III SA/Łd 84/08

Dnia 13 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2008 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Wyrokami z dnia 7 grudnia 2006 roku, sygn. akt III SA/Łd 412/05 i sygn. akt III SA/Łd 766/05 oraz z dnia 3 stycznia 2007 roku, sygn. akt III SA/Łd 390/06 i sygn. akt 391/06 w przedmiocie uznania zgłoszenia za nieprawidłowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznał skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzje organu celnego w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Zgłoszenia te dotyczyły towarów zaklasyfikowanych do kodu 2106 90 92 0 Taryfy Celnej. W sprawach tych istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy dla zastosowania zawieszonych stawek celnych dla importowanych towarów wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. Nr 151, poz. 1687) skarżąca spółka zobowiązana była posiadać świadectwo rejestracji wydawane przez Ministra Zdrowia na podstawie art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, ust. 3 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 1991 roku o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej (Dz. U. Nr 105, poz. 452 ze zm.). Od wymienionych wyroków wniesione zostały skargi kasacyjne. Do chwili obecnej skargi te nie zostały rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyjaśnić należy, iż w stosunku do towarów, wobec których istniał obowiązek uzyskania tego rodzaju świadectwa, spełnienie tej powinności warunkowało w myśl zasady ustanowionej w art. 26 ust. 1 wymienionej ustawy dopuszczenie do obrotu. Warto podkreślić, że skargi kasacyjne w powyższych sprawach oparto na obu podstawach. W rozpoznawanej sprawie, pomimo zmiany stanu prawnego, spór dotyczy podobnej kwestii. Chodzi mianowicie o to, czy dla zastosowania zawieszonych stawek celnych dla towarów zaklasyfikowanych do kodu 2106 90 92 0 Taryfy Celnej, wymienionych w załączniku do rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003 roku w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. Nr 226, poz. 2235 ze zm.) istniała konieczność dysponowania przez stronę skarżącą aktualnym na dzień zgłoszenia celnego pozwoleniem na dopuszczenie środka farmaceutycznego do obrotu, wydanego przez Ministra Zdrowia na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo farmaceutyczne (Dz. U. Nr 126, poz. 1381 ze zm.). W obecnym stanie prawnym obowiązuje reguła, zgodnie z którą dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego uzależnione jest od uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (art. 3 ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne). Można zatem powiedzieć, iż w zakresie dopuszczenia produktów leczniczych do obrotu w ślad za zmianami w systemie prawnym, polegającymi na wprowadzeniu ustawy Prawo farmaceutyczne, niezbędne, a wynikające z tej ustawy kwestie uwzględniono także w gałęzi prawa celnego. Ustanowiony w Prawie farmaceutycznym obowiązek uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w miejsce powinności otrzymania świadectwa rejestracji znalazł odzwierciedlenie w załączniku do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 roku w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. Nr 241, poz. 2084 ze zm.), wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 14 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks Celny (Dz. U. z 2001 roku, Nr 75, poz. 802 ze zm.). Następnie uczyniono to w kolejnym akcie wykonawczym do tego przepisu Kodeksu, kontynuującym funkcjonowanie instytucji zawieszenia stawek celnych, tj. w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy, Płacy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003 roku (Dz. U. Nr 226, poz. 2235 ze zm.). W tej sytuacji stwierdzić można, że z punktu widzenia prawa celnego dawne świadectwo rejestracji oraz obecne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu to instytucje prawne o analogicznym charakterze. Hipoteza przepisu prawa, dotyczącego importowanych przez spółkę towarów, zawartego w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy, Płacy i Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2003 roku różni się w stosunku do przepisu załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 roku, który podlegał zastosowaniu przez Sąd w sprawach rozpoznanych w 2006 i 2007 roku, tylko w jednym fragmencie. W przepisach tych posłużono się odmiennymi oznaczeniami dokumentów sporządzanych przez Ministra Zdrowia w związku z uznaniem importowanego produktu jako towaru dopuszczonego do obrotu. Zasady interpretacji przepisów materialnego prawa celnego zawarte w obu tych aktach różniące się treścią jedynie co do wymienionych pojęć powinny być zbliżone. A zatem skutki faktu uzyskania lub nie takiego dokumentu muszą być podobne dla stosowania przepisu prawa materialnego (subsumcja). Ustalenie konsekwencji prawnych podciągnięcia (lub nie) stanu faktycznego pod stosowaną normę prawa celnego także przebiegać będzie podobnie. W rezultacie - sądowa ocena legalności czynności organu co do sposobu wykładni przepisów prawa, subsumcji oraz ustalenia wiążących stronę skarżącą konsekwencji prawnych będzie także zbieżna. Pamiętać należy, iż zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola administracji. W dążeniu do zapewnienia coraz wyższych standardów w stosowaniu prawa przez organy administracji wysoce pożądanym jest zmierzanie do uzyskania podobnej oceny zbliżonych zdarzeń w przebiegu tej kontroli. Organy administracji w poszukiwaniu trafnych rezultatów wykładni niejednokrotnie posiłkują się przecież poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądu administracyjnego. A zatem jednolitość w orzecznictwie jest wartością mającą istotne znaczenie w pionie sądownictwa administracyjnego. Zachowaniu tej wartości służy przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a., dający podstawę do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, jeżeli rozpoznanie sprawy zależy m. in. od innego postępowania sądowoadministracyjnego. Opowiedzenie się za wykładnią celowościową przepisu pozwala na skorzystanie z instytucji zawieszenia postępowania również wówczas, gdy w analogicznej pod względem stanu faktycznego i prawnego sprawie sądowoadministracyjnej strona złożyła środek odwoławczy, którego Naczelny Sąd Administracyjny jeszcze nie rozpoznał. Podobne stanowisko prezentuje M. Niezgódka - Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Kraków 2005, s. 302. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż celowym jest zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych wniesionych w wymienionych na wstępie sprawach, a rozpoznanych przez tutejszy Sąd w 2006 i 2007 roku. Dysponowanie przed rozpoznaniem sprawy poglądem wyrażonym przez sąd odwoławczy w stosunku do zarzutu opartego na pierwszej podstawie kasacyjnej przyczyni się do zachowania jednolitej linii orzeczniczej w kwestii prawnego znaczenia pozwolenia na dopuszczenie importowanego towaru do obrotu w ustalaniu stawki celnej. Reasumując, Sąd ocenił że w rozpoznawanej sprawie zachodzi podstawa do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu. Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił zawiesić postanowienie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. j.w.