III SA/Łd 841/19

Dnia 26 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 roku sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego oddala skargę. Postanowieniem numer [...] z [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tj. Dz. U z 2019 r., poz. 161 ze zm.; dalej jako: "u.o.p.") odmówił przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z [...], wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko sierż. szt. E. P. ze względu na wniesienie środka zaskarżenia po terminie. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem nr [...] z [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. szt. E. P. - referentowi Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w [...]. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] uznał obwinioną za winną popełniania zarzucanych jej czynów i wymierzył karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Orzeczenie to zostało przesłane obwinionej na adres miejsca pełnienia służby i doręczone jej osobiście w dniu 10 czerwca 2019 r., jak również ustanowionemu obrońcy nadkom. K. B. - przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] na adres Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] za pośrednictwem poczty specjalnej KWP w [...]. W dniu 18 czerwca 2019 r. do Komendanta Powiatowego Policji w [...] wpłynęło odwołanie obwinionej o ww. orzeczenia, złożone przez ustanowionego w postępowaniu dyscyplinarnym obrońcę. W ramach czynności podjętych w celu weryfikacji zachowania przez stronę terminu do wniesienia odwołania od orzeczenie nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] poinformował organ II instancji, że wykaz przesyłek nr [...] z dnia [...] zawiera przesyłkę w postaci orzeczenia nr [...] z dnia [...] oraz oświadczenie odebrane od asp. szt. K. K. p.o. Eksperta Zespołu Kontroli, Kadr i Szkolenia KPP w [...], w którym wskazał, że w przesyłce nadanej w dniu 10 czerwca 2019 r. do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] (pismo kierowane do obrońcy obwinionej sierż. szt. E. P.) znajdowało się orzeczenie numer 1/2019 KPP w [...] wydane w związku z prowadzonym postępowaniem dyscyplinarnym o sygn. akt [...]. W piśmie z dnia 18 lipca 2019 r. Naczelnik Wydz. Łączności i Informatyki KWP w [...], poinformował dodatkowo, że przesyłka o podanej sygnaturze adresowana do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] została odebrana z KPP w [...] i przyjęta przez Pocztę Specjalną KWP w [...] w dniu 11 czerwca br. Znajdowała się w wykazie nr [...] w poz. 7 (załącznik nr 1). W dniu 12 czerwca br. przesyłka została umieszczona w wykazie 21/J i w tym samym dniu od godz. 11.00 była gotowa do wydania adresatowi. List został odebrany z Poczty Specjalnej KWP w [...] w dniu 13 czerwca 2019 roku przez I wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] – J. B. (załącznik nr 2). Rozpatrując odwołanie wniesione przez skarżącą Komendant Wojewódzki Policji w [...] w pierwszej kolejności powołał treść art. 135k ust. 1 zdanie drugie, art. 135 f ust. 6 oraz art. 135 p ust. 1 u.o.p. Wskazał, że stosownie do dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania dyscyplinarnego, orzeczenie nr [...] z [...] zostało doręczone obwinionej 10 czerwca 2019 r. Podał również, że w aktach brak jest potwierdzenia doręczenia orzeczenia obrońcy obwinionej, znajduje się natomiast kserokopia karty wykazu przesyłek nadanych nr [...] z [...] w dniu 10 czerwca 2019 r. zawierająca przesyłkę nr [...] adresowaną do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] (KWP w [...]). Ustalono, że list został odebrany z Poczty Specjalnej KWP w [...] w dniu 13 czerwca 2019 r. przez I wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] – J. B. i przekazany obrońcy. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy przyjął, iż doręczenie zrealizowane względem obwinionej było doręczeniem wcześniejszym, o którym mowa w art. 135f ust. 6 u.o.p. Tym samym termin do złożenia odwołania należy liczyć od dnia 10 czerwca 2019 r., zaś dzień 17 czerwca 2019 r. był ostatnim dniem do złożenia środka odwoławczego. Organ wskazał również, że w analizowanej sprawie odwołanie sporządzone przez obrońcę obwinionej datowane jest na dzień 17 czerwca 2019 r., a załączona kopia karty wykazu przesyłek nadanych na poczcie specjalnej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia 17 czerwca 2019 r. potwierdza nadanie w tej dacie przesyłki listowej do KPP w [...]. Wykaz ten został podpisany przez K. B. - przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...]. W ocenie organu odwoławczego nie budzi również wątpliwości, iż odwołanie powyższe wpłynęło do KPP w [...] w dniu 18 czerwca 2019 r., na co wskazuje zapis w prawym górnym rogu pierwszej strony odwołania oraz w lewym dolnym rogu. Komendant Wojewódzki Policji w [...] powołując następnie treść art. art. 135p ust. 1 u.o.p., art. 131 § 1 kodeksu postępowania karnego oraz art. 3 pkt 12 ustawy Prawo Pocztowe, wskazał, że poczta specjalna wykonująca działalność na rzecz Policji, za pośrednictwem której obrońca obwinionej nadał odwołanie nie jest operatorem pocztowym w rozumieniu zacytowanego przepisu. Oznacza to, iż wysłane za jej pośrednictwem pismo można uznać za wniesione w terminie tylko w sytuacji, gdy przed upływem ustawowego terminu zostanie doręczone do adresata lub przekazana do operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo Pocztowe, celem nadaniu pismu dalszego biegu. W ocenie organu odwoławczego odwołanie przekazane w tym dniu na pocztę specjalną, a doręczone do właściwego organu dopiero w dniu 18 czerwca 2019 r., należy zatem uznać za złożone po upływie 7 dniowego terminu ustawowego. Tym samym od dnia 18 czerwca 2019 r. przedmiotowe orzeczenie dyscyplinarne wydane w postępowaniu prowadzonym przeciwko sierż. szt. E. P. jest prawomocne stosownie do brzmienia art. 135o ust. 1 pkt 1 u.o.p. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że odwołanie wniesione przez obrońcę obwinionej w dniu 18 czerwca 2019 r. jest wniesione po terminie. Zaznaczył przy tym, iż wraz z przedmiotowym odwołaniem nie wpłynął do organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, E. P. zaskarżyła postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 135p ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 131 par. 1 KPK w zw. z par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. z 2014 r. poz. 306) poprzez przyjęcie, iż w przepisach pragmatyki służbowej policjantów dotyczącej postępowania dyscyplinarnego brak jest przepisów regulujących kwestie doręczenia i obiegu dokumentów w postępowaniu dyscyplinarnym i w związku z tym do postępowania tego stosuje się przepisy postępowania karnego w zakresie doręczeń, w tym przepisy o doręczeniach przez operatorów pocztowych, podczas gdy w świetle art. 139 ustawy i wydanego na jego podstawie par. 2 rozporządzenia jednoznacznie wynika, że obieg dokumentów w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów regulowany jest w ramach pragmatyki służbowej, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzi konieczność stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego w tym zakresie; 2. art. 135k ust. 3 ustawy, w zw. z par. 2 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że odwołanie od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] w przedmiocie uznania E. P. za winną zarzucanych jej w postępowaniu dyscyplinarnym, wszczętym postanowieniem nr [...] z dnia [...], czynów i wymierzenia kary dyscyplinarnej - ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, zostało złożone po terminie z uwagi na fakt, iż przesyłka listowa zawierająca odwołanie została wprawdzie nadana w dniu 17 czerwca 2019 r. (w ostatnim dniu terminu) na wykaz przesyłek poczty specjalnej, niemniej jednak poczta specjalna nie jest operatorem pocztowym w rozumieniu art. 131 par. 1 KPK, a zatem w takim przypadku wiążący będzie termin doręczenia przesyłki adresatowi w dniu 18 czerwca 2019 r., czyli po terminie, podczas gdy par. 2 ust. 1 rozporządzenia dopuszcza przekazanie dokumentów w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów, a zatem i orzeczeń dyscyplinarnych, również za pośrednictwem przesyłki listowej, która w ramach jednostek wewnętrznych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji następuje w formie poczty specjalnej, co potwierdził sam organ przekazując orzeczenie o ukaraniu zarówno skarżącej, jak i jej obrońcy (przedstawicielowi związków zawodowych policjantów) poprzez pocztę specjalną, co oznacza wbrew twierdzeniom organu, że nadanie odwołania w dniu 17 czerwca 2019 r. na wykaz wysyłek poczty specjalnej potwierdza fakt nadania jej z zachowaniem terminu. Wobec przedstawionych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż operatorem pocztowym w rozumieniu powyższych przepisów nie jest poczta specjalna obsługująca wewnętrznej jednostki Policji, a tym samym, nadanie przez obrońcę odwołania za pośrednictwem poczty specjalnej nie spełnia warunków doręczenia za pośrednictwem operatora pocztowego, a zatem termin jego wniesienia ocenia się na podstawie daty, kiedy to odwołanie zostało doręczone adresatowi. W niniejszej sprawie będzie to dzień 18 czerwca 2019 r., co oznacza, że nastąpiło to po terminie, zważywszy, iż doręczenie orzeczenia o ukaraniu skarżącej nastąpiło w dniu 10 czerwca 2019 r. W ocenie strony skarżącej brak jest podstaw do kwestionowania daty nadania przez obrońcę środka odwoławczego w dniu 17 czerwca 2019 r. mając na względzie analogiczny tryb nadawania i doręczania przesyłek przez organ. Przyjmując odmienny pogląd należałoby uznać, iż równie nieskutecznie, bo z naruszeniem przepisów KPK, organ dokonywał doręczeń dokumentów w postępowaniu dyscyplinarnym stronie i obrońcy. Nadto, zdaniem strony skarżącej organ przyjmując argumentację dotyczącą przekroczenia terminu do złożenia odwołania i odnosząc się do konieczności stosowania regulacji wynikającej z KPK nie wykazał, iż w pragmatyce służbowej policjantów brak jest regulacji dotyczącej obiegu dokumentów w postępowaniu dyscyplinarnym w tym ich przekazywania między komórkami organizacyjnymi Policji, nie odniósł się również do cyt. wyżej rozporządzenia, a także do przepisów KPK regulujących kwestie możliwości doręczania dokumentacji dla funkcjonariuszy Policji za pośrednictwem ich przełożonych zgodnie z art. 134 § 1 KPK. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie były sporne. Rozbieżności sprowadzały się do odmiennej oceny przez organ i skarżącą – funkcjonariusza policji, której dotyczyło postępowanie dyscyplinarne, kwestii zachowania przez obrońcę obwinionej w postępowaniu dyscyplinarnym ustawowego terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w I instancji. Istota problemu w konsekwencji polega na rozstrzygnięciu prawidłowości dokonanej przez organ odwoławczy oceny, że odwołanie strony od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji [...] nr [...] z [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu. Kwestie sporne, wokół których koncentrują się wszystkie podniesione zarzuty skargi dotyczą dopuszczalności korzystania w toku postępowania dyscyplinarnego z doręczeń pism, w tym orzeczeń dyscyplinarnych i środków zaskarżenia za pośrednictwem przesyłek listowych w ramach poczty specjalnej – jednostki powołanej decyzją nr 704 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie działania poczty specjalnej w jednostkach i komórkach organizacyjnych Policji oraz skuteczności takich doręczeń w kontekście zachowania terminów procesowych. W ocenie strony skarżącej, błędne jest twierdzenie organu, iż odwołanie wysłane przez obrońcę w dniu 17 czerwca 2019 r. za pośrednictwem poczty specjalnej nie spełnia warunków nadania korespondencji przez operatora pocztowego oraz że termin jego wniesienia ocenia się na podstawie daty, kiedy odwołanie zostało doręczone adresatowi, a zatem w niniejszej sprawie 18 czerwca 2019 roku. Z powyższym stanowiskiem strony skarżącej nie można się jednak zgodzić. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że podstawowe zasady dotyczące wnoszenia środków odwoławczych w postępowaniu dyscyplinarnym zawarte zostały w przepisach rozdziału 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm., dalej jako: "u.o.p."). Zgodnie z art. 135k ust. 1 u.o.p., postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji (ust. 2). Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (ust. 3). Natomiast według art. 135f ust. 6 u.o.p., orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Powyższe oznacza, że ustawowy termin do wniesienia odwołania w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym policjanta otwiera się tylko jeden raz, zarówno dla obwinionego jak i jego obrońcy. Momentem tym jest dokonanie skutecznego doręczenia odpisu orzeczenia dyscyplinarnego, albo obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym policjantowi, albo jego obrońcy, w zależności od tego, które doręczenie nastąpiło wcześniej. Zasada ta ma podstawowe znaczenie dla oceny początku biegu terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie. Rozstrzygając niniejszą sprawę Komendant Wojewódzki Policji w [...] prawidłowo uznał, że doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego I instancji zostało skutecznie zrealizowane względem obwinionej w dniu 10 czerwca 2019 roku i było doręczeniem wcześniejszym, o którym mowa w art. 135f ust. 6 u.o.p., co oznacza, że ustawowy termin do wniesienia odwołania, o jakim mowa w art. 135k ust. 1 u.o.p., rozpoczął swój bieg w dniu 11 czerwca 2019 r. i w konsekwencji upłynął w dniu 17 czerwca 2019 r. Wskazać należy, że okoliczności w tym zakresie nie były przez stronę kwestionowane, co jednocześnie przesądza o nieskuteczności podniesionych przez stronę zarzutów w zakresie trybu i sposobu doręczania przesyłek przez organ. Nie ulega również wątpliwości, że odwołanie, które nadano pocztą specjalną Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu 17 czerwca 2019 r. wpłynęło do Komendanta Powiatowego Policji w [...] dopiero w dniu 18 czerwca 2019 r., a więc – jak zasadnie przyjął organ odwoławczy - jeden dzień po upływie terminu ustawowego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jako nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art. 131 § 1 k.p.k. w związku z art. 135p ust. 1 u.o.p. oraz w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. 2014, poz. 306) oraz art. 135k ust. 3 ustawy w zw. z § 2 rozporządzenia. Istota wskazanych w tym zakresie zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska organu, który uznał, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, wywodząc, iż poczta specjalna wykonująca działalność na rzecz Policji - za pośrednictwem której obrońca obwinionej nadał odwołanie - nie jest operatorem pocztowym w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 12 ustawy Prawo pocztowe, co oznacza, że pismo wysłane za jej pośrednictwem można uznać za wniesione w terminie tylko w sytuacji, gdy przed upływem ustawowego terminu zostanie doręczone do adresata lub przekazana do operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo Pocztowe. Jak już wcześniej wskazano zgodnie z art. 135f ust. 6 zd. pierwsze u.o.p., orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. Przepis art. 139 tej ustawy stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, w tym obieg dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory postanowień i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając na względzie sprawność prowadzonego postępowania. Wykonując delegację zawartą w powołanym przepisie Minister Spraw Wewnętrznych w dniu 13 lutego 2014 r. wydał rozporządzenie w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów. Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, określa ono szczegółowy tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, w tym obieg dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, zwanych dalej "dokumentami", prostowanie błędów pisarskich, rachunkowych i innych oczywistych omyłek oraz wzory postanowień i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym. W świetle § 2 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia, dokumenty można doręczać bezpośrednio, za pośrednictwem innych funkcjonariuszy lub pracowników Policji, przesyłką listową lub za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Obieg dokumentów prowadzi się w taki sposób, aby ich treść nie była udostępniona osobom niepowołanym. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 7 czerwca 2013 r. (I OSK 1219/12, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA), zgodnie z którym regulacja zawarta w cytowanym przepisie nie dotyczy doręczania orzeczeń dyscyplinarnych. Jest w nim mowa wyłącznie o czynnościach związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, w tym o obiegu dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, przez który należy rozumieć wyłącznie obieg pism, wysyłanych w trakcie postępowania dyscyplinarnego, niebędących jednak orzeczeniami dyscyplinarnymi. Dotyczy on zatem obiegu dokumentów w sensie technicznym, nie zaś obiegu, którego celem miałoby być doręczenie procesowe wywołujące określone skutki, tj. rozpoczęcie biegu terminów procesowych. Przepisy ustawy i rozporządzenia wyraźnie rozróżniają orzeczenia i postanowienia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym od innych dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym. W ocenie Sądu, organ administracji prawidłowo wskazał, że w ustawie o Policji brak jest szczegółowej regulacji dotyczącej m.in. kwestii doręczania orzeczeń dyscyplinarnych i pomimo przeciwnych sugestii strony skarżącej, nie zostały one również uregulowane w powołanym przez stronę rozporządzeniu. Skoro przepis art. 135p ust. 1 u.o.p. nakazuje stosować do postępowania dyscyplinarnego w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie przepisy kodeksu postępowania karnego dotyczące m.in. terminów i doręczeń, a ustawa o Policji nie zawiera w tym zakresie przepisów regulujących, to dokonując oceny czy skarżąca lub jej obrońca zachowali termin do wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia dyscyplinarnego należało dokonać przy uwzględnieniu tych przepisów, w tym art. 131 § 1 k.p.k. i art. 124 k.p.k. (podobnie: WSA w Gorzowie Wlkp. w spr. II SA/Go 380/07 z 25.07.2007 r. i WSA w Lublinie w spr. III SA/Lu sygn. 34/12 z 23.02.2012 r.) Zgodnie z art. 131 § 1 k.p.k. wezwania, zawiadomienia oraz inne pisma, od których daty doręczenia biegną terminy, doręcza się przez: 1) operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051 i 1495); 2) pracownika organu wysyłającego; 3) organ procesowy dokonujący czynności procesowej - w toku tej czynności; 4) Policję - tylko w razie niezbędnej konieczności. Stosownie natomiast do art. 3 pkt 12 ustawy Prawo Pocztowe, operatorem pocztowym jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności pocztowej, na podstawie wpisu do rejestru operatorów pocztowych. Zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 124 k.p.k. termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej, w polskim urzędzie konsularnym lub złożone przez żołnierza, z wyjątkiem żołnierza pełniącego terytorialną służbę wojskową dyspozycyjnie, w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu, a przez członka załogi polskiego statku morskiego - kapitanowi statku. Z akt sprawy wynika, że orzeczenie dyscyplinarne z dnia 7 czerwca 2019 r. zawierało pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Wskazano w nim, iż odwołanie należy wnieść za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone orzeczenie (czyli za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...]). W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania od orzeczenia organu dyscyplinarnego l instancji rozpoczął swój bieg od następnego dnia po dniu doręczenia odpisu orzeczenia obwinionej, czyli od 11 czerwca 2019 r. i upłynął z dniem 17 czerwca 2019 r. Skoro obrońca obwinionej skorzystał z możliwości przesłania pisma pocztą specjalną Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], to tego rodzaju nadanie pisma nie spełniało wymogów przewidzianych w art. 131 § 1 k.p.k., ponieważ odwołanie nie zostało przesłane za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego. Poczta specjalna w jednostkach organizacyjnych Policji takim operatorem publicznym z całą pewnością nie jest, bowiem nie została zobowiązana do świadczenia powszechnych usług pocztowych (art. 3 pkt 12 ustawy z 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe – Dz. U. z 2018 r., poz. 2188 ze zm.). Oznacza to, że data nadania odwołania w dniu 17 czerwca 2019 r. za pośrednictwem poczty specjalnej przez obrońcę obwinionej w postępowaniu dyscyplinarnym nie miała wpływu dla określenia daty wniesienia odwołania. Żadnego znaczenia dla oceny zachowania terminu nie ma również data jego sporządzenia. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Komendant Wojewódzki Policji w [...] prawidłowo za datę wniesienia odwołania przyjął dzień, w którym wpłynęło ono do organu I instancji, co miało miejsce 18 czerwca 2019 r. a więc po upływie terminu do wniesienia odwołania. Prawidłowo zatem organ odwoławczy orzekł, powołując się na art. 135k ust. 3 u.o.p., o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z [...], wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko sierż. szt. E. P. ze względu na wniesienie środka zaskarżenia po terminie. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącej, iż brak jest podstaw do kwestionowania daty nadania przez obrońcę środka odwoławczego w dacie 17 czerwca 2019 roku mając na względzie analogiczny tryb nadawania i doręczenia przesyłek przez organ, gdyż należałoby wówczas przyjąć, że równie nieskutecznie (bo z naruszeniem przepisów k.p.k.) organ dokonywał doręczeń dokumentów w postępowaniu dyscyplinarnym stronie i obrońcy, to podnieść trzeba, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie kwestionował w toku niniejszego postępowania daty nadania odwołania lecz zachowanie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Zachowanie tego terminu, jak już wyżej wskazano, ocenia się natomiast w oparciu o art. 124 k.p.k. Jak słusznie podkreślił organ, fakt doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego i daty, w której ono nastąpiło nie były przez stronę i jej obrońcę kwestionowane - potwierdzenia odbioru znajdują się zresztą w aktach sprawy. Przedmiotowe orzeczenie przesłane zostało obwinionej na adres miejsca pełnienia służby, a jego odbiór pokwitowany osobiście w dniu 10.06.2019 r. (k. 188 akt admin.), natomiast obrońcy na adres Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] (Komenda Wojewódzka Policji w [...]), gdyż taki podany został w pełnomocnictwie z 02.04.2019 r. (k. 73 akt admin.). Skoro zatem data doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego nie jest sporna i nie narusza art. 135 ust. 4 u.o.p., to rozważanie skuteczności tego doręczenia przez pryzmat przepisów regulujących kwestię zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, jest bezcelowe. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. R.T.