III SA/Łd 842/17

Starszy Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział III - Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów postanawia odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. W związku ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów K. K. wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżąca posiada dom o powierzchni 315 mkw. (współwłasność z bratem) o wartości ok. 350.000 zł, mieszkanie o powierzchni 32 mkw. (wartość ok. 70.000 zł), działkę rolną o powierzchni 0,19 ha o wartości ok. 15.000 zł oraz działkę leśną o powierzchni 2,9 ha z domem mieszkalnym o wartości ok. 80.000 zł, a także samochód osobowy Hyunday (wartość ok. 18.000 zł). Skarżąca otrzymuje emeryturę w kwocie 2064,13 zł, z wynajmu mieszkania uzyskuje kwotę 50 zł. W uzasadnieniu skarżąca podała, miesięczny koszt utrzymania domu to: centralne ogrzewanie 150 zł woda – 80 zł, energia elektryczna – 180 zł, telefon, telewizja, internet – 160 zł, wizyty lekarskie i leki – 350 zł, eksploatacja samochodu – 250 zł, podatki i ubezpieczenie domu – 110 zł, ubezpieczenie skarżącej – 40 zł. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Ustosunkowując się do wniosku skarżącego stwierdzić należy, że w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim zauważyć należy, że warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez nią, że spełnia ustawowe przesłanki. W interesie strony leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena zdolności płatniczych nie sprowadza się jednakże tylko do stwierdzenia, że wnioskodawca uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., GZ 71/04). Wnioskodawca wskazał w złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1585 zł, posiada jednak majątek w postaci nieruchomości o szacowanej wartości 600.000 zł i samochód o wartości ok. 18.000 zł. Posiadany przez skarżącego majątek powoduje, że skarżącego nie sposób zaliczyć do kręgu osób ubogich, którym winno być przyznane prawo pomocy. Fakt posiadania majątku daje podstawy do twierdzenia, że strona jest w stanie ponieść koszty udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym bez uszczerbku dla utrzymania własnego. Do konstatacji tej uprawnia również powoływanie się przez skarżącego na koszty związane z utrzymaniem samochodu. W przypadku samochodu należy bowiem uznać, że choć jego posiadanie mieści się w ramach współczesnych standardów życiowych, to w przypadku osoby ubiegającej się o prawo pomocy standard ten przekracza (por. post. WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 1473/09). Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. e.o.