. 33a ust. 2-6 ustawy o VAT. Jednym z tych warunków, o których mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT jest przedstawienie naczelnikowi urzędu celno-skarbowemu dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej. Powinno to nastąpić w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Jeśli podatnik nie przedstawi w wymaganym terminie dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku od importu towarów w deklaracji podatkowej, wówczas traci prawo do rozliczenia podatku w deklaracji podatkowej w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty organowi celnemu kwoty podatku wraz z odsetkami (art. 33a ust. 7 ustawy o VAT). W rozpoznawanej sprawie organ celno – skarbowy prawidłowo ustalił, że skarżąca spółka nie dopełniła warunku, o którym mowa w art. 33 ust. 6 ustawy o VAT, ponieważ w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, nie przedstawiła dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu objętych zgłoszeniem celnym towarów w deklaracji podatkowej właściwemu organowi. Wobec niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 ust. 6 ustawy o VAT, spółka utraciła prawo do rozliczenia podatku w oparciu o normę zawartą w art. 33a ust. 1 ustawy o VAT. Zapłata podatku winna nastąpić na konto organu celnego, w myśl art. 33 ust. 4 ustawy o VAT, w terminie 10 dni licząc od dnia powiadomienia podatnika przez organ celny o wysokości należności podatkowych. Należy podkreślić, że regułą jest rozliczenie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w zgłoszeniu celnym i jego zapłata na konto organu celnego. Natomiast w procedurze uproszczonej podatnik może rozliczyć należny podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów bez konieczności wcześniejszego opłacenia tego podatku do urzędu celnego. Możliwość odstąpienia od zapłaty podatku od towarów i usług na rachunek organu celnego jest jednak wyjątkiem od reguły i stanowi uprzywilejowanie dla importera. Jeżeli importer zamierza skorzystać z tego uprawnienia, to jednocześnie powinien spełnić wszystkie warunki przewidziane w art. 33a ust. 1-6 ustawy o VAT, w tym w szczególności przedstawić dowód wpłaty podatku na konto organu podatkowego. W przeciwnym razie naraża się na skutek przewidziany w art. 33a ust. 7 ustawy o VAT (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 840/16, Lex nr 2483938, wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 855/15, Lex nr 2151415). Podnieść również przy tym należy, w odniesieniu do zarzutów postawionych w skardze, że zaległość podatkowa to podatek niezapłacony w terminie płatności - art. 51 § 1 O.p. Powstaje na skutek samego uchybienia terminu płatności wyznaczonego na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Podstawowym elementem konstrukcyjnym definicji zaległości podatkowej jest termin płatności podatku. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54 O.p., naliczane są odsetki za zwłokę - art. 53 § 1 O.p. Powstanie odsetek za zwłokę wynika ze zwłoki w zapłacie zobowiązania. Natomiast utrata prawa do rozliczenia podatku, na zasadach określonych w art. 33a ust. 1 ustawy o VAT powoduje, że podatnik jest zobowiązany do zapłaty organowi celnemu nie tylko kwoty podatku, ale też odsetek, ponieważ w zaistniałej sytuacji powstała zwłoka w zapłacie zobowiązania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze należy w pierwszej kolejności wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że obowiązek przedstawienia dokumentów, o którym mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT jest spełniony jedynie wówczas jeżeli, po pierwsze - dokumenty potwierdzające rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów, w deklaracji podatkowej zostały złożone w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów i po drugie - jeżeli zostały złożone przez podatnika naczelnikowi urzędu celno – skarbowego, przed którym podatnik dokonywał formalności związanych z importem towarów, a nie w jakiejkolwiek komórce organizacyjnej (urzędzie skarbowym) wchodzącym w skład struktury organów Krajowej Administracji Skarbowej. Jak słusznie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, naczelnik urzędu celno-skarbowego jest odrębnym organem od naczelnika urzędu skarbowego pomimo, że wchodzą w skład struktury organów Krajowej Administracji Skarbowej, odmienne są ich kompetencje, uprawnienia i zadania. Celem natomiast powyższej regulacji jest możliwość weryfikacji, czy podatek VAT został w rzeczywistości rozliczony i z tego względu jest ważne, aby złożenie dokumentacji potwierdzającej dokonanie rozliczenia nastąpiło do tego naczelnika urzędu celno-skarbowego, przed którym została zgłoszona deklaracja celna. Odmienne rozumienie cyt. przepisu, pozbawiałoby organy celno-skarbowe możliwości monitorowania i kontroli spełnienia wymogów uprzywilejowanego traktowania towarów pod względem podatkowym. Czynność zatem, o której mowa w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT będzie skuteczna jedynie wówczas, gdy zostanie dokonana przez podatnika w urzędzie celno – skarbowym, przed którym podatnik dokonywał formalności związanych z importem towarów, tj. dokonał zgłoszenia celnego. W rozpatrywanej sprawie obowiązek podatkowy dotyczący towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...],powstał w chwili powstania długu celnego, tj. w dniu 27 marca 2018 r., czyli z chwilą wpisu do rejestru zgodnie z powiadomieniem [...],. Skarżąca spółka korzystając z uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku była zobowiązana do przedstawienia Naczelnikowi [...], Urzędu Celno-Skarbowego w [...], dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej, w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu, a zatem najpóźniej do dnia 31 lipca 2018 r. Spółka nie przedstawiła wymaganych dokumentów właściwemu organowi, tj. Naczelnikowi [...], Urzędu Celno-Skarbowego w [...],. Deklarację VAT-7 przekazała w dniu 24 kwietnia 2018 r. do [...], Urzędu Skarbowego, a więc do organu niewłaściwego w sprawie. Skarżąca spółka nie neguje powyższych ustaleń faktycznych. Spełnienie obowiązku wynikającego z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT umożliwia weryfikację, czy podatek VAT wynikający z deklaracji celnej, a nie uiszczony bezpośrednio został w rzeczywistości rozliczony. Z tego względu tak ważne jest, aby złożenie dokumentacji potwierdzającej rozliczenie nastąpiło do naczelnika urzędu celno -skarbowego, przed którym została zgłoszona deklaracja celna. Obowiązek spełnienia wymogu wynikającego z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT spoczywa na stronie i to ona jest rozliczana z prawidłowości jego spełnienia. W niniejszej sprawie dokumenty nie zostały złożone w sposób prawidłowy, ponieważ zostały skierowane do organu niewłaściwego w sprawie. Brak przedłożenia rozliczenia właściwemu w sprawie organowi spowodowało utratę przywileju, jakim jest możliwość rozliczania się z płatności podatku VAT w trybie art. 33a ustawy o VAT - co zgodnie i prawidłowo wykazały organy obu instancji. Bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 7b i art. 220 k.p.a., ponieważ przepisy te nie miały zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest zmiana danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a jej podstawę prawną stanowiły przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, cyt. powyżej ustawa o VAT i przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa regulujące zasady postępowania przed organami celno-skarbowymi. Nie jest uzasadniony także zarzut naruszenia art. 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców, zgodnie z którym organy administracji publicznej zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W niniejszej przedmiotem kontroli sądu była decyzja dotycząca zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym (tj. zmiany metody płatności podatku od towarów i usług), a obowiązki spółki jako importera korzystającego z uprzywilejowywanej formy rozliczania podatku należnego z tytułu importu wynikały bezpośrednio z przepisów ustawy o VAT. Z kolei ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1520), która w art. 1 pkt 7 lit. a uchyla w art. 33a ust. 6 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zgłoszenie celne dokonane zostało w dniu 27 marca 2018 r., a powyższy przepis wejdzie w życie dopiero z dniem 1 kwietnia 2020 r. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 122 O.p. W świetle przepisów Ordynacji podatkowej ciężar dowodzenia w postępowaniu podatkowym w sposób niekwestionowany spoczywa na organach podatkowych (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Powyższy obowiązek nie ma charakteru nieograniczonego. Organy podatkowe mają bowiem z jednej strony podejmować wszelkie działania w celu ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzega, iż mają być to jednocześnie działania niezbędne dla realizacji wspomnianego celu. Zakres (granice) postępowania dowodowego w danej sprawie wyznacza przy tym zawsze norma o charakterze materialnoprawnym. W niniejszej sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrany w sprawie materiał dowodowy został wnikliwie oceniony i rozpatrzony, a dokonana ocena nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów uregulowanej w art. 191 O.p. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe wykazanie faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. ab/